null Beeld

James Worthy: ‘Pak maar een beetje opa,’ zeg ik.

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

‘Volg mij maar, papa,’ zegt mijn zoon, terwijl we door het Vondelpark lopen. Hij loopt door de modder en kruipt door struiken. En ik volg hem blind.

‘Wat is dat?’ vraagt hij. Hij wijst naar een condoom in de bosjes.

‘Dat is een soort slak.’

‘Waarom beweegt hij niet? Is de slak dood?’

‘Nee, hij doet een winterslaapje. Dus laten we snel doorlopen.’

Een paar minuten later blijft mijn zoon stilstaan op een plekje bij het water.

‘Dit is één van de favoriete plekjes van opa.’

‘Weet je het zeker?’ vraag ik.

‘Ja, 10 procent zeker.’

‘Zo werkt dat niet. Je moet 100 procent zeggen, of meer dat mag ook.’

‘Dan weet ik het bijna 101 procent zeker.’

Ik haal de resten van mijn vader uit mijn rugzak en ga door mijn knieën.

‘Pak maar een beetje opa,’ zeg ik.

‘Gewoon met mijn handen?’

‘Ja, opa was een schone man.’

‘Is een schone man.’

‘Precies. Hij doucht twee keer per dag.’

De hand van mijn zoon verdwijnt in de as van mijn vader. Opvoedkundig verdient dit ongetwijfeld geen schoonheidsprijs, maar niet alles hoeft mooi te zijn. Ik leer mijn zoon dat de tandenfee, de kerstman en sinterklaas bestaan. Alles bestaat. Alles mag bestaan. Alles, behalve de dood.

Er komen wat eendjes aangezwommen. Mijn zoon schiet in de lach.

‘Ze denken dat opa brood is.’

Ik ren naar de waterkant toe en probeer de watervogels weg te jagen. Dit lukt, maar erg blij ben ik niet, want onderweg hiernaartoe ben ik in de hondenpoep gaan staan.

Mijn zoon gaat stuk van het lachen.

‘Lach maar, jongen. In hondenpoep staan brengt geluk,’ zeg ik, terwijl ik met een stok de zolen van mijn nette schoenen ontlastingvrij probeer te maken.

Ik wilde hem al eerder uitstrooien, maar iets hield me tegen. Hierdoor stond hij een paar maanden naast onze printer. Mijn vader naast de printer. Het voelde erg fijn. Ik bedankte hem steevast als er weer een papiertje uit het apparaat kwam rollen. De inkt was nog nooit zo zwart geweest.

Vandaag is hij jarig en daarom staan we hier. Dit is de perfecte dag om hem uit te strooien. Hij kan zelf geen kaarsjes meer uitblazen, dus laten we de wind hem maar uitblazen. En de wind werkt mee. En het water ook.

Er gebeurt iets prachtigs als je de as van een dierbare in water gooit. Ik wist dat niet. Het lijkt bijna iets scheikundigs. Een experiment tussen iets wat stroomt en iets wat stilstaat. Het water krijgt een gouden kleur en de as zinkt in slowmotion naar de bodem. Het is een dans tussen dat wat stilstaat en de rusteloosheid van de natuur. Alles stroomt.

Als ik me omdraai, zie ik mijn zoon door het gras rennen. Hij is met een glimlach van oor tot oor in hondendrollen aan het stampen.

‘Dit is mijn geluksdag,’ schreeuwt hij.

Ik kijk naar mijn zoon in het gras en naar mijn vader in het water.

Het leven is prachtig, en de dood soms ook.

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden