Interview met Victor Reinier

“Ik kom net uit IJsland waar we opnames hadden voor de film Nova Zembla. Mijn rol is die van kapitein van het schip en tja, de kapitein heeft een baard.”

Had je een carrière in Amerika voor ogen?

“Ja joh, ik wilde eigenlijk alleen maar in films spelen. Mijn Oscar-speech had ik bij wijze van spreken al klaarliggen. Wist precies wie ik allemaal moest bedanken en wie niet. Ik had daar een goede manager die me introduceerde bij de casting-director van onder andere Woody Allen. Hij geloofde in mij. Ik weet nog dat ik auditie mocht doen voor de film De laatste der Mohikanen. Dat was op de dag voordat ik terug zou vliegen naar Nederland. Maar ik dacht ineens: ik wil hier helemaal niet blijven, ik wil gewoon bij mijn vriendinnetje in Amsterdam zijn.”

En toen werd je die acteur die altijd een politieman speelt.

“Zo wordt dat gezien door sommigen. Soms heb ik er spijt van dat ik een serieuze carrière daar nooit een kans heb gegeven. Maar ik heb aan mijn keuze wel twee waanzinnig mooie kinderen overgehouden en een relatie van twintig jaar waaraan ik nog altijd met plezier terugdenk. Natuurlijk heb ik wel getwijfeld of ik na Baantjer in Flikken moest gaan spelen.

Met Baantjer was ik gestopt omdat het wel heel voorspelbaar werd. In principe maakten De Cock en Vledder wekelijks hetzelfde mee, en daarbij bleef Vledder altijd dezelfde oppervlakkige jongeman. Maar als je eens goed naar een aflevering van Flikken Maastricht kijkt, zie je dat de rol van Dick Vledder in Baantjer, die ik twaalf jaar lang vertolkte, en mijn rol als Floris Wolfs in Flikken niet met elkaar te vergelijken zijn.

Ik heb tegen de makers van Flikken gezegd dat ik alleen mee wilde doen als er groei in mijn personage zou zitten. Bovendien wilde ik betrokken worden bij de ontwikkeling van de serie. Dat is gebeurd. Met resultaat. We staan nu aan de vooravond van de opnames van seizoen zes, er komt een telefilm aan en we worden wekelijks bekeken door twee miljoen mensen. Dat is veel, hoor.”

Je schijnt nogal een vrouwen­versierder te zijn.

“Tja, die reputatie heb ik en daar ben ik natuurlijk op een bepaalde manier aan gekomen, maar het wordt ook overdreven. Weet je wat het is? Ik ben een sociaal iemand, klets makkelijk met iedereen. En soms, als het laat was

en met een glaasje te veel op, ontstond er ineens iets broeierigs. Eigenlijk interesseerde dat stukje me niet eens zo veel, maar het gebeurde…

En het was zonde, want daarmee heb ik vervelende situaties gecreëerd. Ik zat namelijk wel

in een relatie. Nu ben ik erachter dat het prettig is om dingen te laten voor elkaar. En dat je dan een keertje niet van de glijbaan mag, is heel jammer als die glijbaan voor je neus staat, maar als je dan de volgende ochtend wakker wordt, kun je opgelucht ademhalen en erom lachen.”

De avond valt. Met een gehuurde Eend rijden we het eiland over naar het plaatsje Santa Eulària des Riu. We dineren in een restaurant. Een vriendin van Victor, die op Ibiza woont, schuift met twee vrienden aan. De cava vloeit rijkelijk, er wordt gepraat en gelachen. Iemand zegt: “Moeten we Dirk (Zeelenberg, acteur, woonachtig op Ibiza, red.) niet bellen?” Her en der vallen nog wat namen van BN’ers.

Ibiza. Dit is het eiland waar acteurs, presentatrices en andere BN’ers zich tijdens hun vakantie terugtrekken om soms niet maar soms ook juist wel gezien te worden. Victor speelt het spel moeiteloos mee.“Je moet gewoon weten waar je wel en niet heen kunt. En af en toe is het ook best leuk om elkaar tegen te komen.” Victor geniet zichtbaar en lijkt op zijn gemak. Het gaat hem momenteel voor de wind.

Grappig dat je nu voor de TROS werkt.

“Ja, verrassend wellicht, gezien mijn achtergrond. Hoewel mijn oma, met wie ik een heel goede band had, TROS-lid was van het eerste uur was en er bij haar wel naar André van Duin gekeken werd. Dat vond ik fijn. Maar goed, in een wei met schapen moet altijd een zwarte zitten om de kudde tot rust te brengen. Misschien ben ik dan een beetje het zwarte schaap van de TROS.” Hij zwijgt en kijkt naar het zonnebadend publiek dat het strand bevolkt. En dan ineens, uit het niets: “Ach, uiteindelijk weet ik het ook niet allemaal precies. Hoe het in elkaar zit. Hoe ík in elkaar zit. Ik ben altijd wel jaloers op mensen die zo lekker zelf­verzekerd overkomen.”

Een paar uur later zit onze korte Ibiza-­vakantie er alweer op. Slapend brengen we onze vlucht door en slaperig halen we midden in de nacht onze koffers van de bagageband op Schiphol. Als we de aankomsthal inlopen, wordt er meteen keihard geroepen: “Hé, dat is Victor Reinier. Viiiiiiiiictoooooooor!!!!!” Hij zwaait glimlachend terug en zegt grappend: “Alles voor de kijkcijfertjes!” ?

Lees het hele interview in Libelle 27

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden