Interview Roel van Velzen

redactie

Nog maar vijf jaar geleden kwam Roel van Velzen (artiestennaam VanVelzen) bovendrijven in de Nederlandse muziekscene. Zijn eerste single Baby get higher was een megahit. Optredens bij de TMF-awards en De Wereld Draait Door volgden in rap tempo en al snel wist een groot deel van Nederland wie die kleine man met het grote talent is. Door het programma The Voice of Holland, dat hij begin dit jaar won met zijn kandidaat Ben Saunders, kwam de rest van ons land erbij. Zo zullen er nog maar weinig mensen zijn die niet weten wie VanVelzen is. Tijdens de fotoshoot in het Vondelpark in Amsterdam wordt zijn populariteit nog eens duidelijk door de drommen schoolkinderen die achter de zanger aanlopen. Regelmatig wordt hem gevraagd om even met een groepje op de foto te gaan of een handtekening te zetten. Roel ondergaat het geduldig.

Wat heeft The Voice of Holland jou gebracht?

“Het heeft als een soort turboboost gewerkt. Op alles. Op mijn bekendheid, op de kaartverkoop. Toen we vorig jaar met het programma begonnen, zat ik net in een theatertour en de zalen liepen ineens veel sneller vol. Heel veel mensen hebben me door The Voice of Holland voor het eerst ontdekt. En ze vinden het ook leuk om iets van de persoonlijkheid van mij en de rest van de coaches te zien, merk ik.”

Je werkt momenteel aan een nieuw album. Kun je daar al iets over zeggen?

“Het wordt het persoonlijkste album tot nu toe. Ik merk dat ik steeds beter bij mijn gevoel kan. Dat ik behoefte heb om te schrijven over het afgelopen jaar. Er is nogal wat gebeurd. Ik ben getrouwd met Marloes, ik word vader. Het is een prachtige fase in mijn leven. Ik dacht altijd dat het lastig schrijven is als je in een periode van geluk verkeert, maar dat blijkt helemaal niet het geval. Er is juist heel veel te schrijven. Soms denk ik bijvoorbeeld ineens: jee, hoe lang gaat dit nog goed? en dat wordt dan een liedje. Of ik schrijf iets over onze bruiloft. Dat is natuurlijk ook zo’n ijkpunt geweest. Daar stonden we dan, Oud en Nieuw 2010. Om één over twaalf gaven we elkaar het ja-woord. Marloes zag er zo prachtig uit, ik werd helemaal geabsorbeerd door daar met haar te zijn en die gelofte te doen. Het heeft me wel aan het denken gezet: op dat moment vielen hoofd en hart helemaal samen. Dat probeer ik dan naar een liedje te vertalen.”

En nu ook nog een kindje op komst.

“Ja! Marloes en ik zijn zo blij dat het ons gegeven is, want ja… iedereen weet dat je een kind niet neemt. Ik verheug me er erg op. Altijd al heb ik een zwak voor kinderen gehad. Inmiddels hebben meerdere vrienden kinderen en dat vind ik echt fantastisch om te zien. Ik kan me aan de ene kant wel een beetje een voorstelling maken van wat er komen gaat, maar aan de andere kant ook helemaal niet.”

Welke rol speelde muziek in je jeugd?

“Een grote rol. Er waren altijd muziekinstrumenten in huis, dus ik wist niet beter dan dat muziek bij het leven hoorde. Mijn ouders waren gescheiden en bij hen allebei stond een piano waarop ik altijd kon spelen. Ze hebben het beiden ook enorm gestimuleerd. Mijn moeder speelde zelf blokfluit en piano en mijn vader is net als ik een muzikant. Hij heeft er niet z’n beroep van gemaakt, maar had dat zeker ook gewild en gekund. Hij heeft nog veel meer doorzettingsvermogen dan ik.”

Jullie schrijven zelfs samen nummers.

“Ja, dat doen we al jaren. Hij heeft dat vroeger echt in mij losgemaakt. Dan zei hij: “Oma wordt tachtig, we gaan een liedje voor haar maken” en dat deden we dan. Hij is natuurlijk reclamemaker, dus hij kan goed in concepten denken, dat heb je ook nodig als je een liedje schrijft. Nadenken over wat de kern moet zijn. Associëren, een goed refrein bedenken. Nog steeds staan er nummers van ons samen op mijn albums. Af en toe gaan we bij elkaar zitten, vertellen we over onze ideeën of laten we elkaar iets horen.”

Moet je echt gaan zitten om een nummer te schrijven of komt het plotseling op in je hoofd?

“Heel vaak val ik terug op ideetjes die me ineens invallen. Midden in de nacht kan ik ineens een tekst opschrijven of een melodielijn inzingen op mijn voicerecorder. Later kijk ik dan in mijn notitieblok of luister ik het bandje af en dan hoor ik meteen wat rommel is en waarmee ik wel wat kan.”

Je speelt fantastisch piano, maar je kunt geen noten lezen. Hoe kan dat?

“Ik heb in mijn jeugd een half jaar keyboardles gehad, maar ik speelde de liedjes puur op gehoor. Niet op wat er stond. Ik had een boek met liedjes van de Beatles gekocht en zocht zelf uit hoe ik die moest spelen. Mijn leraar had natuurlijk vrij snel door dat ik niet naar de noten keek. Hij heeft me toen uitgedaagd door me zelf liedjes te laten schrijven. Zo hadden die lessen toch nog zin. Ha!”

Je nieuwe album komt begint 2012 uit. Heb je nog andere plannen voor de toekomst?

“Ik ben niet zo’n enorme planner. Als ik kan blijven doen wat ik leuk vind en er af en toe nieuwe uitdagingen op mijn pad komen, ben ik blij. Ik ben gezegend met het feit dat er veel creatieve mensen met mij willen samenwerken. Vorig jaar stond ik ineens met Brian May (van Queen), een van mijn grote helden, op het podium. Fantastisch! Van dat soort dingen leer ik veel. Dus dat is mijn doel, denk ik. Mezelf creatief blijven uitdagen, blijven leren en goede liedjes maken. En af en toe eens iets nieuws, zoals The Voice of Holland.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden