Interview – Robert Vuijsje

Met zijn boek Alleen maar nette mensen werd schrijver Robert Vuijsje (41) in één klap bekend. Deze week verschijnt zijn nieuwe roman. 

redactie

Toen Alleen maar nette mensen in 2009 genomineerd werd voor de Libris Literatuurprijs en de Gouden Uil was er plotseling reuring rondom het boek. De commotie­ ontstond vooral onder Surinaamse vrouwen die zich stoorden aan de manier waarop Vuijsje in zijn roman zwarte vrouwen beschrijft, compleet met ronde billen en grote cupmaat. Terugkijkend zegt de schrijver erover: “Het viel me vooral op dat de mensen met de grootste kritiek het vaak helemaal niet hadden gelezen, maar een mening vormden op basis van wat ze van anderen hadden gehoord. Het was een heftige tijd, maar ik weet dat ik Alleen maar nette mensen met de juiste intentie schreef. Ik heb niet het idee dat ik stiekem iets verkeerds gedaan heb.“ Nu, drie jaar later, komt Vuijsje met zijn nieuwe boek Beste Vriend. Hoofdpersoon is Sam Green, een beroemdheid van wie niemand weet waarmee hij ook alweer beroemd is geworden. Sam leeft het cele­brity-bestaan met volle teugen en verliest zijn vrouw en kind volledig uit het oog. En dan vertrekt zijn vrouw met zijn kind naar het land waar zij haar wortels heeft liggen: Suriname.

Een minder choquerend boek dan je vorige. Waar ligt dat aan, denk je?

“Ik schreef mijn eerste boek niet om te choqueren en ik had ook geen zin om een soort vervolg te maken. Dat dit boek anders is, zou kunnen liggen aan mijn leeftijd. Toen ik Alleen maar nette mensen schreef, was ik 34, toen het uitkwam was ik 37 en nu ben ik alweer 41. Mijn leven is anders dan een aantal jaar geleden. Ik heb inmiddels kinderen en tsja, ik schrijf over dingen die ik om me heen zie gebeuren. Dat is bij dit tweede boek niet anders dan bij mijn eerste.”

Je hoofdpersoon, Sam, is erg bezig met zijn bekendheid. Hij loopt de belangrijke feestjes af, houdt bij hoeveel volgers hij heeft op Twitter en wil graag in de talkshows zitten. In hoeverre lijk jij op hem?

“Ik hoop dat ik niet op hem lijk. Met het personage van Sam wilde ik een beschrijving geven van wat ik de afgelopen jaren om me heen heb gezien. Ineens ben ik in die wereld van talkshows en optredens terechtgekomen en het viel me op hoe sommige mensen bezig kunnen zijn met roem en buitenkant. Als ik uitgenodigd word voor zo’n tv-show dan ga ik meestal in mijn eentje. Maar er zijn mensen die een heel gevolg met zich meenemen. Je zit erbij en je ziet ze binnenkomen, maar je hebt werkelijk geen idee wie het allemaal zijn en waaróm ze er zijn. Misschien uit een soort onzekerheid? Om zichzelf belangrijker te maken?”

Robert Vuijsje schrijft over Amsterdam-Zuid en woont in Amsterdam-Zuid. Hij schrijft over zijn fascinatie voor zwarte vrouwen en zelf heeft hij die fascinatie ook. In Beste vriend schrijft Vuijsje over een relatie die op de klippen loopt. Zijn eigen huwelijk strandde vier jaar geleden. Met zijn ex-vrouw heeft hij een zoon: Sonny (5).

Is je scheiding een grote deceptie geweest?

“Als je trouwt, ga je ervan uit dat het voor altijd is. En wanneer dat dan niet lukt, is het een tragedie. Eigenlijk vind ik dat mensen die kinderen hebben in feite getrouwd moeten blijven totdat die kinderen de deur uit zijn. Dat heb ik dus niet gedaan. Tja, achttien jaar is lang. Ik heb dat van tevoren niet voldoende beseft. Maar het is en blijft tragisch dat een huwelijk mislukt. Anderhalf jaar lang ben ik constant bij Sonny geweest. Iedere avond, iedere ochtend. En ineens was ik er een stuk minder.”

Hoe vaak zie je je zoon nu?

“Zo’n vier keer in de week.”

Lijkt hij op jou?

”Ja, ik vind van wel. Hij is vrolijk, vrolijker dan ik, slim, grappig en erg extravert. Momenteel gaat hij naar dezelfde basisschool als waar ik op gezeten heb. Heel leuk om te zien hoe de lokalen nog hetzelfde zijn en dat zelfs sommige leraren uit mijn tijd er nog lesgeven.”

De hoofdpersoon in je boek is bang dat zijn ex met hun zoontje vertrekt naar haar moederland. Jouw ex-vrouw komt uit Brazilië. Is het je eigen angst die je beschrijft?

“Dit verhaal scheert langs mijn leven. Het lijkt er gedeeltelijk op, maar mijn situatie is anders. Mijn ex en Sonny wonen nog steeds in Amsterdam-Zuid en ze gaan ieder jaar naar Brazilië op vakantie. Maar toen een scheiding ter sprake kwam, vroeg zij zich wel even af of er dan nog een reden was om in Nederland te blijven. Zoiets is lastig, want dat is natuurlijk geen basis om bij elkaar te blijven. Aan de andere kant: een paar generaties geleden bestonden er helemaal geen scheidingen. Dat zijn lastige vragen waarover je je buigt in zo’n periode. Kijk, in principe kom je over een scheiding wel heen, maar het gevoel voor een kind… dat zit zo diep.

Inmiddels heb je alweer een paar jaar een nieuwe relatie en ben je vader van een tweede zoon: Samuel. Aangezien je nieuwe vriendin ook nog een zoon van elf heeft, heb je nu in feite een groot gezin.

“Sonny is in het weekend bij mij, maar dan is de zoon van mijn vriendin bij zijn vader. We zijn dus niet zo vaak met zijn allen, maar als dat zo is, is het slopend. Ha! We wonen trouwens niet fulltime samen. Ik woon gedeeltelijk in Amsterdam en gedeeltelijk bij mijn vriendin in Almere.”

In het Almere waar je in je boek zo op af loopt te geven?

“Ja, zij woonde daar al en haar zoon zit er op school, dus ze wil er niet weg. Dat vind ik een goed argument. Maar ik zou inderdaad niet dood in Almere gevonden willen worden. ”

Zijn ultieme stad is en blijft Amsterdam, zijn favoriete plek Zuid. Hoewel hij de bewoners van het elitaire stadsdeel in zijn eerste roman nogal op de hak nam, is Vuijsje er zelf ook niet weg te slaan. De zoon van een Amerikaanse moeder en de bekende journalist Bert Vuijsje is er geboren en getogen, ging er naar het bekende Barlaeus-gymnasium en woont er momenteel op een verdieping boven zijn 69-jarige moeder.

Nooit de behoefte gehad om ergens anders in Nederland te wonen?

”Nee. Voor mijn studie hoefde het niet, want wat ik wilde studeren, kon in Amsterdam. Bovendien bleven al mijn vrienden ook hier wonen, dus ik zag geen enkele reden. Nog steeds niet.”

Toch opvallend dat jij als bewoner van het totaal blanke Amsterdam-Zuid ook veel donkere vrienden hebt. Hoe kom je daaraan?

“Op mijn lagere school zat één donker jongetje en dat was inderdaad een uitzonderingsgeval in Zuid. Dat ik nu veel donkere vrienden heb, heeft vooral te maken met het feit dat ik sinds 1995 nooit meer een relatie met een blanke vrouw heb gehad. Het waren allemaal donkere dames en omdat je dan haar familie en vrienden leert kennen, wordt je blanke vriendenkring langzamerhand een beetje gemixt.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden