null Beeld

“Ik wil me niet blijven afvragen of ik gewenst was”

In een voortuin in Den Haag werd vannacht een baby te vondeling gelegd. Hyang (45) weet ook niet wie haar biologische ouders zijn, want ze werd als kind achtergelaten bij een kindertehuis in Zuid-Korea. Toch besloot ze niet langer naar hen te zoeken.

“Het idee dat ik mijn moeder waarschijnlijk nooit zal ontmoeten, is raar. Misschien zal ik zelfs nooit weten wie ze was en of we op elkaar lijken. Nu ik besloten heb te stoppen met zoeken, voelt dat alsof er iemand overleden is en ik midden in de rouwverwerking zit. Soms heb ik verschrikkelijke huilbuien en stort ik even helemaal in. Toch is het beter zo. Op deze manier kan ik het afsluiten en verdergaan. Het brengt rust in mijn hoofd."

Een goede reden

"In mijn jeugd is me altijd verteld dat mijn ouders niet anders konden dan mij afstaan. Er was geen geld, geen vrijheid. Dat verhaal werd aan alle geadopteerde Koreaanse kinderen verteld. Misschien is het een sprookje, maar eerlijk gezegd kan ik geen andere reden bedenken. Je doet je bloedeigen kind niet zomaar weg. Dat weet ik heel zeker nu ik zelf moeder ben. En al had mijn moeder alle goede redenen, een deel van haar moet gestorven zijn op de dag dat ze mij achterliet."

LEES OOK: FOTOGRAFE LEGT EERSTE ONTMOETING OUDERS EN ADOPTIEKINDJE VAST

Verwarrend

“Als bijna tweejarig hummeltje kwam ik vanuit het kindertehuis naar Nederland. Toen sprak ik al Koreaans en was ik zindelijk. Mijn opgezette hongerbuikje was binnen een paar weken verdwenen. Mijn Nederlandse vader vertelde me later dat ik elk rijstkorreltje dat ze me gaven, opat. Het leven was goed in Nederland. En al kan ik me het niet meer herinneren, het moet ontzettend verwarrend voor me zijn geweest. Ik heb vast gevoeld dat alles opeens anders was. Dat ik uit mijn eigen omgeving was gehaald. Zo’n ervaring tekent je."

Wel of niet gewenst

"Misschien niet bewust, maar ik heb me bijvoorbeeld altijd afgevraagd of ik wel gewenst was. Of mijn biologische ouders bij mijn geboorte blij met mij zijn geweest. Ik weet dat het er weinig meer toe doet, maar toch blijf ik er aan denken. Nu ik zelf kinderen heb, probeer ik ze iedere dag te laten voelen dat we van ze houden. Ik hoop dat ze daar nooit een seconde van hun leven aan zullen twijfelen. Omdat ik weet hoe dat is."

Toch een herinnering

"Een paar jaar geleden ging ik eten bij een Koreaans restaurant. Opeens herkende ik een geur, die van zeewier met zout en olie. Ik had het, voor zover ik wist, nooit eerder geroken of gegeten, maar toch kende ik het al. Ik werd er helemaal blij van. Ik moet het gegeten hebben toen ik nog in Korea woonde. Het klinkt misschien onbenullig, maar omdat het de enige herinnering is die ik heb, is die voor mij waardevol."

LEES OOK: WONDERBAARLIJK: ADOPTIEZUSJES BLIJKEN IN DEZELFDE KLAS TE ZITTEN

Anders

"Ik heb er geen idee van wie ik was voordat ik naar Nederland kwam. Niet waar ik vandaan kom, wanneer ik precies geboren ben. Als kind zat ik daar niet zo mee. Het was gewoon zo. Ik wist wel dat ik anders was dan andere kinderen, en dat de dochters van de kruidenier daarom altijd ruzie maakten over wie me mocht optillen. Maar verder was ik er totaal niet mee bezig. Toen ik ouder werd, veranderde dat. Misschien ook doordat mensen dingen aan me begonnen te vragen over mijn jeugd. Vragen waar ik geen antwoord op had. Door hun belangstelling realiseerde ik me dat mijn situatie bijzonder was. Toen begon ik mezelf af te vragen: wie ben ik eigenlijk? En waar kom ik vandaan?”

Zoektocht

“Mijn moeder is ook geadopteerd. Toen ik 16 was, zag zij haar moeder terug. Ik was daarbij. Dat moment maakte ontzettend veel indruk op me. Toen ik hen samen zag, wist ik: dat wil ik ook! Mijn moeder vinden en mezelf in haar herkennen. Maar die zoektocht bracht me vooral teleurstelling. Ik heb zelfs een keer gedacht dat ik haar gevonden had, tot uit DNA-onderzoek bleek dat ze het niet was."

Geen herkenning

"Dat voelde dubbel. Aan de ene kant was ik natuurlijk teleurgesteld. Aan de andere kant opgelucht, want ik voelde niets bij haar. We leken niet op elkaar, we bewogen niet hetzelfde, hadden niet dezelfde karaktereigenschappen. Dus toen zij mijn moeder niet bleek te zijn, viel er vooral een last van mijn schouders. Want ik had het verschrikkelijk gevonden als ik haar eindelijk had gevonden en haar aanwezigheid me niets had gedaan. Dat ik me niet herkende in haar, zoals mijn moeder bij haar biologische moeder wel had gedaan."

LEES OOK: DE DAG NADAT... IK MIJN ADOPTIEKIND ONTMOETTE

Tastbaar

"Ik ben 18 jaar geleden naar het kindertehuis gegaan waar ik als baby een paar maanden heb gewoond. Ik hoopte vurig dat ik me weer van alles zou herinneren zodra ik daar binnen zou stappen. Maar er kwam niks. Niet eens een flits of een beeld. Het was er keurig en schoon, maar de sfeer was ontzettend kil. Het leek net een ziekenhuis. Het idee dat ik daar als kind heb gewoond, vond ik verschrikkelijk. Ik had tot dan toe heel afstandelijk gepraat over adoptie, maar toen ik de zaal vol baby’s zag, kon dat niet meer. Het werd er opeens tastbaar. Vooral toen ik in mijn dossier een foto van mezelf vond. Als kind stond ik in dezelfde gang waar ik net doorheen was gelopen. Dezelfde granieten vloer en witte wanden. Dat was de ‘ik’ waar ik helemaal niets van wist. Behalve wat ik op die foto zag.”

Vergeven

“Na dat bezoek heb ik nagedacht over zelf adopteren. Het idee dat ik een van die kindjes een kans op een betere toekomst kon geven, vond en vind ik nog steeds fantastisch. Maar mijn man en ik kozen uiteindelijk toch voor eigen kinderen. Ik vond het namelijk ook belangrijk om hem of haar 9 maanden in mijn buik te dragen. Ik ben blij dat we dat gedaan hebben, want we hebben 2 fantastische zoontjes. Maar het meest bijzonder is dat ik dankzij hen pas echt begrijp dat een moeder haar kind nooit kan vergeten, wat er ook gebeurt. En hoe lang het ook geleden is. Ik weet zeker dat ze toen niet anders kon. Door mij achter te laten, heeft ze uiteindelijk toch voor mij gekozen, en niet voor zichzelf. In die gedachte vind ik veel troost. Daarom heb ik het haar vergeven.”

Interview: Renee Lamboo (2010). Beeld: Bernice van Wissen

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden