In de ambulance zag ik onze hele toekomst in duigen vallen Beeld Getty Images/EyeEm
In de ambulance zag ik onze hele toekomst in duigen vallenBeeld Getty Images/EyeEm

In de ambulance zag ik onze hele toekomst in duigen vallen

Bettina Voos

Begin december 2022 werd mijn lief getroffen door een herseninfarct. Ik kreeg naderhand vaak te horen dat ik zo koelbloedig had gereageerd, maar ik voelde me allesbehalve moedig.

Dat ik zo adequaat reageerde en meteen 112 belde was maar goed ook, want in zo’n situatie is snelheid van het grootste belang. Dat ik dat zonder aarzelen deed, heeft vast te maken met mijn jeugd. Mijn moeder was ziek en had vaak acuut hulp nodig. De keren dat er een ambulance voor de deur stond of de dag eindigde in een ziekenhuis, zijn niet op twee handen te tellen. We leerden zo als gezin het hoofd koel te houden en te handelen in plaats van te panikeren.

Daardoor stapte ik bij hem in die ambulance, nadat ik de oven had uitgeschakeld - hij stond net eten te koken toen hij onwel werd -, ik zorgde dat hij zijn portemonnee en telefoon bij zich had, zijn schoenen aan, zijn lenzen uit en zijn bril op. Ik had mijn tas bij me met mijn huissleutels, telefoon, bril én portemonnee. Met andere woorden: mijn brein stond aan, maar geloof me, mijn hart zat in mijn keel en mijn armen tintelden van de stress. Mijn smartwatch registreerde nauwkeurig mijn hartslag van die dag en daarop is precies te zien wanneer het misging.

Je hoort wel eens zeggen dat vlak voor je dood je leven aan je voorbij trekt. Nou, dat had ik ook in die ambulance en in de wachtkamer in het ziekenhuis. Ik zag onze hele toekomst in duigen vallen. Hij en ik hebben het juist zo fijn samen, we zijn na 36 jaar nog altijd gek op elkaar en zagen uit naar wat meer vrije tijd, na jaren van hard werken en onze zoon opvoeden. Ik genoot ervan dat we het zo goed hadden. Ik wilde het liefst tegen hem schreeuwen op dat brancard: “We zouden nog allemaal leuke dingen gaan doen!”, maar ik hield mijn mond.

Hoe stoer ik soms ook zeg dat ik ‘heus niet alleen ga blijven als er ooit iets gebeurt’, ik moet er niet aan denken om zonder hem verder te gaan. Hij en ik, we zijn met elkaar vergroeid als een oude boom met lange wortels. Hij is in mijn leven sinds mijn achttiende en ik kan me gewoon niet voorstellen hoe het eruit zou zien zonder hem. Ja, natuurlijk kan ik alle praktische zaken zelf regelen, ik ben zo’n meid die op haar toekomst is voorbereid, maar ik zag mezelf al zitten, in mijn eentje in dat lege huis.

Ik hield me goed hoor, daar in het ziekenhuis. En ook de dagen erna, toen hij weer thuis was en alle lieve berichten van geschrokken vrienden, familie en kennissen en de bossen bloemen binnenstroomden. En zelfs toen hij na twee weken van de revalidatiearts hoorde dat hij hersteld was en geen restverschijnselen vertoonde. Ik regelde vazen, het huishouden, de hond en werkte alsof er niks was gebeurd, maar ik ben zelden zo geschrokken. Het zal wel even duren voordat ik weer durf te vertrouwen dat alles goed is. Gelukkig hebben we samen een heel nieuw jaar met nieuwe kansen voor de boeg!

null Beeld

Bettina (55) is online eindredacteur bij Libelle. Ze is getrouwd, heeft een volwassen zoon en een hond. Ze schrijft wekelijks over haar relatie en (seks)leven.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden