null Beeld

PREMIUMcolumn

James: “Mijn lieftallige huisgenoten wisten een rechtbank van onze keuken te maken”

James Worthy

Columnist James moet met de (kikker)billen bloot voor zijn zoon en vrouw.

Mijn vrouw staat in de keuken met een lege zak snoep. Er komt stoom uit haar oren en verontwaardiging uit haar ogen.

“Wie heeft de kikkertjes opgegeten?” vraagt ze, terwijl ze de inhoudsloze verpakking heen en weer zwaait. Onze zoon gaat naast haar staan. Ook hij is boos.

Ik weet precies wie de kikkertjes heeft opgegeten. En wanneer. Ik had gisteravond zin in iets zoets en toen zag ik de kikkertjes in de kast liggen. Het waren er zeven. Ik heb ze allemaal opgegeten.

“Ik zou het echt niet weten”, zeg ik.

“Niet liegen. Ik heb de kikkertjes niet opgegeten en onze zoon ook niet. Geef het gewoon toe, James”, tettert mijn vrouw hartstochtelijk.

“Misschien was het de schoonmaker. Die is dol op snoepen”, zeg ik.

“Pap, geef het goede voorbeeld. Doe je mond maar open. Misschien kan ik de kikkers nog ruiken.” Ik doe mijn mond wagenwijd open en kan onze zoon horen snuffelen. Hij is een talentvolle jongen en ik geloof dat hij alles kan, maar dit kan hij niet. De kikkers zitten al meer dan twaalf uur in mijn buik. Mijn adem ruikt naar koffie en naar humus en naar salmiak.

“En? Ruik ik naar kikkers?” vraag ik.

“Niet meer, maar je blijft de hoofdverdachte”, zegt onze zoon.

“En de enige verdachte”, vult mijn vrouw aan.

Drie weken geleden stond ik net zo. Ook toen wisten mijn lieftallige huisgenoten een rechtbank van onze keuken te maken. Die dag ging het om een supermarktcake. Een halve supermarktcake. Zo eentje met de structuur van een prikbord en een zompige onderkant.

“Wie heeft die halve cake opgegeten?” vroeg mijn vrouw.

Ik wist precies wie de halve cake had opgegeten. En wanneer. Ik had de avond ervoor zin in iets zoets en toen zag ik die halve cake liggen. Hij had er al een tijdje gelegen. De ene kant was al droog.

Met een mes sneed ik de cake in twee dikke plakken. De plakken waren ongeveer net zo dik als onze broodplank. Het was geen lekkere cake, maar ik at hem toch op.

“Oké, ik heb de kikkers opgegeten!” biecht ik op.

“Zie je wel! Waarom heb je die kikkers opgegeten? Die kikkers waren van onze zoon. En jij bent toch aan het afvallen? Je houdt alleen maar jezelf voor de gek”, zegt mijn vrouw.

“Het waren er maar zeven. Zeven kleine kikkertjes”, zeg ik.

“En alle zeven waren ze niet van jou”, zegt mijn vrouw.

“Precies, ze waren van mij”, zegt onze zoon.

“Zijn jullie serieus? Ik ben een man van eenenveertig. Bijna tweeënveertig. Ik heb studies afgerond. Ik heb boeken geschreven. Als ik kikkertjes wil eten, eet ik kikkertjes. Dit is ook mijn huis, weet je wel? En liefde draait om gunnen, toch? Elkaar niet benijden. Als jullie iets lekkers eten, geniet ik ook. Dat is wat liefde is. Plaatsvervangend kunnen genieten.”

De openbare aanklagers kijken elkaar aan. Ze zijn niet onder de indruk van mijn betoog.

Tien minuten later sta ik in de supermarkt met een zak kikkers. Het voelt gek om alleen een zak kikkers af te rekenen. Mannen van bijna tweeënveertig gaan niet speciaal naar de supermarkt voor één zak kikkers. Dus ik reken ook nog een zak waxinelichtjes af.

De kassajuffrouw kijkt naar de twee producten die ik op de lopende band heb gedeponeerd.

“Deze combinatie heb ik nog nooit gezien, meneer”, lacht ze.

“Hoe bedoel je?” vraag ik.

“Mensen die een romantisch avondje voor de boeg hebben, halen waxinelichtjes. Vaak in combinatie met een fles wijn en wat kaas.”

“Kikkers zijn ook best romantisch. Kikkers kunnen twintig keer verder springen dan hun eigen lichaamslengte. Verliefde mensen kunnen dat ook. Maar om eerlijk te zijn, heb ik geen romantisch avondje voor de boeg. Ik heb gisteren de kikkers van mijn zoon opgegeten en daarom sta ik hier nu voor je met een nieuwe zak.”

“Dat moet je ook niet doen natuurlijk”, zegt de vrouw.

“Ik heb studies afgerond en boeken geschreven. Ik ben een belangrijk man!” mompel ik tijdens het pinnen.

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden