null Beeld

James Worthy: “In een gymzaal aan de rand van de stad zijn acht mannen aan het huilen”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

‘Is dit de praatgroep voor mannen die hun vader zijn verloren?’ vraag ik als ik de gymzaal binnenloop.

‘Je bent een kwartier te vroeg,’ zegt een langharige man die met een rolmaat aan het checken is of de acht klapstoelen wel op anderhalve meter van elkaar staan.

Ik denk terug aan die keer dat mijn vader en ik drie kwartier te vroeg waren voor zijn chemotherapie. Dat was zijn plan. Hij wilde de kanker overrompelen. Hij wilde drie kwartier te vroeg aanbellen om zijn ziekte te horen mopperen dat het nog moest stofzuigen en dat het geen koffiemelk in huis had. Drie kwartier te vroeg, ik vond het prachtig, totdat mijn vader niet veel later minimaal twintig jaar te vroeg was voor zijn eigen crematie.

Ik zit in een kring met zeven andere mannen. In het midden van de kring ligt een hoepel en in de hoepel staat een doos tissues. Alle mannen die hun vader zijn verloren, dragen een coltrui.

Als mijn vader trots op me was, greep hij me in de nek en dan duwde hij zijn hoofd tegen mijn hoofd aan. Dat was zijn stempel van goedkeuring. Het was dierlijk en het was liefdevol. En dan keek ik in zijn ogen. In het ene oog zag ik verbazing en in het andere oog zag ik bewondering. Ik was zeven jaar oud en ik had niet eens iets heel speciaals gedaan of zo. Ik was een heuvel op gefietst of ik had een veter gestrikt. Omdat ik zijn vingers mis, draag ik een coltrui.

‘Zoals iedereen kan zien, hebben we een nieuwkomer in ons midden. Nieuwkomer, wat is jouw verhaal?’ vraagt de leider van de praatgroep. Zijn naam is Otto en zijn vader is al vijftien jaar dood. Wat rouwen betreft is hij een routinier.

'Ik mis alles'

‘Mijn naam is James en ik mis mijn vader. Hij is op 23 augustus overleden.’

‘Wat mis je precies?’

‘Alles. Ik heb een vrij saaie kledingsmaak. Als ik nieuwe kleding koop, krijg ik vrijwel nooit een complimentje. Mijn vrouw zegt altijd dat ik de kledingsmaak van een gescheiden maatschappijleer-leraar heb. Maar mijn vader was dol op mijn kledingsmaak. Hij begreep mijn liefde voor ribfluweel. Hij kon me lezen, weet je wel? Ik was de videoband en hij was de videorecorder. Mijn vader was de allerlaatste videorecorder. Ik mis hem enorm. Ik mis zijn onbaatzuchtigheid. Astronauten dromen van de ruimte, maar mijn vader gaf de ruimte. Niet de ruimtevaarders maar de ruimtegevers zijn de echte helden.’

‘Mijn vader is drie jaar geleden overleden. Ik heb het er nog moeilijk mee. Daarom is mijn vrouw bij me weg. Ze zei dat mijn verdriet een draak was die ik gewoon moest slachten. Maar die draak is mijn enige vriend. Zijn adem houdt me warm,’ zegt de man die schuin tegenover me zit. Er zit een oorbel in zijn linkeroor en achter zijn rechteroor zit een sigaret.

‘Toen mijn vader stierf, heb ik een hond gekocht. Ik vernoemde dat beest naar mijn vader. Ik hoopte dat die hond met behulp van die naam net zo leuk als mijn vader zou worden, maar mijn hond bleef gewoon een hond,’ zegt een man met trillende stem en een wankel hart.

De doos met tissues gaat rond. In een gymzaal aan de rand van de stad zijn acht mannen aan het huilen. Precies op anderhalve meter afstand van elkaar.

‘Toen mijn vader nog leefde en we met elkaar aan het appen waren, heb ik een foto van mijn scherm gemaakt. Op de foto staat dat mijn vader aan het typen is. Voordat ik ga slapen, kijk ik naar die foto en als ik wakker word, kijk ik naar die foto. Hij blijft maar typen.’

‘Wat hoop je dat hij aan het typen is, James?’ vraagt Otto.

‘Dat iemand daarboven een fout heeft gemaakt. En dat hij terug mag komen. Ja, hij typt dat hij onderweg naar huis is, maar dat ik niet op hem hoef te wachten, omdat hij voor altijd drie kwartier te laat is.’

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden