null Beeld

James Worthy: “Sinds ik 40 ben, vind ik mopperen heerlijk”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze week schrijft hij over een avond voor de televisie met zijn vrouw.

Half gapend loop ik uit de slaapkamer van onze zoon. Zachtjes trek ik de deur achter me dicht.

“Heb je twee dekentjes over hem heen gelegd? Het gaat vriezen vannacht”, zegt mijn vrouw. Dat zegt ze elke avond.

“Nope. Ik heb alle dekentjes op de grond gegooid, daarna heb ik hem helemaal uitgekleed en als laatste heb ik alle ramen in zijn slaapkamer opengezet.”

“Goed zo”, zegt ze.

Mopperen

Ik ga naast haar op de bank zitten en stel de vraag der vragen. “Wat gaan we kijken, schat?” Het klinkt ongetwijfeld als een onschuldige vraag, maar sinds de invoering van de avondklok is de televisie alles wat we hebben.

“Ik heb goede dingen gehoord over een nieuwe Mexicaanse serie op Netflix”, zegt mijn vrouw. Ze hoort altijd dingen.

“Van wie heb je die goede dingen gehoord dan? Dat is namelijk best belangrijk. Heeft de persoon van wie je die goede dingen hoorde ook een goede smaak?”

“Ik weet het niet. Wat wil jij zien dan? Ik ga echt niet weer zo’n documentaire over een seriemoordenaar kijken. Het is woensdagavond. Ik heb zin in een lachfilm. Een goede lachfilm. Heb jij iets gehoord over een goede lachfilm?”

Ik hoor nooit dingen.“Ze maken geen goede lachfilms meer”, mopper ik. Sinds ik 40 jaar oud ben, vind ik het heerlijk om te mopperen. Het past opeens heel goed bij me. Het uiten van mijn onvrede geeft mij een uitermate vredig gevoel. Vroeger was alles beter, weet je wel.

“En een goede thriller? Jij hoort toch wel dingen? Ik kan me niet voorstellen dat jij niets over een goede thriller hebt gehoord”, vervolgt mijn vrouw.

Een bloedbad in een frituurpan

Ik hoor nooit dingen. Naar alle waarschijnlijkheid omdat mensen denken dat ik alles al weet, maar ik weet niet veel. “Ze maken geen goede thrillers meer. Serieus. Alles is tegenwoordig horror en ik ben dol op horror, dat weet je, maar soms voel ik me te goed voor horror. Te slim, weet je wel? Horror is fastfood. Een bloedbad in een frituurpan. Ik heb zin in zo’n degelijke jaren 90 thriller. Cape Fear, The Bone Collector, Fallen, Jacob’s Ladder, dat soort werk.”

“Nee, ik wil iets nieuws kijken. Ik wil samen iets ontdekken. Dat is waarom we hier samen onder een dekentje zitten. Zullen we die nieuwe Mexicaanse serie op Netflix een kans geven? We kijken één aflevering en als het niets is, stoppen we direct”, zegt ze.

“Maar dat doen we nooit. Zelfs als de serie erbarmelijk slecht is, blijven we kijken. We stoppen nooit. Daar zijn we veel te lief voor, schat. We geven minimaal zes kansen aan een slechte serie. Waar gaat die Mexicaanse serie eigenlijk over? Gaat het weer over een drugsbaron? Ik ben best een beetje drugsbaron-moe namelijk.”

“Nee, het gaat over een broer en zus, en de zus gaat dood en de broer wil wraak nemen.”

“Dat klinkt reuze vernieuwend, maar prima, ik zal het een eerlijke kans geven”, zeg ik, terwijl ik weet dat ik het geen eerlijke kans ga geven.

Neerbuigend

Mijn vrouw drukt op afspelen en ik slaak een theatrale zucht. “Kunnen we stoppen? Ik vind dit echt niet goed. De hoofdrolspeler is prima, maar de rest is zwaar Onderweg naar morgen. En waarom is iedereen zo knap? Ik vind dat zo neerbuigend naar de kijker toe. CSI doet dit ook altijd. Net alsof mensen alleen naar een forensisch onderzoek willen kijken als de dienstdoende onderzoeker eruitziet als de strandwacht uit de natte droom van mijn tante uit Amersfoort”, zeg ik na 10 minuten.

“Maar de verhaallijn is top, toch? Ik weet echt niet welke kant dit opgaat. Ik vertrouw die moeder niet. En de seksscènes zien er best overtuigend uit.”

“Zeker, zeker, maar wat seks betreft heb ik sowieso weinig overtuiging nodig. Gaan we iets anders kijken? Ik heb iets gehoord over...”

“Lul niet, jij hoort nooit dingen.”

'Ik sliep niet'

Net als de derde aflevering begint, kan ik mijn vrouw horen snurken. De schat. Heel zachtjes probeer ik de afstandsbediening uit haar hand te grissen, maar ze heeft drie van haar vijf vingers om het apparaat heen gewikkeld. Kom op, ik kan dit. Als ik deze missie volbreng, kan ik de rest van de avond kijken wat ik wil. Ik heb dingen gehoord over een nieuwe documentaire over een oude seriemoordenaar. Ik kan niet wachten. Ik hoef nog maar één vinger liefdevol los te pulken.

“Wat doe je, James? Ik sliep niet. Bij welke aflevering zijn we? Is ze verdronken?”

“Je sliep wel.”

“Ik sliep niet.”

“De volgende keer ga ik een foto van je maken. Gewoon als bewijs.”

“Je hebt trouwens wel gelijk. Het is niet een heel goede serie. Traag ook. Wat gaan we nu kijken?”

“Ik heb iets gehoord over een Colombiaanse musical op Videoland.”

“Ha ha, heel grappig. Ik ga wel even 24Kitchen kijken, terwijl jij nadenkt over wat we gaan kijken. Heb jij trouwens honger? Ik heb honger.”

“Iedereen krijgt honger van 24Kitchen. Ik bestel wel iets. Kijk ons nou zitten. We kijken op de televisie naar hoe een kok een Peruaanse ceviche aan het maken is en ondertussen bestel ik shoarma voor ons op mijn telefoon. Stel je even voor dat we in de gaten worden gehouden door buitenaardse wezens. En dat die gasten nu naar ons kijken met allemaal camera’s en zo. Zouden ze naar een ander kanaal zappen, denk je?” vraag ik.

Foto

Mijn vrouw reageert niet. Ze is weer in slaap gevallen. Ik maak een foto van haar en daarna geef ik een kus op haar voorhoofd.

“Ik sliep niet!”

“Je sliep wel!”

“Heb je een foto van me gemaakt? Bewijs het dan!”

“Oké, je sliep niet. Wat gaan we kijken?” vraag ik.

“Toch nog even die Mexicaanse serie?”

“Helemaal super, mi amor.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden