null Beeld

PREMIUMcolumn

James: “Als ik een meisje of vrouw leuk vond, ging ik volledig Shakespeare op haar”

James Worthy

James zwaait naar zijn buurjongen die hij van een kleine jongen tot een jonge man heeft zien opgroeien. Ze raken aan de praat en komen tot een interessant gesprek.

De buurjongen zit in de achtertuin. Vanaf ons terras zwaai ik naar de jongen die in de laatste meters van zijn tienerjaren zit. Toen ik hier elf jaar geleden kwam wonen, zat hij ook geregeld in de achtertuin. Toen met Pokémon kaarten, spekjes en pakjes Taksi. Het was een stille jongen met stoute ogen. Nu is hij een man met reusachtige voeten en een scooterhelm.

“Alles lekker, buurman?” vraagt de buurjongen, voordat hij een blikje bier naar zijn lippen brengt.

“Hier gaat alles heerlijk. Ik heb net wat vochtige was in de droger gestopt. En straks ga ik mijn zoon van school halen.”

Living the life, buur,” zegt hij.

“Sowieso. Een dag niet was drogen, is een dag niet geleefd. Tegenwoordig gebruik ik van die droogtrommeldoekjes.”

“Je leeft echt to he fullest, buur. Mijn vrienden en ik zitten te appen over dat hele Voice of Holland ding. Seksueel grensoverschrijdend gedrag en zo. Heb jij je daar weleens schuldig aan gemaakt?”

“Ik weet het niet. Ik was vroeger vooral heel erg dramatisch. Ik maakte van alles een opera. Als ik een meisje of vrouw leuk vond, ging ik volledig Shakespeare op haar. Maar echt. Dan schreef ik een sonnet voor een meisje. Ik denk dat ik me daar wel schuldig aan heb gemaakt. Dat ik te overweldigend was. Ik wilde verpletteren. Overmeesteren. Onder zo’n sonnet tekenende ik dan een hartje met mijn eigen bloed.”

“Dat is echt freaky, man. Was je een soort romantische vampier of zo?”

“Ik weet het niet. Ik was gewoon niet zo heel erg goed in het verbloemen van mijn gevoelens en alles wat ik voelde was kolossaal. Ik maakte mijn hart zo groot dat hun hart geen kant meer op kon. En als ik dan verkering met een meisje kreeg, maakte ik mijn muze van haar. Je weet wat een muze is, toch?”

“Pfff, ik heb gymnasium gedaan, buur.”

“O, ja. Maar achteraf heb ik hier wel spijt van. Muzen klinken romantisch en majestueus, maar in feite maak je van een vrouw een keukentrappetje naar de wolken. En een excuus. Als ik geen mooie zinnen meer schreef, lag het aan de muze. Dus moest ik gaan zoeken naar een nieuwe. En dat neem ik mezelf wel kwalijk. Ik keek heel erg tegen die vrouwen op, ik hield van ze, en toch kon ik ze alleen maar als inspiratiebron zien. Het is nooit de hoofdtaak van een geliefde om de geest van de ander lenig te houden. Maar genoeg over mij. Ik ben een oude man en al tien jaar gelukkig met mijn vrouw. Ik heb fouten gemaakt en ik heb van mijn fouten geleerd. Hoe doe jij het? Jij bent belangrijker. Jij bent de toekomst. Hoe ga jij met vrouwen om?”

“Ik schrijf geen sonnetten of zo, maar ik doe gewoon mijn best, buurman. En weet je wat het ook is? Sommige mannen van The voice zeggen dat ze zich niet in het gecreëerde beeld herkennen. Maar ik denk dat dit juist het probleem is. Dat wij mannen in sommige situaties onherkenbaar handelen. Ik zie dat soms bij vrienden. Niet dat ze grenzen overschrijden of zo, maar… Begrijp je, buurman? We moeten het onherkenbare leren herkennen, en ingrijpen. Heropvoeden, weet je wel?”

“Je hebt inderdaad gymnasium gedaan, buurjongen.”

“Wat heb jij eigenlijk gedaan, buurman?”

“Ik heb zeven jaar over de havo gedaan.”

“En toch schreef je sonnetten?”

“Ik denk dat het de liefde was die me onherkenbaar maakte.”

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden