null Beeld

PREMIUMcolumn

James: “Mijn vrouw is anders en daarom ben ik zo gek op haar”

James Worthy

James’ superkracht is het niet vergeten van dingen die je makkelijk kunt vergeten. De vrouw van James is altijd bang om iets te vergeten. Maar juist daarom is hij zo gek op haar.

Mijn vrouw en ik hebben drie nachten in een hotel in Rotterdam geslapen. Ze moest eventjes weg, zei ze twee weken geleden. Ik hoef eigenlijk nooit eventjes weg. Ik ben een huismus. De muren komen nooit op me af en de onrust ook niet. Ik heb nooit het gevoel dat ik iets mis. Mijn vrouw is anders en daarom ben ik ook zo gek op haar. Zij moet soms gewoon eventjes weg en ik wil soms gewoon eventjes blijven.

We zijn de koffers aan het inpakken. Ja, je leest het goed. We hebben drie nachten in een hotel geslapen en mijn vrouw wilde twee koffers mee. Twee goed gevulde koffers. Ze liggen op het bed. Ik kijk uit het raam naar het centrum van Rotterdam. Een prachtig winterzonnetje hangt boven de stad als een wesp boven een blikje sinas.

Superkracht

“Zou jij nog even in de badkamer kunnen kijken, schat? Check even alle laatjes en hoekjes”, zegt mijn vrouw.

Ik loop naar de badkamer toe en check alle laatjes en hoekjes. Dat heb ik vijf minuten geleden ook gedaan, maar mij hoor je niet klagen. Dit is mijn taak. Mijn vrouw kent me te goed. Ik ben zeer bekwaam in het vinden van dingen. Ik ben heel goed in het niet vergeten van dingen die je makkelijk kunt vergeten. Haarelastiekjes. Nagelknippers. Een doosje flosdraad. Een tube lipgloss. Als ik een superheld zou zijn, zou dat mijn superkracht zijn geweest.

Ergens in een andere stad gaat een raam open. Een vrouw steekt haar hoofd uit het raam en schreeuwt mijn superheldennaam. Snuisterijman of zo. De arme vrouw is een opzetstuk van haar föhn kwijt en heeft vanavond een belangrijk etentje. Ik stap op een damesfiets die ik ooit in een park vond en fiets naar haar toe. Binnen twee minuten heb ik het opzetstuk gevonden. De vrouw loopt naar de spiegel toe en föhnt haar bruine krullen.

“Hoe zie ik eruit?” vraagt ze na zeventien minuten föhnen.

“Bovengemiddeld onvergetelijk”, zeg ik, voordat ik mijn maillot omhoogtrek en de voordeur uitloop.

20 cent

Mijn vrouw loopt onrustig door de hotelkamer. Ze is zo bang dat ze iets gaat vergeten.

“Kijk jij nog even onder het bed, schat?” vraagt ze.

Ik ga door mijn knieën en kijk onder het bed. Om eerlijk te zijn zou ik niet weten wat hier zou moeten liggen, maar ik wil mijn vrouw geruststellen. Ik vind het fijn om haar gerust te stellen. Onder het hotelbed ligt niets. Ik pak een muntje van 20 cent uit mijn zak en gooi deze onder het bed. Over een paar dagen ligt hier een andere man op de grond. Helemaal voor niets. Maar dan ziet hij iets glimmen. Wat zal zijn vrouw trots op hem zijn dat hij een muntje heeft gevonden.

Zeepregels

“Zou je voor de zekerheid nog één keer in de badkamer willen kijken? Ik heb toch het gevoel dat we iets vergeten.”

Ik loop naar de badkamer. Ik vind alles prima. Alles is beter dan koffers inpakken. Ik ben daar zo slecht in. Het enige waar ik goed in ben, is koffers dichtritsen en koffers naar de lift rollen.

Op de wasbak ligt nog een gratis flesje hotelshampoo. Ik open het flesje en ruik lavendel. Daarna was ik mijn handen met de shampoo. Zo rebels ben ik. En laten we eerlijk zijn, dit is wat volwassen worden is. Als je in de veertig bent, mag je gewoon je handen met shampoo wassen. Op mijn leeftijd bestaan er geen zeepregels meer. Ik wil gewoon lekker ruiken. Meer niet.

Een beetje nuttig

“Schat! Zou je nog even in de nachtkastjes willen kijken? Dan is het klaar. Als je dat hebt gedaan, gaan we weg.”

Ik loop naar het linker nachtkastje toe. Het kastje telt vijf lades. Ik heb dat nooit begrepen. Al die laatjes in hotelkamers. Waar moet ik die dingen in hemelsnaam mee gaan vullen? Ik heb thuis niet eens een nachtkastje. Als ik slaap, heb ik helemaal niets nodig.

In het linker nachtkastje ligt een bijbel en een wereldstekker. In het rechter nachtkastje ligt helemaal niets. Dus ik stop de wereldstekker in het tweede laatje van het rechter nachtkastje. Dan voelt dat kastje zich ook een beetje nuttig, weet je wel?

Tien minuten later staan we te wachten op de lift.

“Ik heb nog helemaal geen zin om naar huis te gaan. Ik begon pas net een beetje te genieten. Wat jij?” vraagt mijn vrouw.

“Je kent mij. Ik kan overal genieten, maar thuis geniet ik het meest.”

“Jakkes, je bent zo’n huismus.”

Fluitend rol ik de koffers de lift in.

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (41) is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden