null Beeld

James Worthy’s zoon (7) is verliefd: “Toen ze over kikkers vertelde, wilde ik een kikker zijn”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Online redactie Libelle

Sinds een week komt mijn zoon vrolijker uit school dan normaal. Of zijn sommen gaan eindelijk goed of het komt door dat nieuwe meisje in de klas. Ze is er na de herfstvakantie bijgekomen. Een klein meisje met een nieuwe rugtas. Het prijskaartje hangt er nog aan.

‘Waarom ben je zo vrolijk?’ vraag ik, terwijl we richting huis lopen.

‘Gewoon.’

‘Gaat het goed op school?’

‘Meester Christiaan is tevreden.’

‘Voortreffelijk, kleine stinkerd. En ik zag dat er een nieuw meisje in de klas zit. Hoe heet ze?’

Die lach

De mooiste glimlach ooit verschijnt. In de nacht dat hij geboren werd, dacht ik aan de toekomst. Onze toekomst. Ik dacht aan de dingen die ik zou gaan zien. De dingen die ik hoopte te gaan zien. De eerste keer naar de autowasstraat, de eerste keer naar het strand, de eerste keer ijs in een hoorntje en de eerste keer patat. Een schooldiploma, een bruiloft en af en toe zo’n allesgenezende glimlach.

Ik heb altijd al van zijn glimlach gehouden, maar nu hij aan het wisselen is, ben ik van mening dat zijn lach in het Stedelijk Museum thuishoort. Dat prachtige roze tandvlees. En al die ruimte. Ik wil een huisje bouwen op de plek waar zijn nieuwe voortanden komen te wonen.

‘Ik vergeet haar naam steeds, maar er zijn wel wat jongens verliefd op haar,’ zegt hij.

‘Jij ook?’

‘Ja, maar het is niet dat ik met haar wil trouwen of zo.’

‘Papa is ook verliefd op mama, toch? Weet je dat ik soms ook haar naam vergeet? Dat is zo gek. Soms ben je in het museum naar een schilderij aan het kijken en dan vergeet je dat je in een museum bent, omdat je het schilderij zo mooi vindt. Wat vind je zo leuk aan het nieuwe meisje?’

‘Dat ze er gewoon altijd is. Ze is nog niet ziek geweest. En ze heeft vet veel pleisters op haar armen.’

‘Is ze gevallen?’

‘Nee, ze houdt gewoon van pleisters. Vandaag hield ze een spreekbeurt over kikkers.’

‘Cool. Weet je nu alles over kikkers?’

‘Nee, maar toen ze over kikkers aan het vertellen was, wilde ik heel graag een kikker zijn.’

Verkikkerd

Ik denk terug aan de eerste keer dat ik verliefd was. Haar naam was Myrthe. Ze was ook op mij. We wisten nog niet wat verliefd zijn inhield, maar we waren het. Hand in hand liepen we over het schoolplein. We waren jong. Tuinbroeken, kaplaarzen, vlechtjes en bijzonder weinig tanden. Er waren nog geen hormonen, schoonouders of verwachtingen. Als ze vroeg of ik haar een kusje op de wang wilde geven, gaf ik haar een kusje op de wang. En op een dag was het over. Myrthe zat met een andere jongen in de zandbak. Misschien waren we helemaal niet verliefd. Maar toch. We zijn inmiddels vijfendertig jaar verder en ik weet haar naam nog steeds, dus misschien waren we het wel.

Croissantjes peuzelen

‘Wat doe jij eigenlijk als je voelt dat je verliefd op mama bent?’ vraagt hij.

‘Vaak haal ik dan croissantjes voor haar.’

‘Is mama gek op croissantjes?’

‘Niet per se, maar als je een croissant eet, vallen er toch heel veel kruimels op je trui? Ze is dol op die kruimels en dat ik ze dan van haar trui pluk en opeet.’

‘Doen apen dat ook niet? Dat heet toch vlooien? Eten chimpansees croissants?’

Na het stellen van die laatste vraag, schiet mijn zoon in de lach. Ik kijk zijn mond in en zie de onderkant van een nieuwe voortand opdoemen. Het prijskaartje hangt er nog aan.

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden