null Beeld Ilja Keizer
Beeld Ilja Keizer

Column

James: “Vanmorgen miste ik mijn vrouw zo erg, dat ik haar een pikante foto toestuurde”

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (40) is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over het schrijven in een huisje op het platteland.

Ik ben momenteel in een huisje op het platteland een boek aan het schrijven. Het is een mooi huisje met een schuur en een appelboom in de tuin. In de schuur staat een grasmaaier. De eigenaar van het huisje heeft gezegd dat ik geen huur hoef te betalen als ik het gras maar maai.

Ik vond het een prima deal, totdat ik oog in oog met de grasmaaier stond. Ik ben een jongen van de stad. Ik heb nog nooit een tuin gehad. Mijn leven hangt van balkon naar balkon aan elkaar.

Op YouTube keek ik naar instructiefilmpjes van de desbetreffende grasmaaierfabrikant. Er werd veel gelachen in deze filmpjes. Nog geen drie uur later was ik het gras aan het maaien. De geur van vers gemaaid gras en vers gemaaide op de grond gevallen appels toverde een lach op mijn gezicht. Ik ging in het gras zitten en keek naar de mieren die appelkruimels naar hun hol aan het dragen waren.

Het fijnste aan het platteland vind ik dat je je er niet kunt verbergen. Het is hier zo stil dat zelfs op de stilte een echo zit. In de ochtend word ik wakker van vogels die over het dak lopen. Dunne pootjes op dakpannen zijn mijn wekker.

Het schrijven gaat goed, maar ik mis mijn vrouw en kind. Het geluid van mijn zoon die een bak legosteentjes op de vloer leeggooit en gaat zitten bouwen. Het geluid van mijn vrouw die het licht uitdoet als we gaan slapen. Het geluid van haar vingers die over het lichtknopje gaan, ik kan het dromen. Of hoe ze in de nacht uit bed stapt om te gaan plassen. Ze weet precies hoe ze onze slaapkamerdeur opent zonder dat deze gaat piepen. En dan dat gesluip door een donkere huiskamer. En dat ze niet doortrekt, omdat ze ons niet wakker wil maken. Maar ik ben al wakker. ‘Waar kan ik jou altijd voor wakker maken?’ is een populaire vraag. Nou, mij mag je altijd wakker maken voor de geluiden die mijn vrouw maakt als ze probeert om me niet wakker te maken.

Vanmorgen miste ik mijn vrouw zo erg, dat ik haar een pikante foto toestuurde. Ik wist dat ze op werk was, maar ik hield het netjes. Het was een soort Heleen van Royen badkamerspiegel-compositie. Smaakvol doch sensueel. De badkamerspiegel was beslagen en mijn haar was nat en mijn lichaam liet spieren zien die ik lang niet meer had gezien. Ik zag er breed uit, maar ook wijs. Ik leek op een sportschooluil. En ik weet dat dat niet heel opwindend klinkt, maar zo voelde het wel. Vandaar dat ik de foto maakte.

‘Wat doe je nou? Ik ben op werk,’ appte mijn vrouw.

‘De liefde die ik voor jou voel is werkloos, schat.’

‘Je ziet er wel goed uit. Hangt er een speciale spiegel in die badkamer? Een soort magische spiegel?’

‘Nee, nee, dit is een heel normale badkamerspiegel. Een huis-tuin-en-keukenbadkamerspiegel. Ik word gewoon breed van schrijven, denk ik.’

‘Maar je schrijft al bijna dertig jaar en ik heb je nog nooit zo breed gezien.’

‘Dat is nu niet belangrijk. Ik mis je. Mijn lichaam mist je.’

‘Wat mis je dan?’

‘Dat is een onmogelijke vraag, schat. Dat is alsof je over een begraafplaats loopt en aan de doden vraagt wat ze van het leven missen. Ik mis alles. Ik mis je zeepjes in de douche. Ik mis je dekentjes op de bank. Ik mis hoe je me knuffelt alsof ik een tube tandpasta ben waar goud in zit verstopt. Gistermiddag zat er een specht in de appelboom. Wist je dat spechten heel speciale hersenen hebben? Alle andere dieren zouden een hersenschudding krijgen van al dat getik, maar omdat een specht over weinig hersenvocht beschikt, zitten zijn hersenen zo goed als vast. Toen ik die specht zag, moest ik aan onze relatie denken.’

‘Komt er nu een grap? Ik voel dat er een grap komt,’ appte mijn vrouw.

‘Nee, gewoon, hoe we met gemak alle klappen absorberen. Soms beukt het leven op ons is, maar onze harten zitten zo goed als vast. Vind je dat niet spechtaculair?’

‘Zie je wel! Ik wist het. Ik ken je zo goed, James.’

‘En ik ken jou. Mijn hemel, wat ken ik jou. Ik ken je als mijn broekzak en toch kan ik nog in je verdwalen.’

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden