Harriet Duurvoort Beeld Els Zweerink
Harriet DuurvoortBeeld Els Zweerink

Column

“In één klap ging mijn hele idee van moederschap op de schop”

Harriet Duurvoort (51) is freelance journalist en columnist voor onder andere de Volkskrant. Ze woont in Rotterdam met haar zoon (10) die autisme en een verstandelijke beperking heeft.

De glimlach van mijn zoon is de zonnigste ooit. Hij kijkt je met prachtig groenende lichtbruine ogen indringend aan. Het heeft iets wijs, zijn blik, alsof hij zo je ziel inkijkt. Hij is een mooi jochie, al zeg ik het zelf. We zijn zelfs een keer staande gehouden door een fotograaf. Met zijn donkerblonde kroeshaartjes is hij precies het type kind dat je nu vaak in de bladen en reclamecampagnes ziet.

Brabbelen

Ik had niet het idee dat er iets met mijn volmaakte kind aan de hand was. Hij is ook mijn eerste en enige kind, dat ik bovendien in mijn eentje opvoed, dus wat mij betreft maakten we goed contact en ging het prima. Maar hij sprak niet, hij bleef maar brabbelen. Op de peuterspeelzaal zeiden ze dat ik naar hem moest laten kijken. Na een dag bij het zogeheten molenspreekuur voor kinderen met een spraak-/taalachterstand in het Sophia Kinderziekenhuis, werd ‘een vermoeden van autisme’ geconcludeerd.

Nog was ik niet gealarmeerd. Autisme, dat beschouwde ik als het stempeltje van zijn generatie. Maar het praten kwam nog steeds niet op gang, dus hij moest een aantal maanden ter observatie naar een medisch kinderdagverblijf (MKD). Ik was vol hoop, tot die troosteloze decemberdag in 2014. Ik zat in mijn eentje aan de ene kant van de vergadertafel. Aan de andere kant zaten wel vijf professionals van het MKD. “Uw zoon heeft autisme en een forse verstandelijke beperking.”

Levenslange zorg

Een mokerslag. Verdovend. In één klap ging mijn hele idee van moederschap op de schop. Ze zitten vast fout, dacht ik meteen. Ze onderschatten hem. Ergens wist ik wel dat ik rekening moest gaan houden met een kind dat levenslange zorg en begeleiding nodig heeft. Met een kind dat nog kind is als je oud bent, er niet meer bent. Meervoudig beperkt… mijn prachtige zoon.

Bij veel kinderen die zwakbegaafd zijn, zie je dat aan hun oogopslag. Bij mijn zoon niet, hij kijkt met een magnetische staardersblik ‘normaal’ uit zijn ogen, hij zou zomaar slim kunnen zijn. Dat is verraderlijk, want hij wordt snel overschat met alle gevolgen van dien. Hij is nu tien. Het praten is flink op gang gekomen, hij begrijpt vrijwel alles en kan zichzelf steeds beter uitdrukken. Een van de grote voordelen van een meervoudig beperkt kind is dat ik, in tegenstelling tot andere ouders in deze coronatijd, volledig vrij van stress ben over leerachterstanden, toetsen en andere ratrace-aangelegenheden. Mijn geweldige kind heeft maar één levensopdracht: zo blij mogelijk zijn.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden