null Beeld

James Worthy: “Alsof mijn vader wist dat het onze laatste keer was”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Aan de overkant van de straat ligt de sporthal waar mijn vader en ik iedere donderdagavond tennisten. Ik kijk er naar binnen en zie niets, maar het fijne aan niets is dat je er van alles op kunt projecteren. Ik droom de lichten aan en zie mijn vader en ik de sporthal binnenlopen. Ik draag de tennistas. In de tas zitten twee tennisrackets. Een oude en een nieuwe.

Racket

Het gekke is dat de persoon die met het oude racket speelde bijna altijd won. Dat nieuwe racket bracht een soort druk met zich mee. Het liet je als een prof voelen, maar we waren geen profs, we waren liefhebbers.

Korte broek

Mijn vader staat aan de andere kant van het net. Hij draagt sportkleding die mijn moeder op alle mogelijke wijzen kapot heeft gewassen. Hij draagt sokken die onherstelbaar zijn verkleurd en zijn rode polo lijkt op een naveltruitje. Zijn korte broek daarentegen zit perfect. Van alle versies van mijn vader die ik kan missen, mis ik de versie dat hij een korte broek draagt het meest. Als hij een korte broek droeg, kon ik naar zijn benen kijken en zijn benen werden nooit ouder. Mijn vader had de benen van een parttime zwembroekmodel.

Vloeken

Ik kijk naar de andere kant van het net en zie alles wat ik ben verloren. Hij slaat de eerste bal achter de lijn en begint te vloeken. Van alle versies van mijn vader die ik kan missen, mis ik de versie dat hij vloekt het meest. “Oh, for fuck’s sake!

Die fuck kwam uit het onderste gedeelte van zijn tenen. Mijn vader vloekte steevast uit de kelder van zijn voeten. Sommige mensen vloeken omdat ze aandacht willen, andere mensen vloeken omdat ze willen choqueren, maar mijn vader vloekte om zichzelf onschadelijk te maken met behulp van woorden.

De eerste bal die hij na het vloeken sloeg, was altijd een goede bal. En op dat moment begon ik te vloeken, waardoor ik alleen nog maar slechter ging tennissen. Uiteindelijk sloeg ik dan een bal in de richting van het dak en soms bleef zo’n bal tussen de balkenconstructie klem zitten.

Ongeneeslijk ziek

Hij wilde niet van mij verliezen en ik wilde niet van hem verliezen. Op de tennisbaan waren we eerlijk tegen elkaar. We waren gedurende die zestig minuten geen vader en zoon, maar gewoon twee mannen met diverse tekortkomingen.

De allerlaatste keer dat we zo tegenover elkaar stonden, was drie weken voordat we te horen kregen dat hij ongeneeslijk ziek was. Mijn vader liet me die avond alle hoeken van de baan zien. Het was alsof hij wist dat het onze laatste keer was. Of misschien wist ik het. Nee, ik wist het niet, want ik liep na de wedstrijd boos van de baan. Ik liep na de wedstrijd boos naar huis. Na een wandeling van tien minuten hoorde ik mijn vader toeteren. Van alle versies van mijn vader die ik kan missen, mis ik de versie dat hij naar me toetert het meest.

Snackbar

"Volgende week mag jij weer met het oude racket, oké?” zei hij hangend uit zijn zilveren BMW. Ik stapte in en samen reden we naar de snackbar. Het was ergens in maart. We droegen allebei een korte broek in de snackbar. Mijn vader at een cheeseburger en ik at er twee.

Aan de overkant van de straat ligt de sporthal waar mijn vader en ik iedere donderdagavond tennisten. Ik kijk er naar binnen en zie drie ballen vastzitten in het dak. Die zitten er al maanden. Die komen nooit meer naar beneden.

De hemel lijkt op het dak van een tennishal.

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden