James 37 Beeld Ilja Keizer
James 37Beeld Ilja Keizer

Column

James: “Het kaarsje staat met de lont naar beneden in de taart, omdat het toch al veel te laat is om een wens te doen”

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (40) is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over de eerste sterfdag van zijn vader.

Over een paar dagen is het de eerste sterfdag van mijn vader. Er staat een taartje in de koelkast. Op de dag zelf zal ik een kaarsje in de taart drukken. Met de lont naar beneden, omdat het toch al veel te laat is om een wens te doen.

Het taartje heeft een zachte, cake-achtige bodem. Net als het afgelopen jaar. Niets is stevig of krokant geweest, nee, alle dagen waren moesachtig en brokkelig, maar ook onvergetelijk van smaak.

Vingers op vakantie

Rouwen is een wonderlijke bezigheid. Ik doe het nu bijna een jaar en het doet me af en toe aan een donut denken. Er is een gat en er is zoetigheid. Eerst zag ik alleen het gat, maar na een maand of acht nam de zoetigheid het stuur over.

Mijn vrouw zegt dat ik steeds meer op hem ga lijken. Gisteravond liet ze een vakantiefilmpje zien. Mijn zoon en ik rennen over het strand. We doen een wedstrijdje wie het snelst is. Ik doe alsof ik van hem wil winnen, maar ik wil niet van hem winnen. Dan zie ik het. Mijn manier van lopen. Met de vuisten gebald. Mijn vader liep ook zo. En niet omdat hij boos was en met iedereen wilde vechten, nee, hij liep gewoon zo. Hij had zijn vingers niet nodig tijdens het lopen. Daarom rolde hij zijn vingers op. Als mijn vader liep, gingen zijn vingers op vakantie in zijn handen.

Sprookjeswereld

Soms, als ik een iets mindere dag heb, daal ik af in het gat van de donut. Omringd door zoetigheid ga ik dan op een zoektocht naar mijn vader. Deze zoektochten duren steeds korter, omdat ik inmiddels weet waar ik moet zoeken. Sinds mijn vader dood is, heeft hij drie vaste verstopplekken. In mijn bloed. In mijn geheugen. En in mijn vuisten. Ik ben het gelukkigst als hij zich in mijn vuisten heeft verstopt. Als ik hem kan voelen kietelen in mijn handpalmen.

De urn van mijn vader staat in onze boekenkast. Hij staat naast de boekenleggers. Mijn zoon heeft afgelopen jaar zeker zes keer bezoek gekregen van de tandenfee. En elke keer ben ik bang dat de tandenfee iets met de urn van mijn vader doet. Dit omdat zijn as ongetwijfeld voor een paar procent uit tanden bestaat. Dat is ook wat rouwen is. Als je rouwt, leef je in twee werelden. In de echte wereld en in een soort sprookjeswereld.

Vulpotloden

Over een paar dagen is het de eerste sterfdag van mijn vader. Ik heb een cadeau voor hem gekocht. Toen ik in de winkel afrekende, vroeg de eigenaar of ik de bon wilde, maar ik liep zonder bon naar huis. Ik wist dat er helemaal niets teruggebracht of geruild zou gaan worden.

Het is trouwens een vulpotlood. Mijn vader was dol op vulpotloden. Hij spaarde ze en hij tekende ermee. Hij was een technisch tekenaar in hart en nieren. Ik kon uren naar hem kijken. Ik weet nog een keer dat hij een veerboot tekende en dat hij twee jaar later een foto van een veerboot in Nigeria liet zien. De echte veerboot leek op de veerboot die hij had getekend. Mijn vader was heel bescheiden. Aan de andere kant van de wereld dreef een boot die hij had ontworpen, maar zo zag hij het niet, nee, mijn vader hield gewoon van tekenen. Hij hield van papier, van passers en van vulpotloden.

Veren

Als ik aan mijn vader denk, zie ik hem op een bureaustoel zitten. Hij is op de bovenkant van een vulpotlood aan het drukken. De punt wordt steeds langer. Ik ga bij hem op schoot zitten. Ik ben een jaar of zeven.

‘Zie je die punt, jongen? Dat is toch magisch? Maar hoe langer je de punt maakt, hoe eerder-ie breekt. Begrijp je dat?’

‘Niet echt, ik ben zeven jaar oud. Maar wat ben je aan het tekenen?’, vraag ik.

‘Een veerboot. Weet je wat een veerboot is?’

‘Natuurlijk weet ik dat. Een veerboot is een boot die van veren is gemaakt.’

Over een paar dagen is het de eerste sterfdag van mijn vader. Er staat een taartje in de koelkast en er ligt een vulpotlood op de eettafel.

Het jaar is voorbij gevlogen, alsof alle dagen van veren waren gemaakt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden