null Beeld

“Ik was zo teleurgesteld in mijn eigen lichaam”

Bijna niemand weet dat Eva (47) negen jaar geleden een miskraam had. Het verdriet om haar kinderloosheid is moeilijk bespreekbaar door dit geheim.

“Ik heb nooit een enorm sterke kinderwens gehad. Vanwege mijn chronische ziekte heb ik ook altijd getwijfeld of ik het wel aankon: moeder worden. Toch leek het me wel mooi, een kind van mijzelf. Toen ik 34 was, ontmoette ik Rob, die al een dochter uit een eerder huwelijk had. Naarmate onze relatie stabieler werd, begon mijn biologische klok steeds harder te tikken. Het is nu of nooit, dacht ik. Als ik eenmaal zwanger ben, zijn die twijfels vast ook direct weg. Ook Rob ging overstag. Omdat hij op een nare manier van zijn ex was gescheiden toen zijn dochter nog erg jong was, had hij voor haar nooit de vader kunnen zijn die hij had willen zijn. Een tweede kind zou voor hem een herkansing zijn. Ik had gemengde gevoelens bij zijn motief: wilde hij nou een kind met míj of wilde hij een kind om zijn fouten goed te maken?”

Op commando vrijen

“Ondanks de twijfels gingen we ervoor. Ik vertelde niemand in onze omgeving over onze kinderwens, want ik wilde niet dat mensen in de gaten gingen houden of ik mijn glas wijn liet staan. Druk van buitenaf zou het nóg lastiger maken om zwanger te raken, was mijn overtuiging. Want gemakkelijk ging het niet. Na een poos proberen kwamen we in het ziekenhuis terecht. Mijn cyclus werd gemonitord en we moesten op commando vrijen. Dat vond ik al best naar. Ik realiseerde me dat de hele medische mallemolen, hormonen spuiten en dergelijke, een zware aanslag op mijn lijf en mentale toestand zou zijn. Ook voelde ik me niet altijd gesteund door Rob. Ik wist niet of ik tot het uiterste wilde gaan om een kindje te krijgen. Na een van de laatste onderzoeken was ik plots toch zwanger. Mijn lichaam veranderde meteen en ik was vaak misselijk. We waren allebei heel verrast, maar de blijdschap was van korte duur. Al na een week kreeg ik een miskraam. Ik was ontzettend teleurgesteld in mijn eigen lichaam: dit kon ik blijkbaar ook al niet.
De zwangerschap voelde voor mij als een eerste en ook meteen als een laatste kans. Het hele ziekenhuisgebeuren stond me tegen, ik wilde er niet meer heen. Rob en ik vonden elkaar niet in het verdriet om de miskraam, ik zat op mijn eigen eilandje. Ik dacht: we zijn blijkbaar prima partners, maar geen goede ouders samen. Onze kans op een kind was voorbij.”

Alleen en kinderloos

“Ik vertelde niemand dat ik zwanger was geweest. Onze aandacht ging al gauw uit naar Robs zus, die vlak na de miskraam ongeneeslijk ziek bleek te zijn. Mijn eigen verdriet negeerde ik gewoon. Met mijn vader, die inmiddels is overleden, had ik het achteraf graag gedeeld. Hij was zo’n lieve, zachtaardige man, die altijd meeleefde. Bij mijn moeder heb ik vaak het gevoel dat ik faal. Ik vreesde dat ze me op een subtiele manier zou laten merken dat ik geen goede moeder zou zijn geweest. Ook voelde ik me schuldig dat ik mijn ouders geen opa en oma had gemaakt.

null Beeld

Inmiddels is mijn relatie met Rob geëindigd. Hij heeft me na tien jaar gewoon aan de kant gezet en had vrijwel meteen een ander. Sinds we uit elkaar zijn, heb ik het veel moeilijker met het feit dat ik kinderloos ben. Het is nu echt iets van mij alleen. Ik acht de kans groot dat Rob nooit meer stilstaat bij het gegeven dat we samen ouders zouden zijn geweest. Mensen zeggen soms tegen me: ‘Wees blij dat jullie geen kinderen hadden.’ Ik denk dan: als we die wel hadden gehad, was ik nu niet alleen. Twee vrienden heb ik pas heel recent verteld over mijn miskraam. Als ik dat destijds al had gedaan, was ik misschien minder eenzaam geweest in mijn verdriet om mijn kinderloosheid. Ik heb niet veel familie over. Dat is confronterend, er is geen volgende generatie meer.
Ik denk dat ik zwanger ben geweest van een jongen, in mijn hoofd heb ik hem Maarten genoemd. Acht jaar zou hij nu zijn geweest. Soms vraag ik me af hoe Maarten er nu uit zou hebben gezien. Wat voor karakter zou hij hebben gehad? Ik vind het moeilijk dat ik geen enkele tastbare herinnering heb aan zijn bestaan. Geen echofoto – ook al had ik die nog niet eens kúnnen hebben –, geen gekochte babysokjes: helemaal niets. Alleen de nagedachtenis aan die korte tijd dat er leven in mij groeide.” ■

Alle namen in de interviews zijn om privacyredenen gefingeerd

  • Fotografie: Getty images, Stocksy.
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden