null Beeld

James Worthy: “Mijn zoon is een ander soort stotteraar dan ik”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Mijn zoon heeft morgen zijn allereerste spreekbeurt. Via de webcam. Hij staat in het midden van de huiskamer en er liggen tien uitgeprinte afbeeldingen van krokodillen voor hem op de grond. ‘Begin maar, schat,’ zeg ik. Hij wrijft in zijn handen, trekt zijn krokodillen T-shirt recht en begint.

Woordenroltrap

De eerste zin die uit zijn mond komt is een pareltje en de tweede zin is erg leerzaam, maar de derde zin laat op zich wachten. De woordenroltrap in zijn keel is volledig tot stilstand gekomen. En dat is mijn schuld. Hij heeft mijn krakkemikkige woordenroltrap geërfd.

Stotterende muizen

Ik stotter al sinds mijn vierde en omdat ik stotter, stottert mijn zoon ook. Zo gaat dat. Er schijnt een bepaald gen te bestaan dat is gelinkt aan de neiging tot stotteren. Ooit las ik een artikel over een onderzoek waarin ze dat gen in muizen stopten. En wat bleek? Die bewuste muizen maakten minder geluid dan hun soortgenoten en piepten met relatief veel tussenpauzes. Altijd als ik ergens het woord ‘muisstil’ hoor of lees, moet ik aan die stotterende muizen denken.

Kikkerwoordjes

‘In ons land komen krokodillen alleen in dierentuinen voor,’ vervolgt mijn zoon. Hij is een ander soort stotteraar dan ik. Hij is onbevreesd. Zijn hart pakt een gereedschapskist en gaat meteen aan de roltrap sleutelen. Het is prachtig om te zien. Hij noemt het zelf ook geen stotteren, nee, hij heeft gewoon last van kikkerwoordjes. Ik daarentegen hoor al mijn hele leven dat ik een neuromusculair programmeerprobleem heb. Ik ben een goedkope robot. ‘Soms slikken krokodillen stenen in. Mensen denken dat ze dit doen omdat ze dan beter in het water liggen,’ zegt mijn zoon, terwijl hij met twee handen over zijn buik wrijft.

Wie is de mol?

Ik denk terug aan een jaar geleden, toen ik een gesprek met de redactie van Wie is de mol? had. Het gesprek begon goed, maar in het midden van het gesprek begon ik zo erg te stotteren, dat ik door de grond wilde zakken. Ik stotterde de sterren van de hemel. Nog nooit had ik zo goed gestotterd. Ik rende naar buiten en zocht een grasveld. Toen ik een grasveld had gevonden, groef ik een diep gat. Ik maakte een mol van mezelf en belde met modderige vingers mijn vader op.

‘Hoe ging het gesprek, jongen?’ vroeg hij.

‘Afschuwelijk slecht.’

‘Ben je verdrietig?’

‘Een beetje, maar ik ben wie ik ben en ik ben een stotteraar.’

‘Ik ben trots op je, jongen. Sommige mensen lullen als Brugman, maar als jij praat, staat de brug open. Je gooit woorden naar de overkant en de helft komt niet aan, maar de woorden die wel aankomen, komen altijd aan,’ zei mijn vader. Een maand later zou hij verschrikkelijk ziek worden.

Prinsen

Mijn zoon staat nog steeds in het midden van de huiskamer. Hij weet alles over krokodillen en heeft al zeker drie minuten geen kikkerwoordje gehad. Al zijn kikkers zijn in prinsen veranderd.

In de avond kijken we naar het journaal. Mijn zoon en ik zien Joe Biden speechen.

‘Waarom praat die meneer zo sloom, papa?,’ vraagt hij.

‘Die meneer is de aanstaande president van Amerika en ook hij heeft soms last van kikkerwoordjes. Hij praat sloom, omdat hij niet wil dat de woorden over elkaar heen struikelen.’

‘De machtigste man van de wereld heeft last van kikkerwoordjes?’

‘Ja, en de machtigste jongen van de wereld ook.’

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden