null Beeld

James Worthy: “Mijn vader kon niet meer tegen etensgeuren, mijn moeder at haar eten op het balkon”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij heeft talloze boeken op zijn naam staan, waarvan In de buik van de wolf de meest recente is. James is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Dit is zijn eerste column voor Libelle.nl.

Pas toen mijn moeder voor mijn vader ging zorgen, wist ik wat een mantelzorger was. Daarvoor was het gewoon een mooi woord. Mantelzorger. Ik zag een oude vrouw voor me die zich over vergeten jassen ontfermde. Een oude vrouw in een schuurtje. Een vloer vol knopen, een houten kruk en het troostende gesnor van een naaimachine. Toen mijn vader ziek werd, werd het veel meer dan een mooi woord. Ik zag hoe mijn moeder langzaam in de warmste jas veranderde.

Absolute opoffering

Ze stopte met werken om voor hem te zorgen en wat volgde was de barmhartigste dans die ik ooit heb gezien. Met tranen in mijn ogen keek ik naar hoe ze met een nat gaasje de droge lippen van mijn vader bevochtigde. Ik keek naar mijn ouders en zag de puurste liefde. Absolute opoffering. Geen van beiden zag nog kans om aan zichzelf te denken. Alles stond in het teken van de mantel die ze samen aan het breien waren.

Ze at haar avondeten op het balkon, omdat mijn vader niet meer tegen etensgeuren kon. Ze at haar biefstukje en haar voorverpakte salade onder de lege waslijn. Af en toe keek ze al kauwend door het raam naar binnen. Langs de boekenkast en de trouwfoto’s en de slapende kat. Daar lag haar man. De Engelsman die vroeger nooit een jas droeg. De televisie stond aan, maar hij keek er niet naar. Hij was zo ziek dat hij alleen nog maar kon slapen. Maar vanaf het balkon kon je niet zien of hij sliep of niet. Dus in haar hoofd en in haar hart was hij gewoon tv aan het kijken.

In het begin woog ze mijn vader elke ochtend en schreef ze zijn gewicht op de deur, maar hier stopte ze mee toen mijn vader minder dan de deur woog.

null Beeld

Jas

Mijn moeder was bijna zes maanden lang een jas voor mijn vader. Als er een koude, gure wind stond, klapte ze haar kraag omhoog. Als het met bakken uit de hemel kwam, kon hij zich in haar capuchon verstoppen. Als hij even niet naar zijn zieke handen wilde kijken, maakte ze de mouwen gewoon wat langer. Vroeger dacht ik dat liefde om chocolaatjes, strandwandelingen en sieraden ging, maar dit was ver voordat mijn moeder gouden knopen kreeg. Tegenwoordig weet ik wel beter. Liefde draait niet om de wittebroodsweken, maar om de maanden dat het brood beschimmeld is. Als alles donzig en groen met witte randen is. Als je niet kunt vluchten in het moment, maar alleen nog in elkaar. Als je met uitgezaaide kanker in je buik en met de rug tegen de muur staat. Leunt. Als je op omvallen staat en niets of niemand je meer op kan vangen. Dat is waar liefde woont. De liefde woont niet groot, maar het heeft wel een schuurtje.

In de nacht dat mijn vader stierf, trok hij mijn moeder voor de laatste keer aan. Waar hij nu is, weet ik niet, maar ik weet wel dat hij het warm heeft.

Eén op de drie Nederlanders is mantelzorger. Miljoenen mensen zitten vanavond uit liefde op het balkon te eten. Ze dansen de onbarmhartigste dans onder de lege waslijn.

Gisteren heb ik voor mijn moeder gekookt. Ze had trek in shoarma. We aten gewoon binnen. Ik zat op de bank van mijn vader. Na de afwas ging mijn moeder op de weegschaal staan. Haar hart woog meer dan de deur.

Hoera! Libelle is genomineerd voor Website van het Jaar. Help jij ons naar de overwinning? Stemmen kan hier!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer. Tekening: Aat Veldhoen

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden