null Beeld

Interview – Isa Hoes

Schiphol, op een avond in juni. Achter een bagagekar die vol is geladen met een koffer en twee blauwe sporttassen, stelt een bekende vrouw zich voor. Met een brede, ontwapenende lach. “Hoi, ik ben Isa.”

redactie

Naast haar staan een ondeugend kijkend meisje met het helblonde haar van haar vader en een mooie puberjongen met de zachte, bruine ogen van zijn moeder. De familie Kamerling-Hoes heeft er zin in.

Op weg naar de gate probeert Isa druk pratend iedereen bij elkaar te houden. “Waar lopen we eigenlijk heen?” Dochter Vlinder (7) rent vrolijk langs grijze zakenmannen over de loopbanden, een enorme Hello Kitty-tas danst op haar rug.

Merlijn is rustiger, hij is dan ook al 13. Naar het vwo, dat wil hij volgend schooljaar. En zijn moeder helpt hem daarbij. Die ochtend nog hebben ze samen een cursus gedaan over de kracht van positief denken. Als hij straks die doorslaggevende proefwerkweek heeft, is hij nu misschien wat beter voorbereid.

Een drie-eenheid, dat zijn ze. “Kom Vlin, pak je tas maar”, zegt Merlijn. “Wil jij nog een boek kopen voor in het vliegtuig?”, vraagt Isa aan hem. “Loop jij dan mee?”, antwoordt hij.

Als niemand oplet, geeft Merlijn zijn zusje zomaar een dikke kus en aait over haar hoofd. Even doen ze neusje-neusje. Isa zal later nuchter zeggen: “Lief zijn ze hè? Dat zijn ze thuis niet altijd hoor.” In haar hand houdt ze een rode roos. “Die kreeg ik net van een jongen, gewoon op straat in Amsterdam. ‘Voor de mooiste moeder van Nederland’, zei hij. Nou ja, hoe lief is dát?”

Wie deze moeder en kinderen ziet, maar vooral: wie hun recente geschiedenis kent, vóelt iets. En ja: dat geldt misschien alleen voor wie weet wat er is gebeurd. Maar dan nog. In het vliegtuig lachen passagiers ze vriendelijk toe, later zal een Nederlandse serveerster in het Franse hotel waar ze verblijven spontaan verzuchten dat het ‘zo ontzéttend leuk is dat jullie hier zijn’. En dat is natuurlijk ook omdat dat gewoon zo is.

‘Hier’, dat is de Zuid-Franse streek Camargue. Beroemd vanwege de witte paarden, de heerlijke rosé, de uitgestrekte stranden en de flamingo’s die hier in het wild te vinden zijn. Even weg van het drukke, regenachtige Nederland, waar Isa midden in opnames zit voor de nieuwe televisieserie Lieve Liza (Vara), dat zich afspeelt op de redactie van een damesblad.

Isa: “Daar werken natuurlijk alleen maar vrouwen en één homo. Ik heb een gastrol, van hoofdredacteur Barbara. Ik had eerst verzonnen dat ze Belgisch sprak, maar dat mocht niet. Nu heeft ze een stok, want ik vond dat ze een kunstheup moest hebben.”

Een kunstheup?

null Beeld

“Tuurlijk, dat is juist het leuke van spelen! Wij hadden vroeger een grote verkleedkist op zolder, dat vond ik gewéldig. Mijn moeder deed daar oude jurken in en daar speelde ik eindeloos mee. Dat verkleden doen we nu ook in Lieve Liza: de redactie loopt soms allemaal in panterkleding, dan weer in zwart-wit. Echt hilarisch. Ik dacht eigenlijk dat ik het rustiger zou krijgen, maar dat is niet zo.

In september beginnen de repetities voor het toneelstuk Verlies van Nicci French, over een echtpaar dat hun kind heeft verloren door verdrinking. De vrouw die ik speel, laat eigenlijk geen traan en wil alleen maar door met haar leven. Dat vind ik iets bizars, het verlies van een kind lijkt me sowieso het allerergste wat er is. Kijk, ik heb iets vreselijks meegemaakt, maar ik denk dat dát erger is. Ik probeer die vrouw nu te begrijpen, erachter te komen waarom ze op die manier met dat verdriet omgaat.”

Je wist als kind al dat je actrice wilde worden.

“Als ik vroeger boos op mijn moeder was, dacht ik altijd: maar ík word later een goede actrice. En dat gevoel is altijd gebleven. Dat ik in een rol mag duiken en daar mijn nieuwsgierigheid in kwijt kan, is het mooiste wat er is. Maar als ik speel moet ik me wél goed en veilig voelen.

Ik heb de toneelschool niet afgemaakt, dus lange tijd voelde ik me een slechte actrice. Ergens was ik bang dat ik door de mand zou vallen. Dat had ik ook weer bij Lieve Liza trouwens. De eerste scène ging niet lekker en ik dacht meteen: zie je nou wel, ik kan dit niet.

Vroeger had ik nachtmerries dat ik op het toneel stond en mensen naar me wezen: die daar, die kan het helemaal niet. Maar dat is acteurs eigen en uiteindelijk zeg ik altijd wel: ‘Ophouden nou, gewoon spelen’. En naast het acteren ben ik met honderd andere dingen bezig. Ik heb net het boek Het Hemelse Gerecht van Renate Dorrestein naar een filmscript geschreven en Renate heeft dat goedgekeurd. Die film moet er komen wat mij betreft en dan schrijf ik ook nog columns en interviews voor het tijdschrift Kek Mama.”

Waar haal je de tijd vandaan?

“Nou, dat is wel een valkuil. Af en toe word ik ziek of krijg ik een allergische reactie door stress en dan is het te laat. Dus leef ik gezond, ik ben voor het eerst in mijn leven aan het lijnen zelfs.

Ik ben nogal van de gezelligheid, maar ik merkte dat ik wat zwaarder werd. Toen dacht ik: ja hallo, dat ga je toch niet accepteren? Nu ga ik weer naar de sportschool, ik vind het nog fijn ook. En de kinderen worden natuurlijk groter. Merlijn hoef ik niet uit school te halen en als ik het druk heb, regel ik dat Vlinder bij een vriendinnetje blijft spelen. Dan heb ik tot zes uur de tijd om alles te doen.”

Lees het gehele interview in Libelle 29

Voor het interview met Isa Hoes reisde Libelle naar Zuid-Frankrijk. We verbleven in het prachtige Resort L’Auberge Cavalière du Pont des Bannes. Speciaal voor lezeressen is er een aanbieding: wie nu boekt, krijgt € 296,- korting per persoon!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden