null Beeld

PREMIUM

“Is elke week een nieuwe jurk soms normaal?”

laura van der meer.

Liever biologisch

Ik wil reageren op de brief van mevrouw Reijmers-Hermans. In Libelle 38 schreef zij dat bijen met suikerwater worden bijgevoed en dat dit slecht voor ze is. Ik heb dit nagevraagd. Zelf koop ik altijd biologische honing omdat ik zo veel mogelijk voor biologisch ga en het lekkerder en voedzamer is. Deze bijen worden niet bijgevoed met suikerwater. Ik hoop dat hierdoor meer mensen voor biologische producten kiezen.
Paula Kwaaitaal

Kledingdieet

Goede voornemens? Daar doe ik niet aan mee. Hoewel… ik ben onlangs met een kledingdieet begonnen. “Wat houdt dat dan in?”, vragen mijn vriendinnen. Nou gewoon, minder kleding, schoenen en tassen kopen. “Wat een onzin, doe normaal!”, roepen ze. Maar de vraag is: wat is normaal? Elke week een nieuwe jurk, broek en laarzen scoren? Daarom ben ik rigoureus begonnen met mijn dieet, en tot nu toe lukt dat aardig. Ik ben er zelfs achter gekomen dat ik de helft van alle kleding en schoenen in mijn kasten zelden of nooit heb gedragen. “Nieuw bloesje?”, vragen mijn vriendinnen. “Leuk!” Nee hoor, gewoon een paar jaar niet gedragen. Ik heb besloten dat als ik straks weer iets nieuws koop, er ook iets uit mijn kast verdwijnt naar de tweedehands winkel. Dat is beter voor het milieu én voor onze beurs. Met alle tijd en het geld dat ik uitspaar, ga ik leuke, gezellige dingen doen. Goed idee?
AnneMarie Groenewegen

null Beeld

Waar is Hannie?

Toen mijn man op 23-jarige leeftijd overleed door een noodlottig ongeval bleef ik achter met twee kleine jongetjes. De oudste was net vier jaar, de jongste bijna vier maanden. Mijn kraamhulp Hannie Blokzijl las de rouwadvertentie in de plaatselijke krant en zocht me op. Wat heb ik veel steun van haar gehad! Ik was toen 24 jaar, zij een jaar of 4 jonger. Nu ben ik 75 jaar, en wat zou ik Hannie graag nog eens willen zien.
A.C.J. Kroon van Baar

Respect voor iedereen

Sinds acht maanden zijn wij de trotse opa en oma van ons eerste kleinkind, een lief, vrolijk meisje. Ons geluk kan niet op, maar af en toe worden er opmerkingen gemaakt die mij pijn doen. Onze schoonzoon is namelijk van Marokkaanse afkomst en mensen vragen regelmatig aan mijn dochter: “Moet je nu een hoofddoek dragen?” en: “Ben je niet bang dat je man zich aansluit bij IS?” Toen een vriendin van mij hoorde over de relatie van mijn dochter, kwam ze meteen met verhalen over moslimvrouwen die niks te vertellen hebben. Ook over de ramadan vertelde ze de grootste onzin. Dat raakt me, want ik zie hoe fijn mijn schoonzoon en zijn familie omgaan met anderen, respectvol, ook naar niet-moslims. Ik ben gelukkig met mijn kleindochter, maar houd mijn hart vast als ik eraan denk in wat voor wereld ze opgroeit. We zullen het met elkaar moeten doen, en je kunt zelf kiezen voor een haatzaaiende of een liefdevolle manier. Voor mijn kleindochter hoop ik dat meer mensen kiezen voor dat laatste.
Anoniem

Gezicht van de winkel

Al bijna twintig jaar is Marja het gezicht van onze winkel. Ze is altijd positief, zelfs in tijden van corona. Marja heeft mijn kinderen zien opgroeien en ik hoor op mijn beurt alles over haar (klein)kinderen. Ze staat altijd voor ons klaar en is veel meer dan een collega voor mij. Een lieve vriendin aan wie ik alles kwijt kan. En dan neemt ze ook nog eens iedere week de Libelle voor me mee. Helaas gaat ze ons in december verlaten om nog meer van en met haar man en hun (klein)kinderen te genieten. Lieve Marja, we gaan je missen in de winkel, maar we zullen elkaar zeker nog vaak blijven zien.
Dikke kus, Inge

null Beeld

Komt het zien

In Libelle las ik een artikel over oogproblemen. Ik miste hierbij informatie over de stichting Komt het zien. Deze organisatie zorgt dat je als blinde of slechtziende tóch theatervoorstellingen kan bijwonen. Mijn man is slechtziend geworden na een hartstilstand waarbij hij hersenbeschadiging opliep. Wij waren altijd fervente theaterbezoekers en dachten dat dit nu niet meer mogelijk was. Maar de vrijwilligers van Komt het zien zorgen dat blinden en slechtzienden de voorstelling toch kunnen volgen. Tijdens de voorstelling krijgen zij een koptelefoon op en alles wat er op het podium gebeurt, wordt op een leuke manier verteld. Zelfs als ziende partner krijg je zo veel meer mee! Ik hoop dat meer blinden en slechtzienden hier gebruik van kunnen gaan maken.
Sacha

Kleine meid

We zijn op weg naar huis. Ik rijd, mijn man zit stilletjes naast mij te huilen. Eenentwintig jaar geleden kregen we een dochter die we met veel liefde naar de volwassenheid hebben begeleid, nu laten we haar achter in haar nieuwe appartement, samen met haar grote liefde. Niet meer: “Pap, wil je mijn band even plakken?” Ze lossen het nu samen op. Het zal wennen zijn om haar niet meer om ons heen te hebben. Thuisgekomen verdwijnt mijn man in zijn werkplaats. Even later hoor ik zachtjes Mijn kleine meid van André Hazes. “Jullie wennen er wel aan”, zeggen vrienden. Dat zal, maar nu heeft ook mijn zoon aangekondigd dat hij volgend jaar wil gaan samenwonen. Ik zal Kleine jongen ook vast op de Playlist zetten. Lieve schat, we zijn zo trots op jou! Heel veel geluk in jullie huisje, maak veel mooie herinneringen.
Mem

Dappere mama

Een jaar geleden besloot jouw man en onze vader om uit het leven te stappen. Plotseling. Zonder aankondiging. Zonder afscheidsbrief. De schok was enorm, maar wat heb jij je kranig gehouden. Ondanks je grote verdriet ben je doorgegaan. Je hebt van alles moeten leren op je oude dag. Hoe werkt de thermostaat? Hoe moet je internetbankieren? Overal zette jij je schouders onder. Lieve mama, we zijn heel trots op jou!
Greetje

Ieder lichaam

Graag wil ik reageren op een brief in Libelle 38: De keuze is reuze. Ik ben het eens met deze mevrouw dat het fijn is dat er steeds meer diversiteit is in het gebruik van modellen. Maar met de term ‘zo’n griezelig type zonder borsten’ heb ik moeite. Zullen we gewoon ieder lichaam in z’n waarde laten?
Nienke

null Beeld

Net even anders

Twintig jaar geleden zijn mijn man en ik naar Australië geëmigreerd. Onze oudste zoon werd in Sydney geboren en al hadden we het goed in Australië, na zijn geboorte wilden we terug. Maar mijn man kon als wetenschapper in Bazel aan de slag, dus dachten we: nog twee jaar Zwitserland en dán terug naar Nederland. We vonden een huis in Zuid-Duitsland, waar onze tweede zoon werd geboren. Nu kunnen we ons niet meer voorstellen om weer in Nederland te wonen, maar mijn schoonmoeder neemt vaak een Libelle voor me mee. Als ik die doorblader voel ik me weer even Nederlander. De cultuur, de mode, het taalgebruik, net even anders dan hier. Maar wat ben ik nu eigenlijk? Moeilijk te zeggen. Ik ben veranderd, mijn geboorteland ook. Nu zijn mijn schoonouders net weer vertrokken en ik heb een Libelle naast me liggen. M., dankjewel dat je daar altijd aan denkt!
Lisa

Oppas-oma

In Denktank las ik over een oma die niet wil oppassen. Ze weet niet wat ze mist, kleinkinderen geven zo veel vreugde en liefde. Zelfs tijdens mijn chemokuren heb ik op onze kleinzoon gepast. Dat kon voor hem geen kwaad volgens de oncoloog, en ik kreeg er zelf juist energie van. Mijn man bracht hem wel naar boven naar z’n bedje, maar als hij dan langs mij kwam, streelde hij met zijn handje mijn wang. Hij is nu dertien en we hebben nog steeds een speciale band. Later hebben we ook op onze kleindochter gepast, alle dagen hadden een gouden randje. Ze vindt het nog steeds fijn om te komen logeren en tegenwoordig appen we met elkaar. Geweldig! Ik bedank mijn schoondochter omdat ze ons dit vertrouwen heeft gegeven.
Hannie Gol-van Heck

Fotografie: Sjoerd Eickmans, Getty Images, Dana van Leeuwen. | Styling: Marlies Does, Ilona Jongepier

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden