null Beeld Ilja Keizer
Beeld Ilja Keizer

Column

James: “Hier woont en werkt Debbie. In Salerno. In het echte Italië”

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (40) is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over een B&B Vol liefde droom.

Ik droom al dagen dat ik meedoe aan B&B vol liefde. Het is steeds dezelfde. De droom begint in de bergen van Bad Kleinkircheim. Ik sta met een fles wijn en een onnodig grote Toblerone-reep voor haar deur. Caroline doet de deur open en haar hondje begint vrijwel direct te blaffen. Ik ga door mijn knieën, haal een plakje leverworst uit mijn jaszak en word vrienden met de viervoeter.

Schoonmaken

Nog geen kwartier later sta ik met een emmer en een sponsje in een badkamer, omdat Caroline heel graag wil weten of ik kan schoonmaken. “Ben je een beetje van het schoonmaken?” vraagt ze, terwijl ik haar wc aan het schoonmaken ben. “Heel erg, Caroline. In mijn huis kan je van de vloer eten.”

“Heb je geen borden in huis dan?”

“Jawel.”

“Waarom zou je dan van de vloer willen eten?”

“Dat is een gezegde in Nederland.”

Wildvreemde schaamhaar

“In Oostenrijk doen we niet aan gezegdes. Maar dat is niet erg. Je bent hier nog maar net. Wat is je eerste indruk van mij?” vraagt ze. “Nou, ik ben heel erg onder de indruk van je. Ik zie echt een powervrouw als ik naar je kijk. En je hebt een open gezicht, maar je ogen zijn mysterieus. Dat zoek ik al jaren in een vrouw. Die tegenstrijdigheid. Als ik naar je gezicht kijk, snap ik je, maar als ik in je ogen kijk, ben ik je kwijt,” zeg ik, terwijl ik een wildvreemde schaamhaar van het toiletblokje afpluk.

“Sorry James, ik luister echt wel naar je hoor, maar je bent de kraan van de wasbak vergeten schoon te maken. Zie je al die vingerafdrukken? Dat vind ik wel jammer. Eric is wat dat betreft net iets beter in schoonmaken.”

“Eric is ook echt een leuke man. Hij doet iets met voetbal, toch? Eric is een leuke man met een open gezicht. Maar wat vind je van mij? Zou je op me afstappen in de kroeg?”

“In welke kroeg? Is het er schoon?” vraagt ze. “Het is de schoonste kroeg van de wereld, Caroline.”

“Ik weet het niet, James. Je bent wel wat jong. We schelen acht jaar. Acht jaar is een heel mensenleven. En je bent niet helemaal mijn type, maar dat ligt niet aan jou, maar aan mij. Ik voel wel dat je heel spiritueel bent. Dat vind ik aantrekkelijk in een man. Dat-ie durft te zweven, weet je wel? Als een satelliet. Ben je spiritueel?”

“Heel erg, Caroline. Ik heb gisternacht twintig minuten onafgebroken naar de maan gekeken.”

“Zie je wel! Dat heeft Eric dan weer niet.”

Waxinelichtjes

“Ja, maar ik ben hier niet om te gaan wedijveren met Eric. Hij heeft andere kwaliteiten. Eric is bijvoorbeeld echt zo’n man die kersttruien in augustus draagt. En het staat hem ook nog, maar ik ben wie ik ben. Ik ben een volwassen man van eenenveertig. En ja, soms vergeet ik de badkamerkraan schoon te maken, maar aan de andere kant ben ik bovengemiddeld spiritueel. Echt waar. Ik heb altijd een zak waxinelichtjes in huis.”

“Wow! Maar steek je een waxinelichtje met een aansteker of met een lucifer aan?” vraagt ze. “Altijd met een lucifer, Caroline. Je kent me nu een beetje. Aanstekers zijn niet spiritueel.”

“Slaap lekker, James. En tot morgen.”

“Tot morgen, Caroline. Ik kan niet wachten om je beter te leren kennen.”

“Om ons beter te leren kennen. Je vergeet Roosje.”

“…”

Debbie

De volgende dag sta ik in een steeg in Salerno. Ik sta voor de deur van Casa Santangelo. Hier woont en werkt Debbie. In Salerno. In het echte Italië. Het authentieke Italië. Hier maken ze hun limocello nog gewoon van meloenen die alleen hier groeien. “Welkom in CAAAASA SANTAAAANGELOOO! Is dit je eerste keer in Italië?” vraagt Debbie, terwijl ze een e-mail op haar telefoon aan het typen is.

“Dit is mijn derde keer in Italië. Ik had ooit een vriendin in Milaan.”

“Dat is niet het echte Italië.”

“Nee, precies, daarom ging het ook uit. Ik kon Milaan gewoon niet meer uitstaan. Dat neppe. Milaan is in feite gewoon een Dr. Oetker pizza, Debbie. Die stad is zo niet het echte Italië. Je hebt helemaal gelijk. De stegen zijn er te schoon. En ik kwam er bijna geen verkiezingsposters van rechtse politici tegen.”

“Het is hier zo mooi, James. In Salerno is de vita echt op haar meest dolcest. Dit is het Italië waar Marco Borsato over zingt. Maar genoeg over het echte Italië. Ik ben dus Debbie en dit is CAAAASA SANTAAAANGELOOO. Spreek je een beetje Italiaans?”

“Een beetje.”

“Zeg eens wat dan.”

“Paolo Di Canio. Fabrizio Ravanelli. Carlo Ancelotti.”

“Wat een prachtige zin. Prima uitspraak ook. Maar wat wil je precies met deze zin zeggen?”

“Dat ik je heel graag beter wil leren kennen. En dat ik geen haast heb. Dat mijn hart de Vesuvius is.”

Splendido! Maar wat ga je doen als je hier mag blijven? Ik heb het namelijk heel druk. Ik werk zestien uur per dag. En ik slaap zes uur, dus er blijven in feite maar twee uurtjes over waarin we samen kunnen zijn.”

“Lieve Debbie, ik ben geen gulzige minnaar. Ik heb mijn eigen leven, weet je wel? Als we samen zijn, zijn we samen en als we niet samen zijn, zijn we ook samen, maar dan in ons eentje.”

“Je praat als Marco Borsato.”

“Dankjewel, Debbie. Ik ben ook best een beetje Borsato, alleen ga ik nooit vreemd.”

“Is dat je sterkste eigenschap? Dat je loyaal bent?”

“Nee, mijn sterkste eigenschap is dat ik echt heel goed ben in het geven van massages.”

“Authentieke Italiaanse massages?”

“Maar natuurlijk. Als ik klaar met je ben, zijn je schouders zo zacht als buffelmozzarella.”

“Ik geef ook graag massages. Een Italiaans ex-vriendje was er dol op. Hij zei altijd dat ik net zo goed kon masseren als Kapitein Haak.”

“Ik weet niet of je ex dat als compliment bedoelde, Debbie.”

Initiatief

“Alles klinkt als een compliment in het Italiaans. Maar kom maar op dan. Mijn schouders zitten vast. Wat leuk dat je initiatief neemt. Ik ben dol op mannen die het initiatief nemen op de momenten dat ik wil dat ze het initiatief nemen.”

“Roberto Baggio. Ciro Ferrara. Daniele Massaro.”

“Je Italiaans is echt uitmuntend. En ik ben het helemaal met je eens. In de liefde is dromen niet genoeg. Soms moet je dingen gewoon doen. Als ik was blijven dromen, stonden we hier nu niet samen in CAAAASA SANTAAAANGELOOO.”

Het einde van de droom is ook altijd hetzelfde. Op het einde ben ik één van de zesenveertig katten van Jacob. Meestal ben ik Pep. Ik loop wat door de tuin en kijk naar Jacob en zijn vier vrouwen. Gisteren werd ik zo moe van deze hele situatie, dat ik mezelf door een gifslang heb laten bijten. Maar ik leef nog. Net als de vissen. Ook de vissen hadden er vorige week schoon genoeg van en toen hebben ze hun eigen pomp vernield. Zo erg is het hier.

Jacob is een soort zestigjarige kleuter en de vrouwen vinden hem niet oprecht. Niet authentiek. Jacob is niet het echte Italië. De sfeer is klote. Ook vandaag weer. De vrouwen liggen als een grote brok samengeklonterde karnemelk naast het zwembad en Jacob doet er ondertussen alles aan om niet volwassen te worden. Als een Peter Pan met gekneusde ribben vliegt hij volledig langs de dagelijkse werkelijkheid heen. Hij kookt gerechten die helemaal niet bestaan, hij windsurft in een zwembad en hij heeft een kat die columns kan schrijven.

Als de droom klaar is en ik in mijn eigen bed wakker word, kijk ik eerst even naar de vrouw die naast me ligt. Mijn vrouw. Het echte Italië. Mijn schone slaapster. De allerschoonste. Nog schoner dan Caroline. Mijn Tinkerbell. Mijn thuis. Mijn CAAAASA SANTAAAANGELOOO.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden