Interview met Jan Smit

Je bent zelf sinds kort vader. Wie denk je dat er strenger zal zijn in de opvoeding? Jij of je vriendin Liza? “Ik vermoed dat ik dat ben. Voor mij is nee echt nee en niet: misschien toch wel. Maar het is nog een beetje vooruitkijken natuurlijk, want Emma (Jans dochter van vijf maanden oud) is nog maar een baby en Fem (Liza’s dochter uit een vorige relatie, red.) is drie. En als zo’n klein meisje je aankijkt, kun je eigenlijk al niet meer kwaad worden.”


Geniet je van het vaderschap?

“Ja, ontzettend! Ik kan me niet meer voorstellen hoe het leven is zonder Emma. Natuurlijk is het een grote verantwoordelijkheid, maar het gaat me heel makkelijk af. Liza en ik zorgen echt samen voor haar. Net, voordat ik de deur uitging, heb ik haar nog een flesje gegeven. Het is wel een voordeel dat ik altijd overdag thuis ben. We hebben geen oppas nodig en als Liza en ik samen de deur uitmoeten, zijn er altijd de oma’s die allebei op zo ongeveer zevenhonderd meter afstand wonen.”


Wilde je altijd al jong kinderen?

“Ja, dat is een weloverwogen keuze geweest. Als kleine jongen wist ik al dat ik een groot gezin wilde. Ik ben er ook van overtuigd dat ik ervoor in de wieg gelegd ben. Ik ben zelf nog steeds een groot kind. Emma en Fem verrijken mijn leven en ik denk dat ik nog wel meer kinderen wil. Toen mijn vader 31 was, had hij al drie kinderen. Inmiddels is hij 54 en vitaal genoeg om er met zijn drie kleinkinderen op uit te trekken. Fietsen, hardlopen, springen op een luchtkussen, hij doet van alles met ze. Het is echt leuk om je ouders zo te zien genieten van die kleintjes.”


Waarom wil je aandacht vragen voor De Dag van het Gezin?

“Ik ben zelf heel erg gericht op thuis. Nu ik net vader ben, is dat alleen maar sterker geworden. Liza, de kinderen en ik beginnen elke dag samen. Voor ons is dat vanzelfsprekend. Maar er zijn kinderen voor wie dat helemaal niet vanzelfsprekend is. Zij hebben geen ouders meer, zijn te vondeling gelegd of hebben ouders die elkaar de tent uitvechten. Voor hen is niks meer normaal, zij hebben geen basis. Dankzij SOS Kinderdorpen kunnen deze kinderen geplaatst worden bij een SOS-moeder en zodoende toch opgroeien in een gezinssituatie. Ik heb in landen als Suriname en Thailand met eigen ogen gezien hoe blij deze kinderen zijn dat ze een nieuwe kans hebben gekregen en daarom zet ik me ook al twaalf jaar in voor deze stichting.”

Voor de kleinkinderen

Even later poseert Jan buiten voor de Libelle-fotograaf. Een vrouw van middelbare leeftijd gaat naast haar staan om met haar telefoon een foto te maken. Ze vraagt of Jan even van de boot wil komen om met haar op de foto te gaan. “Voor de kleinkinderen.” Jan stelt zich welwillend naast haar op en laat haar man een paar kiekjes nemen. “Ik ben blij dat ze het vragen in plaats van dat ze op een afstandje blijven kijken”, zegt hij nuchter. “Maar ik moet wel zeggen dat ik hier bijna nooit meer kom. Deze mensen komen hier voor ons. Voor mij, Nick, Simon. Ik kan hier niet rustig meer lopen.”


Wat vind je van al die aandacht?

“Het is de keerzijde van de medaille en die accepteer ik. Het hoort erbij: als je zelf de pers opzoekt als je iets wilt verkopen dan kom je ook wel eens in de aandacht als het minder goed uitkomt. Maar natuurlijk beperkt het mij en mijn gezin wel. We hebben een heg van wel drie meter hoog, anders hebben we geen privacy. Maar vaak kun je er niet omheen. Twee weken terug was ik met Emma in het ziekenhuis omdat ze een allergische reactie had. Toen ik buitenkwam, stond er een cameraploeg en drie fotografen.”


Wat doe je dan?

“Niks, ze stonden aan drie kanten. Tja, het is me gelukt om Emma de eerste maanden uit de bladen te houden en uiteindelijk is het ze nu toch gelukt die ene foto te maken. Wat kan ik eraan doen? Een rechtszaak beginnen? Maar wil je dat? Ik wil ook weer niet dat mijn kinderen in een gouden kooi opgroeien.”


Je zit wel in een heel goede periode momenteel. Ben je nooit bang dat je carrière zal instorten?

“Het gaat al zes jaar in stijgende lijn en dat moet een keertje omkeren, dat zie je bij iedereen. Ik wil in ieder geval op het hoogtepunt stoppen. Ik zie mezelf wel achter de schermen belanden. Dan ga ik nummers componeren voor anderen.”

Lees het hele interview in Libelle 19

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden