Column Nico Libelle 22 Beeld Esther Gebuis
Column Nico Libelle 22Beeld Esther Gebuis

Column

“Ik was mijn vader geworden”

Nico Dijkshoorn

Nico Dijkshoorn (60) woont samen met Tanja, heeft twee kinderen uit een vorige relatie en een heel eigen kijk op de wereld. Deze week vertelt hij over zijn platenspeler.

Sinds enkele minuten ben ik stokoud. Ik heb mijn zoon zojuist uitgelegd hoe je de arm van een draaitafel goed afstelt. Een platenspeler noemden mijn ouders het. Ik herinner me nog precies het moment dat mijn vader met een draaitafel onze flat binnenkwam. Hij hield zijn jas aan toen hij ons uitlegde wat hij via-via had gekocht. Dat was een goed teken. Als mijn vader iets hoger begon te praten met zijn jas nog aan, dan gebeurde er eindelijk weer eens iets leuks, iets anders.

Hij legde ons uit dat dit het nieuwste van het nieuwste was. Je kon op een speciale staaf in het midden tien platen op elkaar leggen en dan wist dat apparaat precies wanneer het de volgende plaat naar beneden kon laten vallen. Ik dacht: ‘Boeien pap, zet die plaat op. Laat horen.’ Hij plaatste de twee speakers naast de platenspeler, legde er een plaat op en daarna hoorde ik voor het eerst Come Together van The Beatles. Die bas! Die drums! Mijn vader vroeg wat ik van het geluid vond, maar ik kon niet praten. Ik hing met mijn hoofd vlak boven de elpee en telde hoeveel liedjes er nog kwamen. De gladde stukjes, begreep ik, daar zat de stilte tussen twee nummers. Abbey Road, want om die elpee gaat het, kwam uit in 1969. Ik moet dus negen jaar oud zijn geweest. Het veranderde alles. Ik was voortaan de jongen die de platen opzette en iedereen vond dat ik dat heel goed deed.

Terug naar zojuist. Mijn zoon (26) hield zijn telefoon dicht bij de draaitafel. Ik keek mee. Daarna volgde het heerlijke uitleggen met veel aandoenlijke verwarring. “Dat ronde stalen schijfje, dat is voor singles. Dat zijn kleine plaatjes.

Leg ik je nog wel eens uit. Dat gat is groter. En zie je het getal 78? Dat ga je nooit gebruiken. Nee! Niet doen! Wat doe je nou? Jawel, je doet wel iets, je zat aan de naald. Dat is dat scherpe dingetje. Voelt alsof je een heel klein veldmuisje uit je hand laat eten. Nee, geen bluetooth. Het is een ouderwetse.”

Ik hoorde mijn eigen stem. Ik was mijn vader geworden. Alleen de jas ontbrak. Ik zweeg en keek via de telefoon hoe mijn zoon achter zijn bankstel langs een draad naar de speakers legde en daarna volgden de zinnen die mij zielsgelukkig oud maakten: “Dat geluid! Zo veel beter, pap!”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden