null Beeld

James Worthy: “Ik laat mijn pijn lezen, zodat ik met niemand over mijn pijn hoef te praten”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

2020 was ontegenzeggelijk het jaar van mijn moeder. Ze vergezelde mijn vader in de herfst van zijn leven en veranderde speciaal voor hem in een lentebriesje. Ze blies hem zachtjes omver met alles wat haar hart bezat. Arm in arm liepen ze over de kade, als een vermoeide sleepboot trok ze hem vooruit. En als hij niet meer kon, bleven ze stilstaan bij het water. Ze zagen de eenden, en de eenden zagen twee geluksvogels op de kant staan.

Alleen

Ze ontmoetten elkaar meer dan veertig jaar geleden in een kroeg op de Martelaarsgracht en in 2020 stierf mijn vader als martelaar in de naam van hun liefde. En nu is mijn moeder alleen. Een vrouw van bijna zeventig in de grote stad. Ik maak me zorgen om haar. Dat ze in het donker gaat pinnen, of zo. Dat is mijn grootste nachtmerrie. Mijn moeder in het licht van de pinautomaat. In een lege straat. Iemand die het geld nog harder nodig heeft dan mijn moeder loopt de straat in. De klep gaat open en haar lichten gaan uit. Ze schrikt wakker in de traumahelikoper en zoekt naar een vertrouwd gezicht. Maar ik ben er niet.

In één van de laatste gesprekken die ik met mijn vader had, hebben we hier uitvoerig over gesproken in de rust van een belangrijke voetbalwedstrijd.

‘Ik ga niet zeggen dat je goed voor je moeder moet zorgen. Ze is een sterke vrouw. Probeer haar niet te beschermen.’

‘Maar ze is mijn moeder.’

‘Luister, jongen. Mijn moeder vroeg op haar sterfbed aan mij of ik goed voor iedereen wilde zorgen. Voor mijn broers en voor mijn zus. Ik heb dit dus mijn hele leven gedaan. Die kostbare tijd had ik ook aan jou, je zus of aan je moeder kunnen besteden. Begrijp je? Je moeder is de sterkste vrouw die ik ken. Alles wat ik ben is alles wat zij aan me gegeven geeft.’

‘Maar wat nou als ze in het donker gaat pinnen? Ze is zo koppig.’

‘Weet je wat jouw taak is, James? Jij moet een goede man van je zoon maken. Daar gaat het om. Hij moet iemand worden die ingrijpt als zijn vrienden een oud vrouwtje willen gaan beroven. Dat oude vrouwtjes in het donker gaan pinnen is het probleem niet.’

‘Noem je mama nou een oud vrouwtje?’ vroeg ik.

‘Verdomme, jongen, ik had haar nog zo graag veel ouder willen zien worden.’

Pijn

Het mooie aan mijn moeder is dat ze gewoon doorgaat. Hoe ze haar pijn mondjesmaat laat zien. Ik pak het heel anders aan. Grotesker. Ik laat mijn pijn aan iedereen lezen, zodat ik met niemand over mijn pijn hoef te praten. Ze kennen mijn pijn, weten zijn voor- en achternaam. Ze weten waarom ik stil ben. Niet terugbel. Ze weten waarmee de wallen onder mijn ogen gevuld zijn. Met vroeger en met de lente die weer gaat komen.

In december maakt men vaak lijstjes waarin de favoriete films en albums staan. Ik hoef dit jaar geen lijstjes te maken, want mijn moeder is dit jaar mijn favoriete alles. Ik denk de laatste tijd vaak terug aan een moment uit mijn jeugd. Ik sta in mijn zwembroek op een strand in Zuid-Frankrijk. Mijn schouders zijn rood en mijn neus ook. Ik heb de hele dag gezwommen en met een netje krabben gevangen bij de rotsen. Het is iets voor vijf uur. Mijn vader en moeder willen terug naar de tent. Ik kan ze horen praten over dat ik het moeilijk vind om vriendjes te maken. Maar dat is niet zo. Ik vind het juist moeilijk om vriendjes belangrijk te vinden. Drie jaar geleden stonden we ook op deze camping. Ik had drie vriendjes. Ik heb die jongens sindsdien nooit meer gezien.

‘Kom je even bij me staan?’ vraagt mijn moeder. Ze heeft een handdoek in haar handen. Ik ga achter de handdoek staan en doe mijn zwembroek uit. Ik ben naakt, maar ik voel me veilig. Ik weet dat mijn moeder de handdoek vast zal houden.

Gisteravond was ze bij ons op bezoek.

‘Stuur even een berichtje als je thuis bent,’ zei ik toen ze de deur uitliep.

Maar ze stuurde geen berichtje. Een uur later belde ik haar op. Ik werd boos op haar en toen werd zij boos op mij. En daarna hebben we gelachen.

Ze is mijn favoriete alles.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden