Ingrid Lourenssen (47) Beeld Petronellanitta
Ingrid Lourenssen (47)Beeld Petronellanitta

Ingrids (47) zoon werd vermoord op straat: “Ik voel me nog steeds verdoofd”

De achttienjarige zoon van Ingrid Lourenssen (47) werd zomaar neergestoken op straat door een schizofrene man. “Ik neem het vooral de instanties kwalijk. Deze persoon was zwaar psychotisch, maar niemand keek naar hem om.”

Mijn verhaal

RedactiePetronellanitta

Hebben we broodjes?

Ja.

En aardbeien?

Ook. Maak ik die voor je.

Oké, ik kom zo naar beneden.

Lief en geduldig

“We appten veel, Rik en ik. De middag voordat hij werd vermoord was het leven nog heel normaal, z’n gangetje. Rik moest werken en wilde eerst nog wat eten. Brood met aardbeien, daar was hij dol op. De laatste app kwam op 19 april van mij, tegen half één ’s nachts. Ik had Rik thuis horen komen en vroeg of hij wilde afsluiten. Toch weer te lang bij zijn vrienden gebleven, terwijl hij de volgende ochtend om acht uur moest werken bij het ontbijt in een verzorgingshuis. Hij was er geknipt voor om met oude mensen om te gaan, hij kon zo lief en geduldig zijn.”

Foute boel

“Ik lag nog te slapen toen Rik die zondagochtend van huis ging. Hij had met mijn vriend Marco een worstenbroodje gegeten en was rond halfacht weggefietst. Een minuut of tien later werd Marco door Rik gebeld. Hij klonk rustig, zei Marco’s naam en hing weer op. Marco belde hem terug en er werd opgenomen, maar hij hoorde Rik niet. Wel stemmen van andere mensen. Weer werd er opgehangen. Foute boel, dacht Marco. Had Rik een ongeluk gehad? Hij sprong in de auto om hem te zoeken. De ambulance die hij op een fietspad aantrof, was voor Rik, dat voelde hij meteen. Was Rik van de fiets gevallen? Een aanrijding misschien? Toen hij ernaartoe rende, zag hij nog net hoe er een laken over onze jongen werd gelegd. Rik was al overleden.”

Politie

“Ik sliep nog toen Marco de slaapkamer binnenliep. ‘Je moet komen, er is iets met Rik’. Rik was nogal onhandig, ik dacht dat hij in de sloot was gereden, iets onschuldigs in elk geval. In onze woonkamer stond de agent die Marco bezorgd naar huis was gevolgd. ‘Als het écht erg is, als er iemand dood is, staat er altijd twee man politie’, schoot door me heen. Mooi, het was dus niets dramatisch. Ik rende naar boven en kleedde me aan. Ik belde zelfs nog naar Riks werk dat hij niet kwam omdat hij een ongeluk had gehad. Dat ik nu naar hem toeging en later weer zou bellen hoe erg het was. Eenmaal weer beneden zei de agent dat ik moest gaan zitten. Dat wilde ik niet, ik wilde naar mijn zoon, hij had me nodig. ‘Hij is dood, Ingrid’, de woorden van Marco kwamen nauwelijks binnen. In films zie je dat moeders beginnen te gillen of zich huilend op de grond laten vallen. Ik niet. Ik bleef rustig. Wat dan? Hoe dan? De agent wist het niet. Er werd gedacht aan een aanrijding met iemand die was doorgereden. Het kwam nauwelijks binnen. Ik ging regelen, koffie zetten voor de recherche die aanbelde. Riks vader moest worden gewaarschuwd. Ik voelde niet, ik handelde.”

Verward

“Dezelfde avond hoorden we dat er een man was opgepakt, een statushouder uit Soedan. Hij was in verwarde toestand aangehouden op het station. Het mes waarmee hij Rik in zijn rug had gestoken zat onder de snelbinders van zijn fiets, met Riks bloed er nog aan. Later heb ik de videobeelden gezien die door de bewakingscamera’s op straat zijn gemaakt. De dader stond rechts op de stoep, Rik kwam aanfietsen en sloeg linksaf het fietspad op. Eigenlijk fietste hij bij de dader vandaan, maar je ziet hem afstappen. Ik zou zo graag willen weten wat er is gebeurd. Heeft de man naar hem geschreeuwd en stopte Rik om te kijken wat er aan de hand was?

Rust

Hij hielp graag mensen, misschien dacht hij dat deze man hulp nodig had. Of werden er rare dingen naar hem geroepen, die hem boos maakten waardoor hij stopte? De dader zegt het zich niet te kunnen herinneren. De beelden zijn van zo’n grote afstand gemaakt dat ik Riks gezichtsuitdrukking niet kan zien. De steekpartij staat er niet op gelukkig, dat lijkt me te heftig. Wel zie je Rik wegfietsen. We denken dat hij toen Marco heeft gebeld. Zo’n honderd meter verder is hij gevallen. Het mes had een rib geraakt, die vervolgens zijn long heeft doorboord.

Een voorbijganger die meteen bij Rik was, kreeg al geen contact meer met hem. Hij zag angst in Riks ogen, die snel plaatsmaakte voor rust. Ik heb deze meneer gesproken, dat was belangrijk voor me. Ik was er niet bij toen mijn kind stierf, hij wel. Het troostte me om te horen dat het zo snel was gegaan. Ik denk, ik hoop dat Rik het nauwelijks heeft meegekregen.”

Ingrid Lourenssen (47) Beeld Petronellanitta
Ingrid Lourenssen (47)Beeld Petronellanitta

Privacy

“Ik ben niet boos op de dader. Deze man heeft in Soedan vreselijke dingen meegemaakt. Daarnaast heeft hij schizofrenie. Hij kon het niet helpen. Wél ben ik boos op hoe dingen zijn gegaan. Wij hebben het in Nederland té goed geregeld. Een arts stelde bij de dader de diagnose schizofrenie en schreef hem medicijnen voor, maar deelde dat niet met het asielzoekerscentrum, vanwege privacy. Hij ging van centrum naar centrum, die geen informatie met elkaar deelden, óók om privacyredenen. Hij kreeg een huis bij ons in het dorp, maar geen begeleiding. Er waren alleen twee vrijwilligers van VluchtelingenWerk die hem bezochten. Zij zijn gestopt met hun werk, dat vind ik heel erg.

Fouten

Die mensen valt niets kwalijk te nemen, zij hebben geen fouten gemaakt, instanties wel. Deze man was zwaar psychotisch en niemand die naar hem omkeek, dat gebeurde pas nadat hij Rik had vermoord. Dat was niet nodig geweest als hij was geholpen. Dat laat me niet los. Onze burgemeester heeft het in Den Haag aangekaart en er zijn Kamervragen over gesteld. Dat is goed, maar vooralsnog is er niets veranderd. Ik zou willen dat als een statushouder een gemeente toegewezen krijgt, hij of zij eerst naar een huisarts moet die onderzoekt hoe het met zo iemand is en wat hij nodig heeft. Ik heb me erin vastgebeten om dat geregeld te krijgen. Ik weet nog niet hoe, maar als het beter met me gaat, ga ik me ervoor inzetten.”

Verdoofd

“Een jaar na Riks dood voel ik me nog steeds als op de dag van de moord. Verdoofd. Ik zou willen huilen, schreeuwen, íets, maar ik kan het niet – ik kan niet bij mijn gevoel. Ja, als ik All you need is love kijk, dan komen de tranen en dan voel ik me ietsje beter. Maar echt huilen, vanuit mijn tenen, dat kan ik niet. Ik durf het ook niet. Ik ben bang voor wat er loskomt en dat ik de controle verlies. Dat kan ik niet hebben, want ik moet er zijn voor mijn dochter, die op haar vijftiende een veel te groot verlies heeft meegemaakt.

Therapie

Daarnaast houdt die controle me juist op de been, het is mijn houvast in een wereld die eigenlijk op z’n kop staat. Ik heb echt wel hulp gezocht, na een halfjaar wachten kon ik terecht bij de GGZ. Daar werd ik weer weggestuurd, omdat ik er goed over kon praten. Ik had het allemaal wel helder, vonden ze. Ze behandelen je kennelijk alleen als ze een diagnose op je kunnen plakken. Inmiddels kan ik die zelf wel verzinnen: ‘uitgestelde rouw’. Ook ging ik naar een rouwtherapeut, maar dat hielp niet.

Ik wou dat er een stappenplan was. Ik ken ze, de fases van rouw; paniek, ontkenning, boosheid en aanvaarding. Ik voel alles door elkaar, maar wat moet ik ermee? Geen idee. De meeste steun heb ik gekregen van de mensen van Slachtofferhulp, die me bleven bezoeken. Misschien heeft het tijd nodig.”

Bloemen en kaarsen

“De enige plek waar ik rust vind, is waar Rik is gestorven. Er liggen altijd bloemen en er branden kaarsen. Het is niet precies dé plek, maar een paar meter ervoor. Hier had hij zijn laatste momenten, waarin ik bij hem had willen zijn. Dichter bij Rik kan ik niet komen. ‘Wat mis ik jou toch. Het is zo stil. Love you.’ Na zijn dood heb ik hem in mijn wanhoop nog een paar keer een berichtje gestuurd. Dat er geen reactie meer kwam, sneed door mijn ziel. ‘Bliep bliep’, wat mis ik de toon die een nieuw gesprek met mijn zoon aankondigde. De stilte die hij achterlaat, is oorverdovend.”

Interview: Deborah Ligtenberg. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden