null Beeld

James Worthy: “Als mijn geliefde sterft, zal ik niet tegen de verslonzing vechten”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Voor Libelle schrijft James sinds kort columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Ik zit op een bankje in de buurt van het uitvaartcentrum. Het bankje staat precies tussen een middelbare school en het uitvaartcentrum in. Tieners hebben dingen in het hout gekerfd. Letters, hartjes en namen van voetbalclubs.

Mijn moeder en ik hebben om 09:50 uur voor het uitvaartcentrum afgesproken. Het is nu 09:20 uur. Ik had geen zin om te ontbijten. Geen trek in koffie.

Met mijn billen op het koude hout, kijk ik naar de Zuidas. Het uitvaartcentrum ligt op het randje van het zakendistrict. In de torenhoge kantoren branden de lampen, maar er is geen mens te zien. Iedereen werkt thuis. De wolkenkrabbers hebben een vrije dag en zouden vandaag een manicure kunnen nemen.

Zenuwachtig

In de verte zie ik mijn moeder aan komen lopen. Blauwe winterjas, uitschuifbare paraplu en een overvolle handtas. Aan haar loopje kan ik zien dat ze zenuwachtig is. Ik ben het ook. Vandaag halen we de as van mijn vader op.

In Nederland is het gebruikelijk dat je na de crematie zo’n zes weken op de as moet wachten. Dit zodat de nabestaanden dan genoeg tijd hebben om na te denken over de bestemming van de as. En stel dat er na de crematie twijfels ontstaan over de oorzaak van overlijden, kan justitie alsnog bepalen om de as te laten onderzoeken op zaken die kunnen wijzen op een niet-natuurlijke dood. Zo kan het bijvoorbeeld zijn dat de as gifsporen bevat.

As

Wij moesten een zomervakantie op mijn vader wachten. Zijn as stond op de Zuidas en wij gingen door met ons leven. We probeerden het. Ik zocht naar werk, mijn zus ging terug naar Frankrijk en mijn moeder ging naar de kapper en naar de schoonheidsspecialist. Ik vond het zo fijn om te zien dat ze ook zonder mijn vader mooi wilde blijven. Als mijn geliefde sterft, zal ik niet tegen de verslonzing vechten. Met een baard tot aan mijn navel zal ik door stadsparken rondzwerven. Ongedoucht en ontroostbaar. Met grote gaten in mijn spijkerbroek en een nog groter gat in mijn toekomst.

‘Heb jij een beetje kunnen slapen, mam?’ vraag ik. Haar mond zegt ja, maar haar vermoeide ogen zeggen iets anders. Zelf heb ik maar twee uurtjes geslapen.

Hand in hand lopen we het uitvaartcentrum binnen. Op haar mondkapje staat de vlag van Friesland, op die van mij staat een zelfportret van Rembrandt.

Een vrouw zoekt in een kast naar de as van mijn vader. Ik tel dertig tasjes. Al deze mensen zaten vroeger in vliegtuigen, bussen en treinen, maar vandaag zitten ze in een kast.

De vrouw loopt naar drie rode kartonnen dozen die in de hoek van de kamer staan, gaat door haar knieën en zegt ‘Bingo!’ Mijn vader zit in drie rode kartonnen dozen. Vroeger had dat nooit gepast. Vroeger was hij de oliebol, de mooiste oliebol ooit, vanochtend is hij alleen nog maar poedersuiker. Ik draai één van de asbussen open en kijk naar mijn vader. De man die me leerde snorkelen. De man die gelukkig kon worden van een saucijzenbroodje. De man die me troostte toen ik was gezakt. De man die zo gul was dat hij nooit arm kon zijn. Ik breng de bus naar mijn neus toe en ruik aan zijn fijngemalen botten. Ik ruik veel, maar geen gif. Mijn moeder en ik hoeven dus niet naar de gevangenis.

Dozen

Samen lopen we naar huis toe. Mijn moeder draagt een doos en ik draag er twee. We lopen langs zijn favoriete snackbar en langs het voetbalveld waarop ik mijn eerste hattrick scoorde. We lopen langs onze supermarkt en langs het pand waar vroeger onze videotheek in zat.

Er komt een hond op me afgerend. Het beest snuffelt aan de doos die ik in mijn linkerhand vastheb.

‘Wat zit er in die dozen?’ vraag de eigenaar van de hond.

‘Onze verpulverde alles,’ zegt mijn moeder, voordat ze onze straat inloopt. Aan haar loopje kan ik zien dat ze niet meer zenuwachtig is.

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden