null Beeld

Interview Victoria Koblenko & Levchenko

Actrice Victoria Koblenko en oud-voetballer en voetbalanalist Evgeniy Levchenko zijn sinds 8 maanden de trotse ouders van zoontje Kiy. Een liefdevol gesprek over ambities, het prille ouderschap en hun relatie. "Een kind is intens genieten, maar soms ook intens afzien."

Online redactie Libelle

La Dolce vita, het zoete leven. Zitten jullie daar nu middenin?

Victoria: “Nou, er is wel veel veranderd sinds we ouders zijn geworden. Laat ik het zo zeggen: we zijn niet meer elkaars prioriteit, haha.”

Lev: “Vandaag wel weer even. We zijn de hele dag samen geweest en vannacht hebben we samen in Den Haag geslapen. Het was erg leuk om weer even met z’n tweeën te zijn. Zonder het gevoel te hebben: oké, morgenochtend om vijf uur opstaan, want dat kind moet eten krijgen.”

Victoria: “Ja, je raakt elkaar af en toe wel kwijt.”

Lev: “Maar ik denk dat dat vaker gebeurt bij…”

Victoria: “Ouders met jonge kinderen. Ik ben de man met de hamer in elk geval wel tegengekomen. Maar het geweldigste van het ouderschap is dat je het niet erg vindt dat er een nieuwe hoofdrolspeler is aangenomen! Door jezelf!”

Lev: “Ja, maar af en toe moet je je kind wel naar oma en opa sturen.”

Victoria: “Wij doen dat eigenlijk alleen als we echt slaaptekort hebben. Dus het enige wat je dan zonder kind doet, is bijtanken.”

Lev: “Gewoon 38 uur bijslapen.”

Victoria: “Dus aan de ene kant is het wel dolce vita omdat het intens genieten is, maar het is soms ook intens afzien.”

Verbazen jullie jezelf als moeder en vader?

Victoria: “We hebben een temperamentvol jongetje, en dan is het soms beter om mee te buigen dan om de strijd aan te gaan met allemaal temperamentvolle mensen in één huis. En ik ben buigzamer dan ik van mezelf had gedacht. Ik ben milder geworden en niet zo zwart-wit. Ik dacht op voorhand bijvoorbeeld: hij gaat zo snel mogelijk naar de crèche. Nou, Kiy is nu 8 maanden, en hij is nog niet naar de opvang geweest. En dat gaat de komende maanden ook niet gebeuren. We dachten ook dat hij vanaf dag één in zijn wiegje zou slapen. Uiteindelijk lag hij gewoon tussen ons in, en zelfs Lev vond dat goed, haha! Je weet van tevoren gewoon niet hoe het voelt om een baby te hebben.”

Is Lev een andere vader dan je had verwacht?

Lev: “Ja vertel.”

Victoria: “Ik heb eigenlijk altijd wel gedacht dat hij een topvader zou worden. Ik vond het moeilijk om te dealen met zijn eigen gebrek aan vertrouwen daarin. Lev zei laatst: ‘Ik heb zo’n spijt dat we dit niet eerder hebben gedaan.’ Ik denk dat vrouwen genetisch toch meer uitgerust zijn met het vertrouwen dat ze het ouderschap aankunnen. Mannen moeten dat wezentje vasthouden en ruiken om hun instinct wakker te schudden.”

Lev: “Niet alle mannen hebben dat, maar bij mij was dat gevoel heel sterk. Toen ik Kiy vasthield, wist ik: dit gaat zo makkelijk. Je breekt zijn arm niet zomaar. Het gaat allemaal vrij natuurlijk, eigenlijk.”

Waarom twijfelde je daar zelf over?

Lev: “Om verschillende redenen. Ik was bezorgd of ik financieel wel onafhankelijk genoeg was.”

Victoria: “Dat komt doordat jouw norm veel hoger ligt dan gemiddeld. Jij denkt: stel je voor dat hij piloot wil worden, hoe ga ik dan die twee ton voor zijn opleiding ophoesten?’

Lev: “Ja. Maar waar ik vooral aan twijfelde was of ik het op emotioneel gebied wel aankon. Kan ik hem geven wat ikzelf nooit heb gekregen? Ik ben echt… niet empathisch.”

Dat hoor je niet veel mensen van zichzelf zeggen.

Lev: “Nee, maar ik ben het echt niet. En ik wil dat wel meer zijn. Ik merk dat ik in sommige situaties absoluut geen benul heb van andermans emoties. Als Victoria heel emotioneel is… dan moet ik gapen.”

Victoria: “Haha!”

Lev: “Maar mijn vader kon ook weinig met emoties, hij kon ook niet uitdragen wat hij voelde. Dat heb ik overgenomen. Dat vreet aan de ene kant aan me, maar aan de andere kant heb ik ermee leren leven.”

Victoria: “Maar je begrijpt het nu. Dat inzicht had je tijdens onze 1.0 relatie niet.”

Zou jij Lev ook niet-empathisch noemen?

Victoria: “Sterker nog, hij heeft dat van mij. Wij verschillen daarin enorm. Ik ben emotioneel heel open en Lev is dat ook wel, maar bij hem zit het verborgen. Hij kan zich afsluiten voor dat gevoel. En ook voor het gevoel van andere mensen. Maar ik denk dat het een gigantische stap is dat je dat nu gewoon zo even op tafel legt.”

Lev: “Ja, dat is wel waar. Ik heb het nu erkend, dat is de eerste stap. ‘Ik ben Evgeny Levchenko, en ik ben niet empathisch’, haha.”

Maar betekent dat dat je een beetje autistisch bent?

Lev: “Ik ben niet echt autistisch, maar ik kan wel in een eigen wereldje zitten. Vooral met emoties. Ik kan die moeilijk uiten. Ik heb ze wel, maar ik verwerk ze op mijn eigen manier. Zij gaat janken. Ik ga het ergens binnenin opkroppen en het dan langzaam als een puzzeltje oplossen. En dan hoef ik niet te praten. Maar ja, mevrouw moet praten.”

Victoria: “Je merkt het nu zelfs met Kiy. Als hij huilt, is het eerste wat ik doe hem troosten. Maar Lev vraagt aan hem: ‘Waarom huil je?’ Ja, dan gaat zo'n kind alleen maar meer huilen, want hij gaat niet antwoorden. Dus ik vind het wel raar dat je hem dan niet troost. Maar dat is jouw routine.”

Lev: “Omdat ik van mezelf weet dat als ik het moeilijk heb, ik ook niet getroost wil worden.”

Victoria: “Haha!”

Lev: “Dus ik denk dat hij precies hetzelfde is als ik.”

Je hebt eens gezegd dat je vindt dat vrouwen in Nederland wat emancipatie betreft een beetje zijn doorgeslagen. Vrouwen die zich als mannen gedragen, vond je vreselijk.

Victoria: “Die uitspraak is toen best wel ontploft. Lev is soms niet zo heel handig met…”

Lev: “Nuance.”

Victoria: “Ja. Wat Lev destijds probeerde te zeggen, is dat je als man tegenwoordig vrij weinig kunt doen om een vrouw zich een vrouw te laten voelen - en jij je als man een man voelt. Lev gaat daar best wel ver in. Maar als hij zegt: ‘Ik wil rijden,’ is het niet omdat de vrouw niet mag autorijden, maar omdat hij de deur graag voor haar wil openhouden. Hij is toen ten onrechte als seksist weggezet.”

Lev: “Ik vind het wel een mooi gezicht als een vrouw fietst, maar ik heb er moeite mee als ik een vrouw zie fietsen met een man achterop. Dat kan ik niet verteren.”

null Beeld

MEER VICTORIA EN LEV?

Je leest het hele interview in Libelle 23, vrijdag 26 mei in de winkel.

Wil je niets meer missen van Libelle? Neem een abonnement op het blad. Profiteer nú van onze speciale aanbieding: 8 nummers voor slechts € 19,95.

Interview: Nathalie Huijgsloot. Fotografie: Esmee Franken

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden