null Beeld

“Ik zou haar zo graag nog één keer in de watten leggen”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Wat is normaal?

Toen mijn moeder net weer op zichzelf woonde, had ze in haar appartement een poster hangen met de tekst: ‘Ooit een normaal mens ontmoet? En, beviel het?’ Ik voel nog hoe de vragen duizelden in mijn negenjarige hoofd toen ik naar de poster keek. Wat is normaal, eigenlijk? Bedoel je dat niémand normaal is? In hoe daarover wordt gedacht is de afgelopen 57 jaar al veel veranderd, maar verdere verbetering is hoognodig. Want het is niet gemakkelijk om open te zijn over psychosegevoeligheid, depressie of autisme. Absurd als je bedenkt dat ruim 40 procent van de Nederlanders ooit psychische klachten heeft gehad. Hoe meer mensen het gesprek aangaan, hoe reëler de beeldvorming wordt waardoor weer meer mensen durven delen. Maak het bespreekbaar, normaal desnoods. Eva Louise Bakker, ambassadeur ‘Hey, het is oké’

null Beeld

Reële angst

Opeens was er corona in ons huis. En dat na een jaar voorzichtig zijn, weinig contacten en veel thuiswerken. Dat deden we omdat we de ernst van de situatie inzagen en bang waren voor mijn man en onze oudste zoon met onderliggende astma. Die angst bleek niet ongegrond. Mijn man werd heel ziek en werd opgehaald door een ambulance. In het ziekenhuis gaven de zuurstof en kundigheid van de verpleging verlichting. Maar toch werd hij steeds zieker en belandde op de intensive care. Spannende dagen voor ons als gezin. Ook al werd er goed voor hem gezorgd, alles was onzeker. Ik ga geen pleidooi houden voor vaccinatie. Maar het is verdrietig dat mijn man, die die prik zo graag wilde, er te lang op moest wachten en moest meemaken waar hij zo bang voor was. Marloes

Lichtpuntje
We ontmoetten elkaar in 1998, ik als jouw stagiaire. Na het behalen van mijn diploma belde jij me of ik jouw collega wilde worden. Ik was alleenstaande moeder en blij met de baan, maar kon niet vermoeden hoe blij ik zou worden met een collega als jij. Je was een steun voor mij en mijn kinderen, je bracht paracetamol als ik ziek was, stuurde vaak fantastische kaarten en al jaren lees ik Libelle dankzij jou. Na twintig jaar collega’s te zijn geweest stopte ik vroegtijdig met werken. Ik mis onze fijne momenten, maar ook nu ben je er voor me. Je belt me wekelijks en de Libelles liggen tegenwoordig in mijn brievenbus, soms met een lieve kaart. Lieve Henny, bedankt voor alles. Je bent een lichtpuntje. We zijn geen collega’s meer, maar ik hoop wel nog jaren goede vriendinnen.
Liefs, Luus

Mama’s Binkie

Het was 1992. Een maand te vroeg lag jij in mijn armen, mijn Binkie. Je had een lastige start en vroeg veel aandacht, wat soms zwaar was. Nu ben je zelf vader van een dochter die net als jij een maandje te vroeg kwam en een hartafwijking heeft. Veel zorgen dus. Zoals jij daar nu staat, je zorgen uitspreekt, je positiviteit, je kracht en je tranen durft te laten zien zodat je daarna weer kunt lachen. Dat allemaal maakt jou een mooi en sterk persoon en dat maakt mij zo trots! De kleine meid is oma’s puppeke, maar jij blijft voor altijd mijn Binkie. Diana

null Beeld

Nooit meer

Ik lees vaak over dochters die schrijven hoe veel hun moeders voor hen doen. Altijd vraag ik me dan af: wat doet de dochter voor de moeder? Ik heb al 22 jaar geen moeder meer. Maar een ding weet ik zeker: mijn moeder zou genoeg voor mij geweest zijn als rustpunt. Nooit zou ik haar hebben gevraagd oppasoma of hondenuitlaatservice te zijn. Dat hebben we ook niet gevraagd aan mijn schoonmoeder. Oma is oma. Wat mis ik mijn moeder. Ik zou er alles voor over hebben om haar nog één keer in de watten te leggen, haar mee te nemen op reis, haar te knuffelen, te voelen en te ruiken. Anita Remmerswaal

Knap gedaan

Ik ben altijd al blij met de Libelle, maar tijdens de coronatijd waarin alles toch anders was dan voorheen, waardeerde ik het blad extra. Ik merkte er niks van dat het anders werd! Terwijl het vast een hele uitdaging was om alles zo normaal mogelijk te laten doorgaan. Denk alleen al aan de interviews, foto’s en ga zo maar door. Veel extra werk om de lezeressen een plezier te doen. Daarom mijn complimenten dat ik elke week dit prachtige tijdschrift ontvang. Hartelijk dank en ga zo door met waar jullie heel goed in zijn. Gerrie van Loon

Meer liefhebbers

In Libelle stonden recepten voor een high tea voor vogels. Hoe leuk ook, besef wel dat je niet alleen vogels lokt. Wij hadden laatst een bakje vol pinda’s en nootjes op de tuintafel staan. Helaas waren er meer liefhebbers van deze heerlijkheden. Samen met mijn kleinzoon zat ik te kijken en opeens verscheen er een dikke bruine rat. Brr, dat wil je echt niet! Jannie

null Beeld

Regel het op tijd

In de brief ‘Zelf bepalen’ in Libelle 28 schrijft Anita Remmerswaal over zelfbeschikkingsrecht als je niet meer wil leven. Haar laatste zin ‘Schandalig dat de wet dit niet regelt’ is feitelijk onjuist. De euthanasiewet regelt wel degelijk dat je in geval van uitzichtloos lijden (daar vallen naast kanker ook dementie en sommige psychiatrische problemen onder) in een vooraf duidelijk omschreven en vastgelegde situatie euthanasie kunt krijgen. Probleem kan wel zijn dat een arts daar niet aan wil meewerken. Ik vind het een groot goed dat die daar niet toe kan worden gedwongen. Dus het is heel belangrijk om de zaken op tijd te regelen en een arts te zoeken die wil meewerken. Ik hoop dat mevrouw Remmerswaal het standpunt van haar huisarts respecteert, maar zich er niet door laat tegenhouden! Anneke Soute

Groene zoden

Na mijn verhuizing wist ik wat me te doen stond: dat gazon moest eruit. Het onderhouden is een helse klus. Daarvoor moet je een maaimachine aanschaffen. Voor mij geen grasveld, geen gedoe en geen maaimachine. Maar heb je weleens geprobeerd een bestaand gazon om te spitten? Ik geef het je te doen. Ik was angstig, want had gelezen dat mensen zomaar hun vingers eraf schijnen te knippen met snoeischaren. Ze trappen op harken en liggen vervolgens drie maanden in coma. In plaats van zélf onder de groene zoden terecht te komen probeerde ik de groene zoden eronder te krijgen. Dat viel niet mee, hoe ik ook mijn best deed. Ietwat gedesillusioneerd ruimde ik het veld. Afra Kroon

  • Productie: Laura van der Meer
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden