null Beeld

James Worthy over 2020: “Als het schip zinkt, moet je vrienden worden met de golven”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

2020 zit op een bankje in het park. Zijn schouders hangen en zijn mondhoeken ook. Niemand wil vrienden met hem worden. Vanochtend heeft hij de lader van zijn mobiele telefoon op Marktplaats gezet, want niemand neemt toch op als hij belt.

Ik ga naast hem zitten. Hij ruikt naar handzeep en vers geprinte vakantievouchers.

‘Waarom kom je naast me zitten? Ga je me in elkaar slaan? Dat mag hoor. Ik zal niet terugvechten. Straf is wat ik verdien. Ik weet dat ik er een potje van heb gemaakt.’

‘Ik ga je niets doen. Je bent inderdaad een jaar vol tegenspoed. Dat klopt. We zijn al maandenlang aan het watertrappelen en er komt maar geen reddingsboot.’

‘Ik weet ook niet waar dat ding blijft. Sorry. En nog gecondoleerd met je vader. Hij werd in 1949 geboren, toch? 1949 is mijn oom.’

‘Het is niet erg, 2020. Ik heb veel van je geleerd.’

Vrienden met de golven

‘Van mij?’

‘Ik was altijd bang voor tegenslagen, maar nu niet meer. De mensheid is prachtig, maar niemand gaat ons redden. Kan ons redden. De tijd zal voor altijd onverslaanbaar blijven. En dat is niet erg. We blijven prachtig. Weet je wat ik van jou heb geleerd, 2020? Het is misschien wel het belangrijkste wat ik ooit heb geleerd. Als het schip zinkt, moet je vrienden worden met de golven.’

‘Denk je dat de golven ook vrienden met mij willen worden?’ vraagt 2020.

‘Misschien. Wat zijn je kwaliteiten?’

‘Ik ben erg huiselijk. En goed voor het milieu. Daarnaast ben ik best goed in het vertellen van moppen.’

‘Wat is je beste mop?’ vraag ik, terwijl ik naar zijn schoenen kijk. 2020 draagt bordeauxrode Crocs.

‘Ken je die mop van Sam en Moos die naar Parijs gingen? Ze gingen niet.’

‘Arme jongen, toch. Ik heb een cadeautje voor je gekocht.’

‘Wat dan?’

Ontelbaar veel herinneringen

‘Ik wil eerst nog een paar dingen tegen je zeggen. Weet je dat ik dit jaar ontelbaar veel herinneringen heb gemaakt? Driekwart van mijn allermooiste herinneringen allertijden komen uit 2020. Mijn zoon heeft dit jaar leren fietsen. De voetbalclub die ik liefheb is voor het eerst in dertig jaar landskampioen geworden. En mijn vader. Man, mijn lieve vader. Al die momenten. Er zaten nog zo ontiegelijk veel krenten in onze pap. Op een ochtend moesten mijn zus en ik een wilsverklaring opstellen waarin stond dat hij niet gereanimeerd wilde worden. Met een pen schreven we woorden als ondraaglijk, uitzichtloos en verlossing op een A4’tje. Toen we klaar waren, moest onze vader het ondertekenen. Hij was zo trots op ons toen hij het las. Ik heb hem nog nooit zo trots gezien. Hij wist dat wij hem begrepen. Dat onze grote held niet meer gered wilde worden. Ik keek naar hoe hij mijn zus een kus op haar mond gaf. Daarna was ik aan de beurt. Hij wilde niet gered worden, maar ons gaf hij mond-op-mondbeademing. Dat vergeet ik nooit meer. Liefde is op haar mooist als het verdriet op haar ondraaglijkst is.’

Het leven voelen en vieren

‘Dus je bent niet boos op me?’

‘Integendeel, 2020. Ik hou van je. Laatst zat ik naar een documentaire over boksen te kijken. Twee vechters werden gevolgd. Ze waren allebei aan het trainen voor een groot gevecht. Het grootste gevecht van hun leven. Twee dagen voor dit gevecht gingen de boksers naar de kapper. Na de wedstrijd stonden ze naast elkaar. Eentje had gewonnen en de ander niet. De verliezer had een gebroken neus en een scheurtje in zijn linker wenkbrauw.’

‘Maar hoe zat zijn haar?’

‘Prachtig. Dat vond ik juist zo intrigerend. Zijn haar zat zelfs mooier dan dat van de winnaar. Zo kijken we later denk ik ook terug op jou, 2020. We moesten klap na klap incasseren, maar we werden er niet lelijker op. Integendeel. Mensen zijn nog nooit zo schitterend geweest. Zo nobel en empathisch. En dit leven is mooi. Zelfs als het niet mooi is, is het zo mooi. Weet je wat het doel van dit leven is? Gewoon leven. En voelen. Alles voelen en niets vergeten.’

Ik pak het cadeautje uit mijn rugzak en leg het in de schoot van 2020. Ik kijk naar zijn handen. Hij heeft dunne vingers en de nagels van een geroutineerde nagelbijter. Haastig pakt hij het cadeau uit.

‘Een fles champagne. Wat lief. Maar ik heb helemaal niets te vieren,’ zegt hij.

‘Ik ook niet, lieve vriend. Maar als het schip zinkt, moet je vrienden worden met de bubbels.’

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden