null Beeld

PREMIUMColumn

James: “‘Thuis is het zo leeg. Zo stil. In de snackbar hoef ik niet tegen mezelf te praten’, zegt de oude vrouw”

James Worthy

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (41) is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over een ontmoeting in de snackbar.

Het is rustig in de snackbar, maar wel gezellig. De eigenaar heeft kerstlampjes in de snackvitrine neergelegd, waardoor de kroketten groen lijken en de kaassoufflés rood. In de hoek van de snackbar zit een oude vrouw de krant van vorige week te lezen. Op haar mondkapje staan rendieren. Maar haar mondkapje zit verkeerd om, dus de rendieren liggen. Ze mogen even rusten. De rendieren hebben nog een drukke maand voor de boeg.

Geen honger

“Is er nog nieuws?”, vraag ik.

“Volgens mij drukken ze al twee jaar lang elke dag dezelfde krant”, zegt de vrouw.

Ik bestel een patatje oorlog en een cheeseburger en ga op de stoel zitten waar de snackbarkat een minuut geleden vanaf sprong. Het is een witte kat met rode vlekken en zijn naam is Ketchup.

Op een televisie die bovenop de flipperkast staat, komt het nieuws voorbij. Vulkaanuitbarstingen, overvolle ziekenhuizen, verkeersongelukken en het weer. Het weer voor komende week ziet er niet goed uit, maar alsnog is het weer beter dan het nieuws.

“Ik zit al drie uur aan deze tafel”, zegt de oude vrouw.

“Ja, ze zit al drie uur aan die tafel”, zegt de snackbareigenaar.

“Ik heb geen honger, maar in de snackbar zijn tenminste nog mensen”, zegt ze.

“Ze heeft echt geen honger. Ik heb het al tien keer aan haar gevraagd”, zegt hij.

De snackbareigenaar staat achter een wand van plastic. Wanneer hij stilstaat, lijkt hij op een Barbiepop in een vettige doos.

De oude vrouw staart naar het televisiescherm. Ze moppert wat in haar mondkapje.

“De hoofdpunten die onderin het scherm voorbijkomen, gaan te snel. Het lijkt wel een wedstrijdje. Sinds wanneer is naar het nieuws kijken een olympische sport?”

Trek in gesprekken

Ik neem een hap van mijn cheeseburger en sluit mijn ogen. Niets weet mij zo te troosten als gesmolten kaas. Het is warm en geel, net als de zon, maar de zon is er niet. Het is november. Dus moet ik het maar met gesmolten kaas doen.

“Is het lekker, jongen?”, vraagt de oude vrouw.

“Meer dan, mevrouw. Wilt u ook wat eten?”

“Nee hoor, jongen. Ik kom hier niet om te eten. Ik heb geen honger, maar trek in gesprekken. Thuis is het zo leeg. Zo stil. In de snackbar hoef ik niet tegen mezelf te praten.”

“Hier is het nooit stil”, vult de snackbareigenaar aan. Hij laat een lading patat in de gloeiendhete frituurolie zakken. Wat volgt is chaotisch geborrel. Hier is het inderdaad nooit stil.

“Is het bij jou thuis stil?”, vraagt de oude vrouw.

“Nee, niet echt. Ik heb een vrouw en kind. Ik ging eigenlijk naar de snackbar voor wat rust haha.”

“Heb je een dochter of zoon?”

“Een zoon van acht.”

“Acht. Dat is een mooie leeftijd.”

“Alle leeftijden zijn toch mooi, mevrouw?”, vraag ik.

“Soms, jongen. Vierentachtig vind ik momenteel niet zo mooi. Ik verveel me enorm. Dat is toch niet leuk? Dat ik zo oud moet worden om mezelf te gaan zitten vervelen. Ik mis mijn clubjes. Kan jij klaverjassen, jongen?”

Bang om fouten te maken

“Boer, negen, aas, tien, heer, vrouw... Ik speel het af en toe als ik bij mijn schoonfamilie ben.”

“Ben je goed?”, vraagt ze.

“Niet zo goed als mijn vrouw en schoonmoeder. Die zijn zo goed dat ik zenuwachtig word als ik aan de beurt ben. Ze zijn zo goed dat ik bang ben om fouten te maken.”

“Daar moet je nooit bang voor zijn, jongen. Jouw generatie is zo bang om fouten te maken. Alles wat wij vroeger deden, deden we gewoon. We dachten niet na. We dronken melk, rookten sigaretten en onze auto’s hadden geen gordels. Jullie zijn zo bang om te botsen, dat jullie eigenlijk alleen maar kunnen botsen.”

“Wilt u echt niets eten, mevrouw?”, vraag ik.

“Nee, snacken is ongezond. Ik kom hier om te praten. Mensen zijn gezond. Gezichten maken gezond.”

“Snacken is helemaal niet ongezond. Melk, brood en pasta zijn pas ongezond”, schreeuwt de snackbareigenaar.

“Je begrijpt toch wat ik probeer te zeggen, Abdul?”

“Ja, ja, ik begrijp je Sonja. Wil je echt niets eten?”, vraagt hij.

“Nee. Nee. Nee! Ik hoef geen kroket, ik wil alleen een gesprek”, zegt de oude vrouw.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden