Samenwonen na scheiding Beeld Getty Images/Tetra images RF
Samenwonen na scheidingBeeld Getty Images/Tetra images RF

Jacqueline (42) bleef samenwonen met haar ex: “Een van de beste beslissingen van mijn leven”

Samen blijven wonen met je ex na de scheiding: voor sommigen is het een nachtmerrie. Toch besloot Jacqueline (42) ervoor te gaan. En dat pakte een stuk beter uit dan verwacht.

Hechtscheiding

Eva BredaGetty Images/Tetra images RF

Jacqueline: “Zoals veel getrouwde stellen hadden Jan en ik regelmatig discussies. Over dingen die ik in een half uurtje regelde, deed hij twee weken. Dat zorgde voor veel wrijving. Ook de huishoudelijke taakverdeling en de zorg voor de kinderen was een punt van discussie. Je zou verwachten dat dat er niet beter op wordt als je gaat scheiden maar wel onder één dak blijft wonen. Maar bij ons liep dat helemaal anders.”

Regeltante

“Dat ik wilde scheiden, kwam niet als een verrassing voor Jan. Na twintig jaar huwelijk had hij mij zien veranderen. Jarenlang was ik de spil achter ons gezin. Met drie kinderen, waarvan één gehandicapt, was ons leven hectisch. Ik zorgde er altijd voor dat alles geregeld was: eten op tafel, hypotheek betaald en onze gehandicapte zoon in de juiste instellingen. Ik was een pittige tante: als ik besloot dat ik op zondag naar Ameland wilde, dan gíngen we naar Ameland. Ik regelde alles en Jan liet het zonder moeite toe.”

‘Jij bent het paard, ik de wagen’

“Een paar jaar geleden veranderde dat. Ik was uitgeput van altijd maar alles regelen. Waarom moest ik het allemaal zelf doen? Ik werd somber, vermoeid, overprikkeld en besloot in therapie te gaan.

Zo kwam ik in de wereld van zelfontwikkeling terecht. Ik ging naar therapeuten, las veel boeken en werd een andere vrouw: een zachtere vrouw. De rol van regeltante liet ik stukje bij beetje los en verantwoordelijkheden vielen van me af. Jan bleef hetzelfde. ‘Ik heb het gevoel dat we paard en wagen zijn’, zei hij wel eens. ‘Jij bent het paard, jij draaft maar door, gaat vooruit, verandert. En ik ben de wagen. Ik hobbel er maar een beetje achteraan.’ We kregen meer en meer discussie over het huishouden, de taakverdeling en onze rollen binnen het gezin en de relatie. Want wie pakte de taken op als ik ze ineens liet vallen? De balans was helemaal weg. We gingen uit elkaar.”

Onder één dak

“Dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Ik zou in ons vrijstaand huis blijven wonen met de kinderen en Jan zou een huis kopen, verderop in het dorp. Maar al snel bleek dat dat niet ging lukken. Het was onmogelijk een betaalbaar huis te vinden. Bij zijn moeder dan? Dat weigerde hij. De enige optie die overbleef was het schiphuis van onze boot: een veredelde schuur zonder ramen waar het in de winter ijskoud is. Als je depressief wil worden, moet je daar gaan wonen. Dat gunde ik hem nou óók weer niet. En na een goed gesprek besloten we gewoon met het gezin onder één dak te blijven wonen, tot een van ons iets anders zou vinden.”

Apart leven, samen eten

“Na het doorhakken van de scheidingsknoop had ik er in eerste instantie een beetje de pest in. Had ik net besloten dat ik klaar was voor een nieuw leven, moest ik toch met één been in mijn oude leven blijven staan. We sliepen weliswaar allebei in een andere kamer en spendeerden een groot deel van onze dagen apart. We hadden geluk dat we een ruim huis hadden: als ik met een vriendin afsprak, deed ik dat in een ander gedeelte van ons huis zodat ik toch privacy had. Ook planden we losse quality time met de kinderen in, zodat we niet continu samen hoefden te zijn. Maar toch was het wennen. Zo zagen we elkaar vaak in de gemeenschappelijke kamers van ons huis. De keuken, bijvoorbeeld, waar we dagelijks nog met het hele gezin aten.”

Geen discussie meer

“Dat lijkt heel ingewikkeld, maar al snel merkte ik dat het samenwonen eigenlijk best meeviel. Onze kinderen van 5, 13 en 23 jaar moesten natuurlijk even wennen toen we vertelden dat we gingen scheiden maar wel nog even bleven samenwonen. Maar ook zij vonden het bij nader inzien heel fijn: geen gependel tussen twee huizen en de spanning die ze al maanden tussen mij en Jan voelden - kinderen voelen alles aan - was tot ieders verbazing weg.

De vermoeidheid die ik zo lang had gevoeld, de irritaties, de ergernissen, de wrijving: sinds de scheiding viel het weg. Jan en ik hadden zelfs bijna geen discussie meer. Ik denk dat we allebei een andere mindset kregen. Ik was vooral bezig met mezelf, uitvogelen wie ík was als zelfstandige, single vrouw. Nu hij niet meer bij me hoorde als partner, maakte het me gek genoeg een stuk minder uit wat hij deed. Het gaf me de ademruimte die ik al zo lang nodig had. Ik moest natuurlijk nog wel dingen regelen voor mezelf en mijn gezin. Maar ik kon zonder pardon ook ineens een heleboel dingen aan hem overlaten nu hij niet meer mijn man was. Zijn post liet ik liggen, hij deed zijn eigen financiën, zijn eigen klusjes, regelde zijn eigen planning. En als hij daar dan twee weken over wilde doen? Prima! Ik zat er niet meer mee.”

Rouwproces

“Scheiden is een rouwproces. Je rouwt om wie je was als stel. Je rouwt om wie jij was binnen die relatie. En rouwen kost tijd. Door samen te blijven wonen, hebben we onszelf eigenlijk meer tijd gegund om door dat rouwproces heen te gaan. Op momenten vond ik het ook lastig om Jan elke dag te zien. Hij was ineens onwijs leuk met de kinderen, werd weer een beetje die jongen waar ik ooit op viel. Maar ik voelde ook dat het goed was. Ik merkte dat Jan en ik, toen alle irritaties verdwenen, nog heel veel liefde voor elkaar hadden. Maar het was een ander soort liefde dan voorheen. Het was geven om elkaar, elkaar respecteren. En dat is precies wat je nodig hebt voor een goede scheiding.”

Beste beslissing

“Ik kan dan ook zeggen dat het samenwonen na de scheiding een van de beste beslissingen uit mijn leven was. Voor de harmonie heeft het zo veel goeds gedaan. Ik ken mensen die al ruim drie jaar uit elkaar zijn, maar zo veel wrok naar elkaar hebben dat ze met mediators proberen de scheiding een beetje fatsoenlijk rond te krijgen, terwijl de kinderen eronder lijden.”

Een rijk leven

“Toen ik een tijdje na de scheiding aan Jan vertelde dat ik een heel leuke man had ontmoet, reageerde hij alleen maar bemoedigend. ‘Ga ervoor Jacqueline’, zei hij tegen me. ‘Wij hebben onze keuze gemaakt, nu is het tijd voor jou om je nieuwe leven te ontdekken.’ Andersom sta ik er net zo in. Ik gun Jan het beste. Sterker nog, ik ben net ingetrokken bij mijn liefde en heb besloten ons vorige huis helemaal aan Jan te geven. Mijn deel mag hij houden. Ik voel me zo rijk met mijn leven, daar kan geen bedrag tegenop. De fijne band met mijn ex, mijn nieuwe liefde, de kinderen die stralen en gelukkig zijn met hoe hun ouders met elkaar omgaan. Ik ben ongelooflijk trots en dankbaar dat Jan en ik dat zo goed hebben aangepakt samen.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden