Verhuisdoos Beeld Getty Images
VerhuisdoosBeeld Getty Images

Inge: “Een oude boom mag je niet verplaatsen, ik ben bang voor wat mama te wachten staat”

Inge’s demente moeder moet tegen haar zin verhuizen naar een ander verpleeghuis.

Inge Rathje (52) vertelde vorig jaar in Libelle hoe ze tijdens de lockdown tien weken lang haar moeder met dementie in huis nam. Sindsdien is er een ander, veel grimmiger probleem. Vanwege meningsverschillen over de behandeling, stapte het bestuur van het verzorgingshuis naar de rechter. Inge’s moeder moet nu verplicht verhuizen. “Een oude boom mag je niet verplaatsen. Ik ben bang voor wat mama te wachten staat.

Blijf vechten

“Afgelopen nacht sliep ik goed. Voor mij is dat een teken dat mijn hart en verstand nog op dezelfde koers zitten. Als er ergens iets scheef gaat, lig ik namelijk meteen wakker. Doe wat je hart zegt, dat klopt altijd, dat is het eigenlijk. Hoe ontzettend moeilijk dat ook is. Mijn hart zegt namelijk ook dat ik haar het liefste weer in huis zou nemen. Gewoon zelf voor haar gaan zorgen, zonder al het gedoe er omheen. Mijn verstand zegt echter dat het geen goed idee is. Het heeft gelijk. Mijn moeder heeft 24/7 zorg en aandacht nodig. Dat houdt geen mens heel lang vol. Tijdens de lockdown ging het net, maar ik was gesloopt toen ze weer naar het tehuis ging. Nu zegt mijn hart dat ik me niet zomaar moet neerleggen bij de uitspraak van de rechter dat mijn moeder overgeplaatst moet worden. Mijn verstand gaat daar in mee. Er ligt een rechtelijke machtiging, waardoor ik tot november niets meer te zeggen heb over de zorg voor mijn moeder. Haar arts besluit en de rechter staat erachter. Maar mijn moeder dan? Zij schiet er verschrikkelijk bij in. Dat maakt dat mijn verstand en gevoel zeggen dat ik voor haar moet blijven vechten. Zelf kan ze dat niet meer. Ik, haar enige kind, blijf me inzetten zodat ze krijgt wat ze verdient: zorg, liefde en aandacht. Door alle bezuinigingen in de zorg, is ze dat tekort gekomen.”

Troosten

“Het moeilijke is dat mijn moeder soms zomaar heel erg agressief is. Uit het niets zet ze alles in één klap op de kop, ze bijt en krabt. Dat komt door haar dementie. Als haar dochter kan ik haar rustig maken, gewoon door haar vast te houden, te troosten en sussen. Maar ja, ik ben haar dochter. Voor de zorgmedewerkers is dat anders. Zij hebben veel - teveel - mensen voor wie ze moeten zorgen. Ik begrijp dat ze niet altijd voldoende tijd hebben voor mijn moeder. Ik verbaas me er allen wél over dat er wel continu een bewaker bij haar is, die haar vastpakt als ze escaleert, zodat ze zichzelf en anderen niet pijn kan doen. Als daar geld naartoe kan, waarom dat niet naar iemand die haar begeleidt en afleidt als ze boos wordt? Daarnaast is hun oplossing om mijn moeder te sederen; ze krijgt medicatie waardoor ze als een versufte kanarie in een stoel hangt. De hele dag. Alle dingen die het leven voor haar zo leuk maken, yoga, zingen, lachen, ergens een kopje koffie met een gebakje nemen, kunnen dan niet meer.

Het ergste is dat door die medicatie de kans op vallen toeneemt. Dat is dan ook precies wat er gebeurt. In november viel ze met haar hoofd tegen een scherpe punt van de tafel, waardoor haar hersenen vol bloed liepen. Dat ze er zo goed uit kwam, is een wonder. Dit soort lijden wil ik haar besparen. Dus verzet ik me tegen de zware medicatie om haar rustig te maken. Ik snap dat dat heel irritant en lastig is, zo’n dochter die het er niet mee eens is. Misschien was het mijn toon die door mijn onmacht niet altijd vriendelijk was, misschien voelde het personeel zich aangevallen, ergens is het helemaal mis gegaan. Het tehuis heeft een rechtelijke machtiging aangevraagd waardoor ze nu kunnen doen wat ze willen. Ik was geschokt dat ze hem nog kregen ook. Dit betekent dat ik tot november niet meer word betrokken bij de zorg en dat mijn moeder wordt overgeplaatst. Ik mag nog wel op bezoek, maar haar niet meer meenemen voor iets gezelligs.”

Oorlogskind

“Dit is het laatste wat ik wilde. Ik had gehoopt dat ik er met de zorgbestuurders over kon praten. Dat we samen konden kijken welke medicatie helpt om die agressie te voorkomen, maar haar nog wel kwaliteit van leven geeft. De verhoudingen zijn teveel verstoord. Nu gaat mijn moeder gedwongen naar een woonvorm voor mensen met dementie in een flat. Mijn moeder, het oorlogskind dat haar hele leven al dichtbij de uitgang op de begane grond wil zitten, zodat ze meteen weg kan als er iets onverwachts en naars gebeurt. Mijn moeder die er allemaal niets mee van begrijpt en in de laatste fase van haar leven moet verhuizen. Mijn hart huilt, maar ik houd me sterk. Ik moet wel. Het mag echt niet gebeuren dat ik verbitterd raak. Mijn moeder voelt dat meteen, dat wil ik niet.”

Koppig mens

“Veel vriendinnen zeggen dat ik het moet loslaten en accepteren. Dat kan ik dus niet. Ik ben alles wat mijn moeder heeft. Zij kan niet meer praten, dus die ik het voor haar. Ik wil positief blijven en straks met de mensen waar ze gaat wonen goede afspraken maken. Laten zien dat ik wil samenwerken, dat we samen het beste willen. Ik moet wel, want mijn moeder heeft er niets aan als ik ruzie loop te maken. Het is best lastig om die balans te bewaken. Ik wil meebewegen, maar ook voor haar opkomen. Ik ben een koppig mens, dat helpt niet. Of juist wel. Het helpt me in elk geval om voor mijn moeder te knokken en voor al die andere mensen die dit ook overkomt. Mijn chatbox op social media loopt vol met berichten van mensen die dit ook meemaken. Die de strijd niet aandurven, zich erbij neerleggen en zich daar zó rot over voelen. Ik wil dat niet. Ik ga door.”

“Vanmorgen kreeg ik een berichtje van het tehuis dat mama is gevallen. De tweede keer al deze week. Haar neus is kapot en ze heeft een bloedblaar. Ik ga straks naar haar toe en doe mijn best om niet te schrikken. Om vrolijk te blijven. Mijn lach zie ik terug ik haar ogen. Als ik huil, huilt zij ook. Zij vaart op mij. Als ik daarna thuis ben, laat ik mijn tranen wel weer de vrije loop.”

Inge heeft ons laten weten dat haar moeder inmiddels is overgeplaatst. Er is in het nieuwe huis meer aandacht voor haar moeder en er zijn geen bewakers. Er wordt gekeken naar mogelijkheden of Inge weer leuke dingen met haar moeder mag doen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden