null Beeld

PREMIUMColumn

James: “Veel eindes begonnen ooit met een knobbeltje”

James Worthy

Hij is schrijver, journalist en columnist. James Worthy (40) is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over een intiem moment binnen zijn voetbalteam.

Douchen na het voetbal is altijd een gezellige bezigheid. We delen shampoos en verhalen, terwijl we de modder van onze schenen wassen. Maar vandaag voelt anders.

Knobbeltje

Eerder deze week vertelde onze doelman namelijk dat hij teelbalkanker heeft. Hij voelde een knobbeltje. Knobbeltje. Het lijkt zo’n schattig woord. En het klinkt zo onschuldig, maar veel eindes begonnen ooit met een knobbeltje. Een kleine verharding onder de huid. Een druivenpitje. Een tikkende tijdbom die niet groter is dan het zilveren oorknopje in het oor van een baby. Knobbeltje. Mijn buurmeisje van zes zou haar nieuwe konijn zo kunnen noemen.

Het is vandaag stil in de doucheruimte. Te stil. Iedereen is geschrokken van het nieuws. Iedereen zit verslagen in de kleedkamer. Niemand durft te douchen, dus laten we de modder op onze schenen maar hard worden.

Dan trekt onze spits al zijn kleren uit. Je kunt aan zijn lichaam zien dat hij vrijgezel is. Ik heb al tien jaar een relatie. Ik hoef niemand meer te imponeren met mijn lichaam. Mijn lichaam is er alleen nog maar om mee te beschermen. Om mee lief te hebben. Het is zacht en rond. De liefde heeft een zitzak van mijn lichaam gemaakt, en ik zit er niet mee.

Voelen

“Ik vind dat we allemaal moeten gaan voelen”, zegt onze spits. Hij pakt zijn ballen vast. Die van hem zijn geschoren. Ik vind dat geschoren ballen er altijd een beetje rubberachtig uitzien. Als van die oude, oranje warmwaterkruiken.

“Maar hoe voelen gezonde ballen?”, vraagt onze linksachter.

“Gezonde ballen zijn ballen zonder zwellingen en knobbeltjes”, zegt de spits.

“Laten we het dan allemaal tegelijk doen, oké? Want ik vind dit doodeng. Laten we het synchroon doen. Of in canon. Ik begrijp dat we dit moeten doen. Voor Lars. En voor onszelf. Onze geliefdes. Voor onze kinderen. Maar laten we het alsjeblieft samen doen”, zeg ik.

Vuurstenen van het leven

Er staan dertien naakte mannen in een voetbalkleedkamer in Amstelveen. De jongste speler is 21 en de oudste speler is 54. We spelen al jaren samen. We douchen al jaren samen. Maar dit hebben we nog nooit gedaan. Stom eigenlijk. Ballen. Ze hebben een slechte naam. Ballen zijn vies en zweterig. Klam en harig. Maar is dat wel zo? Zijn ballen echt zo vies? Ik denk het niet. Natuurlijk zitten ze op een zeer ongunstige plek. Zo tussen billen en de penis in. Ze zitten op de warmst denkbare plek. En ja, soms jeuken ze. En dan wil je krabben. Maar niemand mag je zien krabben, want aan je ballen krabben staat gelijk aan met je hand in een openbare afvalbak graaien. Het is waanzin. Als een man jeuk aan zijn ballen heeft, moet hij naar de kelder of naar de zolder toe rennen. Naar een plek waar niemand hem kan zien. Want dat is hoe de wereld over ballen denkt. De ballen zijn het toppunt van onhygiënisch. Zegt men. Denkt men. En dit helpt natuurlijk niet mee als je wilt dat jongens en mannen af en toe hun ballen op knobbeltjes controleren.

Dus laten we stoppen met het verketteren van ballen. Ballen zijn prachtig en ballen zijn schoon. Het zijn de vuurstenen van het leven. Het zijn onze drakeneieren.

Dertien

“Die van mij voelen gezond.”

“Die van mij ook.”

“De ene is wel wat groter dan de ander, maar dat is normaal.”

“Hier ook geen knobbeltjes.”

“Wat een raar gevoel eigenlijk. Ze zijn zo breekbaar. Zo zacht. Waarom zit er geen ribbenkastje om de ballen heen?”

“Dit is de eerste keer in jaren dat ik op deze manier aan mijn ballen zit. Wat dom eigenlijk. We zitten vaker aan onze telefoons dan aan onze ballen”, zeg ik.

Er staan dertien naakte mannen in een voetbalkleedkamer in Amstelveen. Dertien is vandaag gelukkig geen ongeluksgetal. Onze spits loopt naar de doucheruimte toe en draait alle douches aan. In een mum van tijd is de kleedkamer met stoom gevuld. Het zicht is slecht. Iedereen stoot tegen elkaar aan. De shampooflessen vallen op de grond.

“Ik zie geen bal”, lacht de linksachter, terwijl ik de modder van mijn schenen spoel.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden