null Beeld

“Ik wil haar bedanken voor wie ze is”

Meeleven met de Trompjes

Al jaren lees ik de Libelle en Jan, Jans en de kinderen. Vanaf album 1 ben ik fan van de familie Tromp. We vieren Sint Pannenkoek volgens hun traditie en zodra er een nieuw album uitkomt, krijg ik hem van mijn moeder cadeau. Ik volg het stripgezin dus al jaren met veel plezier. Wat vond ik het ontzettend vervelend dat Jan zijn baan kwijtraakte en dat ze moesten verhuizen. De strip van de verhuizing, met z’n allen in de verhuiswagen: ik heb gehuild! Wat knap van de schrijvers dat ze het zo écht kunnen tekenen en schrijven. Wendy Leeuw

MIJN STOMA

Vorige week zag mijn darmstoma het levenslicht. Nog wat zwak van de ‘bevalling’ kom ik uit het ziekenhuis. De kamer staat vol bloemen van mensen die met me meeleven. Ook is er een ‘kraampakket’ bezorgd door de leverancier van mijn stoma, vol producten voor de verzorging van mijn nieuwe ‘boreling’: een stomaschaartje, kledingclip, matrasbeschermer en een prachtige toilettas. Natuurlijk komt iedere dag mijn ‘kraamzorg’ – de thuiszorg – langs om me wegwijs te maken bij het verschonen. Het zal in het begin wat onwennig zijn, maar straks hoort de stoma bij mijn leven alsof het nooit anders geweest is. Willeke

null Beeld

Hart van goud

Mijn schoonmoeder van 82 jaar maakte al heel wat mee in haar leven. Ze verloor haar dierbare zoon én haar man, en toch heeft ze de veerkracht en wilskracht om elke dag wat van het leven te maken. Haar lijfspreuk is: zorg goed voor jezelf en kijk naar elkaar om. Ze woont nog op zichzelf, kookt elke dag iets lekkers, fietst en wandelt, geniet van haar familie, is altijd netjes gekleed en houdt contact met haar grote kennissenkring. Ze is dankbaar voor de kleine dingen in het leven en blijft positief. Lukt het even niet, dan zet ze haar lievelingsmuziek keihard aan om de negatieve gedachten te laten verdwijnen. We genieten van haar en hopen dit nog lang te doen. Elke zaterdagochtend krijg ik van haar de Libelle, ze is al jaren een trouwe abonnee. Ik wil haar bedanken voor wie ze is: een vrouw met een hart van goud. Je schoondochter, Marian Schooneman

Alles is veranderd

Dit voorjaar waren we op de camping. Naast ons stond een gezin met twee kleine kindjes en daarnaast kampeerden hun opa en oma. Onbezorgd liepen ze bij elkaar in en uit, oma droeg de jongste hummel rond. Hun zorgeloze band raakte me. Twee jaar terug pasten mijn schoonouders nog wekelijks op en gingen onze kindjes van een en drie jaar om de beurt logeren bij mijn ouders. Toen werd mijn schoonmoeder ziek en ontstond er een gespannen contact door corona. Afgelopen winter overleed onverwachts mijn moeder. Mijn vader zit volop in zijn rouwproces. We hebben lieve buren en een fijne oppas. Maar wat missen we die warme opa en oma-band. Met een half woord aangeven dat je zo moe bent en even een dagje de zorg overdragen. Samen de kinderen zien opgroeien. Het is er niet meer. I.M.

RADIOTHERAPIE

Gemanoeuvreerd in juiste houding
Ontbloot bovenlichaam, zonder gêne
Me overgeven aan zoemende straling zonder zon
Vertrouwend op heldere ogen,
Op kundige handen
Word ik alleen gelaten
Mijn ogen gesloten
Mijn gedachten ver weg
Mijn adem stopgezet
Ik ben een kunstwerk
Compleet met muurschilderingen
Ik ben ik, mezelf, als adem weer doorgaat
En gezichten weer komen
Menselijkheid gecombineerd met kennis
Met liefde voor mij als patiënt,
Voor mij, als medemens.
Geertje de Groot

null Beeld

Verdrietig

Zes jaar geleden kreeg onze dochter van 29 een ernstig bedrijfsongeval waaraan ze niet-aangeboren hersenletsel en een bipolaire stoornis overhield. Sinds twee jaar woont ze begeleid en werkt ze hard om op zichzelf te kunnen wonen. Een echte baan hebben lukt nog niet, maar ze doet vrijwilligerswerk: ze geeft onder meer Nederlandse les aan anderstaligen. Wat ik niet begrijp, is dat veel vrienden en bekenden haar lieten vallen omdat ze niet meer diegene is die ze daarvoor was. Ze past niet meer binnen hun plaatje. Dit doet mij als moeder veel verdriet. Ik hoop dat er dertigers zijn die dit verhaal lezen en denken: ik wil wel iets voor haar betekenen. Onze dochter is een lieve schat die heel graag lieve mensen om zich heen heeft die samen met haar kunnen genieten van de kleine dingen in het leven. Een verdrietige moeder

Financieel afhankelijk

In Libelle las ik de brief van een vrouw die al jaren genegeerd wordt door haar man. Mijn moeder had deze kunnen schrijven. Mijn vader bleek asperger te hebben. Maandenlang leefden mijn ouders langs elkaar heen en met Kerst was het dan weer alsof er niets aan de hand was. Mijn vader liet mijn moeder eens met een gebroken arm en drie jonge kinderen achter in Frankrijk omdat mijn zus vroeg of hij van haar handdoek af wilde gaan. Pas 54 was mijn moeder toen ze stierf en ik moet leven met het feit dat zij leefde voor haar dochters en in een ongelukkig huwelijk zat. Waarom is ze niet gescheiden toen wij jong waren? Omdat ze niet financieel onafhankelijk was. Gelukkig hebben vrouwen nu betere kansen. A. Remmerswaal

BEDANKT, LIBELLE-COLUMNISTEN!

Opeens zag ik een Libelle van vorig jaar liggen. Even was ik weer terug in de tijd. Wat ben ik blij met Roos en Femke. Roos, die het fietsen heeft ontdekt en net als ik op haar 45e nog lekker sportief is. En Femke die kritisch is ten aanzien van social media. Ik ben het helemaal met haar eens als het gaat om de minimale leeftijd voor social media. Roos en Femke, dank jullie wel voor jullie fantastische columns. En Anne Wil natuurlijk ook bedankt, want ik leef mee met alles wat je schrijft. En ja Hans, arme Hans. Net nog las ik je column, maar je bent er niet meer. Een groot gemis. Anita

Eenvoud

Al twintig jaar heb ik een praktijk in voetreflexologie. Ik vind het heerlijk om met mensen te werken. Wat vond ik het erg toen ik door corona mijn werk een tijdlang niet mocht uitvoeren. Daarom pakte ik mijn oude hobby weer op, schilderen. Ik maakte schilderijen die vertellen over de liefde en verbondenheid tussen mens en dier. Daarvan geniet ik met volle teugen. Jaren geleden kreeg ik van mijn man een prachtig schilderijtje met de tekst: Do small things with great love. Zo eenvoudig, maar zo waardevol! Het zit hem in de eenvoud, zeg ik altijd, als je het maar wilt zien. Laat je door de roerige tijd waar we nu in zitten niet van je stuk brengen. Ontdek opnieuw de mooie dingen in jezelf en breng ze naar buiten. Gerda Dekker

null Beeld

Het Wilhelmus

Toen ik verkering kreeg met mijn man vroeg hij terloops of ik met hem zou willen emigreren. Nou, ik was jong en voelde wel wat voor een avontuurtje. We trouwden, kregen een dochter en ik was alweer zwanger toen we per boot vertrokken. De avond voor vertrek namen we afscheid van de familie, dat leek ons beter dan een afscheid aan de kade. Maar de volgende dag stond er een harmonieorkest op de kade. Ze speelden het Wilhelmus. Ja, en toen kwam het: kippenvel. O, waar beginnen we aan, dacht ik. Door de mist kwamen we aan bij de kust van Halifax, Canada. We hadden geen rooie cent en kregen honderd dollar waarna we werden gestationeerd in Niagara Falls. Na twee jaar gingen we terug vanwege ernstige heimwee. Achteraf bleek ik een postnatale depressie te hebben, maar daar wisten we 62 jaar geleden niets van. En nu, als ik het Wilhelmus hoor, raak ik in beroering en huil. C.F. Bieman van Doorn

  • Productie: Laura van der Meer.
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden