null Beeld

“Ik zie die oude man op dat kistje nog voor me”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Ze leeft!

Op 1 oktober vorig jaar hoorde ik opeens sirenes. Eerst politie, toen de ambulance. Ook vloog de traumahelikopter boven m’n huis. Een halfuur later ging mijn telefoon. De politie. Mijn moeder was met spoed onderweg naar het ziekenhuis. Ze bleek bij mij om de hoek naar te zijn gevallen. In het ziekenhuis lag ze aan allemaal slangetjes en stonden er veel artsen rond haar bed. De volgende dag zat ze weer rechtop, helemaal bont en blauw en twee gebroken jukbeenderen. “Ik mag naar huis”, zei ze. Ze woont in een appartement, op 1-hoog, zonder lift. Maar het woord ‘thuis’ was gevallen en moeder was niet te houden. Met wilskracht en doorzetten hebben we haar boven gekregen. De eerste drie dagen ging het steeds iets beter, maar op dag vier kreeg ze een maagbloeding door de pijnstillers. Weer werd naar het ziekenhuis. Weer kroop ze door het oog van de naald. Na wat zakken bloed, vocht en maagbeschermers voor de rest van haar leven, werd ze ontslagen. Nu maanden later fietst moeder weer, loopt ze een rondje, doet haar boodschappen en leeft! We hebben het net gevierd met spareribs, ze heeft gesmuld. 85 jaar, wat een vrouw.
Marja van der Ende

null Beeld

Zijn moestuin

Als ik het liedje Het Dorp van Wim Sonneveld hoor, komen de herinneringen aan mijn vader boven. Hij had een grote moestuin en daar was hij altijd druk mee: spitten, bemesten, zaaien, onkruid wieden en in de zomer oogsten. Sla, snij- en sperziebonen, bietjes, worteltjes, spinazie: je kon het zo gek niet bedenken of hij had het. Wat uit de tuin kwam, werd gewassen, gekookt en in weckpotten gedaan. Toen er diepvriezers kwamen, werd alles ingevroren voor de wintermaanden. Er was altijd te veel, dus werd er ook veel weggegeven. Dat heeft hij jaren zo gedaan totdat hij een ernstig hartinfarct kreeg en het hem allemaal te zwaar werd. Toch pakte hij zo nu en dan een kistje, zette dat in die grote tuin, ging erop zitten en probeerde zo nog wat onkruid weg te halen. Mijn vader leeft niet meer en ook de tuin van toen is weg. Langs het tuinpad van mijn vader... Als ik dat hoor, zie ik die oude man op dat kistje in die grote tuin weer voor me.
Henriëtte van de Weerdhof-Gijsbertsen

HET ZIJN DE KLEINE DINGEN
Het was nogal een omslag toen ik vanuit de levendige stad terugging naar het rustige Megen. Maar vanaf de eerste stap in ons huis wisten wij: dit is ons thuis. Ik wilde graag iets betekenen voor mijn omgeving. Vrij snel kwam ik in de dorpsraad en kreeg ik de kans om als burger-initiatief een natuurspeeltuin op te zetten. Daarna besloten we met een paar mensen van de werkgroep ook aan te sluiten bij het vergroenen van het schoolplein. Bij toeval belandde ik bij een lokale politieke partij en inmiddels zit ik in de gemeenteraad. Mensen beseffen vaak niet hoeveel invloed je kunt hebben op je eigen leefomgeving. De beleidsstukken gaan leven als ik erover spreek met mensen uit die stukken. Ik heb een buitenbieb en plantenasiel opgezet. Voor Schone Rivieren ben ik afvalonderzoeker en monitor een stuk land. Als gezin rapen we ook geregeld afval. En afgelopen jaar startte ik een ‘samentuin’ met een aantal vrouwen, waarin we groente verbouwen. Het zijn kleine dingen die vaak grootse betekenis hebben. Hoe klein ook, samen maak je het verschil.
Jessica Keijzer Nab

null Beeld

Zo lief

Mijn vriendin en ik waren samen de stad in geweest. Onderweg naar de auto passeerden twee jonge meisjes ons en zeiden: “Dames, wat zien jullie er ontzettend vrolijk en kleurig uit!” Onze dag was al goed, maar toen helemaal! Hoe vaak maak je dat mee dat je zo’n compliment krijgt op straat? Ik ga het ook doen!
Joke Kruider

Uit logeren

Lang geleden kwam de leukste kater van Nederland in het leven van mij en mijn dochters. Dit rode knuffelbeest was het vierde gezinslid en mocht gezellig mee op vakantie. Het was de bedoeling dat hij vaker mee op avontuur mocht, maar hij bleef toch liever op de bank of in bed. Tot mijn klein-dochter jaren later verknocht aan ’m raakte. Elke keer vroeg ze of hij bij haar mocht logeren. “Vooruit,” zei ik, “tot de zomervakantie.” Als ik haar vroeg hoe de logeerpartij ging, zei ze steevast dat hij nog niet naar huis wilde. Maanden later en weer een kleindochter rijker vrees ik dat hij nooit meer thuiskomt. Hij heeft het veel te goed daar!
Tanja

Even stil

Ik sta met mijn auto achter een stadsbus te wachten bij de bushalte. Het duurt erg lang en achter mij beginnen mensen te toeteren. Er is geen ruimte om te kunnen passeren. Dan zie ik in mijn achteruitkijk-spiegel een vrouw achter een rollator en begrijp ik het: ondanks de druk kiest de buschauffeur ervoor te wachten op deze mevrouw. Daar zijn we allemaal even stil van.
A. Kool

LEEF VANDAAG
Vorig jaar in maart is mijn man na 48 jaar huwelijk overleden. Er kwam veel op me af, net toen er geen mensen op bezoek mochten komen. Mijn leven begon opnieuw. Ik moest allemaal dingen zelf uitzoeken en heb gemerkt hoe fantastisch mijn familie en de mensen om me heen zijn. Ik krijg vaak appjes: wil je bij ons eten? Kunnen we wat voor je doen? Ze komen koffie drinken of halen me op. Er is een badkamer voor me gebouwd, zodat ik hier kan blijven wonen. Er is getimmerd, geschilderd, in de tuin gewerkt en wat allemaal niet meer. Het leven alleen én met corona kan toch heel fijn zijn. Ze zijn trots op me en ik ben ook trots op mezelf, dat ik het alleen kan. Dat ik de mooie dingen zie die er wél zijn en niet focus op wat er niet is. Mijn motto: denk niet aan gisteren, want dat is geweest en morgen is je misschien niet gegeven. Leef vandaag, in het nu. Er is heel veel om dankbaar voor te zijn.
Fetsje

null Beeld

Mooi mens

Wat een fijn interview met Bart Chabot in Libelle 23. Zijn openhartige verhaal raakt me diep. Hoe moeilijk kan het zijn als je als kind zo afgekeurd en afgekraakt wordt door je ouders. Dan is het inderdaad soms beter om het contact te verbreken. Het verleden kan je anders belemmeren om vooruit te komen. Mijn vader heeft ook erg zijn best gedaan om mijn zelfbeeld en zelfvertrouwen af te breken. Ik heb nooit de moed gehad het contact te verbreken. Het bleef altijd een worsteling. Begin dit jaar overleed mijn vader. Hoe naar het ook klinkt: het voelde voor mij diep vanbinnen als een opluchting. Ik leef nu veel minder in een kramp van ‘het nooit goed te kunnen doen’. Bart is een mooi mens met een sterk karakter. Ik ben zeker van plan zijn boeken te lezen.
Suzie

Denk goed na

Ik las in Libelle de brief van Marie-Anne Hilckmann waarin ze schrijft dat ze baat heeft gehad bij elektroconvulsietherapie (ECT) tegen haar depressies. Mijn man heeft ook jarenlang erge depressies gehad. Wij waren ook zo blij dat hij de ECT-behandeling kon krijgen. Het ging heel goed, maar na een tijdje merkten wij dat zijn cognitieve geheugen achteruitging. Hier zouden mensen vooraf goed over moeten nadenken. Wij zeggen nu: uit twee slechte opties, depressief of een slecht geheugen, hebben wij de beste keuze gemaakt. Maar denk daar alsjeblieft niet te licht over.
Judith Brinkman- Schuurman

null Beeld

VERBORGEN GROEP
Sinds de #metoo-onthullingen komen steeds meer verschrikkelijke verhalen aan het licht. Van één groep hoor je nog weinig: vrouwen, meisjes, en misschien ook mannen, die binnen hun relatie worden misbruikt. Hoe reageert de omgeving? Wie gelooft je? Als je weg wil, hoe kom je aan een huis, een inkomen? Een grote groep eenzame vrouwen slikt en ondergaat de mishandelingen door dit soort onzekerheden én de angst dat het erger wordt. Wat moet je anders? Hun zelfvertrouwen wordt compleet vernietigd. Heel soms durft iemand los te breken en te zeggen: “Dit laat ik niet meer gebeuren.” Maar er zijn er nog veel meer! Wanneer gaat die beerput eens open? Ik wist niet wat ik hoorde toen iemand uit mijn omgeving zei: “Mijn vrouw heeft een belofte gedaan toen wij trouwden en daar heeft ze zich al jaren niet aan gehouden.” Ik kon niet eens boos worden, omdat mijn boosheid diep weggestopt zit. Maar verdrietig? Ja, heel verdrietig!
Jellie

  • Productie: Laura van der Meer

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden