Interview – Mike Boddé

Je voorstelling Wil je in ons groepje? met Jelka van Houten en Onno Innemee is van start gegaan en duurt tot begin juni. Waar is Thomas? Is het ‘uit’ tussen jullie?

“Nee, absoluut niet, Thomas en ik gaan in het najaar weer samen iets doen. Een woeste kerstrevue met lilliputters, olifanten, danseressen en vuurspuwers. Nou ja, misschien iets anders, maar in ieder geval in het najaar. Het laatste wat wij samen gedaan hebben, was een pilot voor een tv-programma, maar die is uiteindelijk afgewezen. Wij werken zó intensief samen dat we eens in de zo veel tijd wat vakantie van elkaar nemen. Het is wel verfrissend om af en toe wat anders te doen.”

In het verleden heb je ook met Hadewych Minis samengewerkt. Werk je graag met anderen?

“Ik werk het liefst met anderen, in mijn eentje op het toneel vind ik heel lastig. En ik vind het leuk met anderen. Bij de voorstelling Pil had ik een band om me heen waar ik af en toe nog ruggespraak mee had, daarbij voelde ik me niet helemaal in mijn eentje. Eigenlijk speel ik het liefst een klein beetje de tweede viool. Dat je af en toe een momentje in de spotlight staat, maar niet alleen bent. Mike staat er wél, maar het is meestal of met Thomas of met Onno of Hadewych of – zoals laatst – met Babette van Veen. Met haar heb ik een kerstliedje opgenomen.”

Hoe ben je bij Jelka van Houten uitgekomen?

“Jelka heeft een keer meegedaan bij de Mike en Thomas show, toen viel me al op dat ze ontzettend geestig is en heel veel zelfspot heeft. Dat is bij bekende dames vaak ver te zoeken, dus dat vond ik een enorme pre. Daarbij is ze minstens zo’n goede actrice als haar zus Carice en kan ze heel mooi zingen. Zij heeft een intuïtieve manier van acteren, dat vind ik heel leuk. Onno is ook een enorme fan van Jelka. Ze is typisch zo’n vrouw die zegt: ‘Mij moet je niets vragen, ik heb geen ideeën. Kijk maar niet naar mij, ik verzin alleen maar onzin’. En dan komt ze met enorm veel leuke suggesties en heeft ze een aantal heel maffe typetjes bedacht. Dus officieel hebben Onno en ik de voorstelling geschreven, maar haar aandeel is uiteindelijk vrij groot geworden.”

Waar gaat de voorstelling over?

“We gaan alle drie een droom waarmaken. Ik wil meesterpianist worden, dus ik ga proberen het allermoeilijkste pianostuk te spelen dat er bestaat. Dat is een stukje uit een piano­concert van Rachmaninov. Iedereen die Rachmaninov speelt, wordt gek, maar ja ik ben al gek dus daar hoef ik niet meer bang voor te zijn. Rach III is zeg maar de Mount Everest onder de pianostukken, daar heb ik me helemaal op geworpen, het is verwoestend moeilijk, maar ik wilde het één keer in mijn leven gespeeld hebben. Onno’s droom is om serieus genomen te worden. Hij heeft een raar hoofd, elke keer als hij iets doet, wordt het grappig. Jelka wil eigenlijk gewoon countryzangeres zijn. Dat wil ze volgens mij al haar hele leven.­ Nou ja, dat is dan ook nog wel haalbaar, hoewel Emmylou Harris wel erg mooi kan zingen. Eigenlijk drijven we op Jelka, wat bij nader inzien vanzelfsprekend is. Als je zo’n struise, blonde dame tussen twee buikende veertigers hebt lopen, weet ik wel ongeveer waar de aandacht naartoe zal gaan.”

Het klinkt een stuk luchtiger dan Pil, de voorstelling waarin je overigens met humor­ over je depressie sprak en voorlas uit je boek. Dat was best intiem. Hoe valt zoiets thuis?

“Zolang het over mezelf gaat, is het niet zo’n probleem. Het wordt pas ingewikkeld als je dingen vertelt waar ook anderen bij zijn betrokken; dat heb ik zo veel mogelijk geprobeerd te vermijden. In het boek heb ik van alles opgeschreven, mijn schoonouders hebben het ook gelezen, maar die wisten al vanaf het eerste moment dat hun dochter met een gek was getrouwd. Als ik mijn pillen niet slik, word ik weer knettergek, dat is een feit. Waarom zou ik me daartegen verzetten? En wie is er nou wél normaal?”

Is het niet juist een zegen dat je niet ‘normaal’ bent? De grootste geesten waren knettergek. Rachmaninov… “Voor iemand die optreedt, is het misschien zelfs een pre om gek te zijn. Als je registeraccountant bent of topadvocaat, ja, dan is het lastig. Weet je wat het ook is? Een mentale klik. Iemand met suikerziekte moet spuiten, dat vindt iedereen normaal. Iemand met een hoge bloeddruk kan bètablokkers slikken en iedereen vindt dat normaal. Waarom zou iemand die een hersen­ziekte heeft dan niet gewoon hersenpillen kunnen slikken? Waarschijnlijk worden antidepressiva meer geslikt dan bloedverdunners of bètablokkers, maar er zijn heel veel mensen die het moeilijk vinden om het toe te geven. In mijn omgeving neemt sowieso niemand me serieus, dat weet ik al jaren. Mijn kinderen zeggen wel eens: ‘Daar heb je papa weer met zijn flauwe grappen.’ Ik word op een bepaald vlak heel serieus genomen en op andere vlakken niet. Je kunt niet van mensen eisen dat ze je hele persoonlijkheid voor honderd procent serieus nemen.”

Heb je de ambitie om een nieuw boek te schrijven? Komt er een vervolg op Pil?

“Nee, ik heb eerst drie jaar over mezelf geschreven, toen anderhalf jaar over mezelf geluld. Nou weten we het wel. Ik althans wel. Ik ben bezig met een boek. Het verhaal gaat over een man en een vrouw die elkaar vinden en die een nogal tumultueus liefdesleven hebben dat niet geaccepteerd wordt in de dorpsgemeenschap waarin zij wonen. Ik schrijf het in een heel merkwaardig soort Nederlands, dat ik bedacht omdat mijn vader oude scheepsjournalen zat te lezen. Dat zijn teksten waarvan je vermoedt dat je weet waar het over gaat, maar helemaal zeker weet je het niet. En zo zijn die zinnen in mijn nieuwe boek ook. Ik moet over iedere zin vreselijk lang nadenken voordat hij helemaal precies loopt zoals ik het wil. Een hindernis bij het lezen, het kan je perceptie van een tekst verhevigen. Ik heb Chinees gestudeerd. Als je Chinese gedichten vertaalt, duurt het heel lang voordat de tekst zich prijsgeeft.”

En over twintig jaar?

“Over twintig jaar zie ik mezelf lekker muziek maken. En af en toe een grapje tussendoor. Tot nu toe was het cabaret met een beetje muziek, en het wordt denk ik veel muziek en een klein beetje cabaret. En ik hoop dat ik nog het een en ander kan schrijven. Want ik vind dat schrijven ontzettend leuk.” ?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden