null Beeld

James Worthy: “Het gekke van rouwen is dat je jezelf steeds deadlines geeft”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

In Spoorloos ziet een man zijn Griekse vader voor het eerst. De vader is een oude man met een groen petje en een grijze snor. Híj ziet zijn zoon voor het eerst. Als je goed kijkt, kun je zijn snor zien kwispelen. De oude man houdt al heel lang van het leven, maar is overduidelijk verliefd op vandaag. Na de geboorte van zijn zoon heeft de toenmalige schoonfamilie geprobeerd om de appel zo ver mogelijk van de boom te gooien, maar nu ligt de appel naast de stokoude stam. Ze knuffelen en kneden elkaar. Dan geven ze elkaar een lange kus. De vader kijkt tevreden, want hij weet dat zijn snor voor altijd naar appeltaart zal blijven ruiken.

Als ik de televisie uitschakel en op mijn sloffen naar bed waggel, kom ik langs de urn van mijn vader. Ik druk mijn neus tegen het koude metaal aan en hoop appeltaart te ruiken, maar ik ruik geen gebak. Naast de urn liggen de medailles die hij als kind met basketballen won, en een klein Engels boekje met lederen kaft waarin staat hoe je moet lassen.

Ik ben vandaag precies drie maanden aan het rouwen en ik krijg steeds meer het gevoel dat ik er nog aan moet beginnen. Ik voel geen vooruitgang. Of ben ik mezelf aan het saboteren? Misschien wil ik geen vooruitgang. Elke dag krab ik de korstjes van mijn verdriet. Met lekkende wonden stap ik onder de douche. Gisterenochtend zocht ik op Google naar het bedrijf van mijn vader.

Las- en Constructiebedrijf Pugh was gevestigd in Amsterdam en actief in twee branches, waaronder 'vervaardiging van metalen tanks en reservoirs'.

Was gevestigd. Ik haat het. Waarom heb ik zijn bedrijf niet overgenomen? Er ligt hier een boekje waarin staat hoe je moet lassen. Ik had het kunnen leren.

Op Google Street View staat de auto van mijn vader gewoon nog voor de deur van de werkplaats geparkeerd. Zijn linker achterwiel rust op de stoep. Ik word zo blij van dit beeld. Dat hij binnen met elektroden en slijpmachines dingen aan het maken is. Dat de vonken als vanouds over de vloer dansen.

Eerder deze week kreeg ik een mailtje van KPN. In de bijlage van de mail stond de voicemailbegroeting van mijn vader. Het bericht was afkomstig van Sonja Doornbos. Sonja werkt bij de Servicedesk Nabestaanden. Ik vind het wondermooi dat er een servicedesk voor nabestaanden bestaat. Sonja en haar collega’s doen belangrijk werk. Het gaat om een bestandje van 18 kB, maar met mijn dankbaarheid zou je duizenden harde schijven kunnen vullen.

Ik ben op dit moment niet bereikbaar, maar ik bel u zo spoedig mogelijk terug.

Mijn vader klinkt vermoeid. Zo te horen heeft hij hard gewerkt vandaag.

Ik mis zijn handen. De brandwonden, de staalsplinters, de sproetjes en de littekens. Als we elkaar een hand gaven, paste mijn hand precies in zijn hand. Hij had de handen van een man die dingen maakte en ik heb de handen van een man die dingen bedenkt. Zijn handen waren vuurvast en ruwer dan de tong van een straatkat. Mijn handen zijn zachter dan de meeste kussenslopen. Ik mis zijn handen zo erg.

Het gekke van rouwen is dat je jezelf steeds deadlines geeft. Je mag je nog één week zo voelen. Nog één weekend. En dan door! Vanaf maandag gaan we weer normaal doen. Kom op, niemand houdt van aanstellers.

Wat ik vaak hoor, is dat je ermee leert leven, maar ik heb niet het gevoel dat ik ook maar iets leer. Het voelt meer als spijbelen. Alsof ik met twee verkeerde vrienden zonnepitten zit te eten op een bankje in het park.

Met een mond vol zonnepitten wandel ik naar huis. Thuis blijf ik weer stilstaan bij de urn. Ik kijk naar zijn medailles. Er bestaan helaas geen medailles voor rouwen. Je kunt niet winnen en geen enkele medaille kan glans geven aan het verlies.

Mijn zoon rent op me af en zegt dat hij me heeft gemist. Ik geef hem knuffels en kusjes. Voor even ben ik die oude, Griekse vader in Spoorloos.

Ik hoop dat mijn baard naar appeltaart ruikt.

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden