null Beeld

James Worthy: “Soms heb ik het gevoel dat ik verslaafd ben geworden aan rouwen”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. Deze keer schrijft James over rouwen om zijn vader, die zes maanden geleden overleed.

Mijn zoon komt met zijn wandelstok de badkamer binnengelopen. Hij is 7 jaar en heeft helemaal geen wandelstok nodig, maar hij is oud genoeg om te weten dat een wandelstok eigenlijk alleen maar leuk is als je geen wandelstok nodig hebt.

“Wat ben je aan het doen?” vraagt hij, terwijl hij ziet dat ik aan het douchen ben. Er zit shampoo in mijn haar en conditioner in mijn baard.

“Ik ben aan het douchen, vriend”, zeg ik, terwijl ik met de gezichtsscrub van mijn vrouw mijn schouders aan het scrubben ben.

“Kan ik iets voor je doen?” vraagt hij.

“Ik ben vergeten een schone onderbroek te pakken. Zou jij dat voor me willen doen?”

“Waar liggen jouw onderbroeken dan?” vraagt hij.

“In dezelfde la waar jouw handschoenen en mutsen liggen.”

“In de rommella dus?”

“Sinds jouw geboorte zijn al mijn laatjes rommelladen geworden.”

“Mijn laatjes ook hoor. Wat doen jouw sokken bijvoorbeeld in mijn zwembroekenla?”

Tien tellen later loopt hij de badkamer binnen met zijn wandelstok in de lucht. Een onderbroek hangt als een vlag aan de stok.

“Is deze onderbroek van jou?” vraagt hij.

“Eigenlijk niet, maar dat is niet erg. Het is een onderbroek van opa.”

“Je gaat niet huilen, toch?”

“Nee, vandaag niet.”

“Het mag wel hoor. Hoe kom je eigenlijk aan een onderbroek van opa?”

“Ik sliep daar toch vaak toen hij ziek was? Als ik wakker werd, ging ik douchen en trok ik een onderbroek van opa aan.”

“Maar heeft hij nu dan wel genoeg onderbroeken in de hemel?”

“In de hemel hoef je geen onderbroek te dragen. Ze dragen daar alleen maar wolken.”

Rouwen

Inmiddels ben ik zes maanden aan het rouwen en ik heb geen idee wat ik aan het doen ben. Ik zou zo graag willen zeggen dat de tijd vliegt, maar de tijd vliegt niet. De tijd zit vastgekleefd aan een vliegenstrip die aan de lamp in de woonkamer hangt. De wijzers van de klok lijken van stroop te zijn gemaakt. Minuten duren uren, uren duren dagen en weekenden duren kerstvakanties.

Soms heb ik het gevoel dat ik verslaafd ben geworden aan rouwen. Het is een loodzwaar proces en ik ga er langzaam kapot aan, maar het is een eerlijk proces. Alles wat ik voel is echt. Eerst dacht ik dat ik verdwaald was, maar als je rouwt is niet weten waar je bent, precies daar waar je moet zijn.

Opzadelen met je verdriet

Rouwen is van de zoektocht je thuis maken. Rouwen is van een spijkerbed een mistbank proberen te maken. Het is ook een bijzonder eenzaam proces. Zeker na een paar maanden. Na een tijdje wil je niemand meer opzadelen met je verdriet. Er zit een limiet aan opzadelen, want niemand is een paard met een oneindige rug.

“Als jij een onderbroek van opa draagt, mag ik dan een onderbroek van jou dragen?” vraagt mijn zoon. Ik wikkel een handdoek om mijn middel en kam mijn baard met de oude haarborstel van mijn vader.

“Natuurlijk mag dat. Pak er maar eentje uit de la.”

Onderbroeken van iemand anders

Niet veel later dansen we in onderbroeken die van iemand anders zijn door de huiskamer. Mijn zoon draagt mijn onderbroek en ik draag de onderbroek van mijn vader. Ik voel dat hij ons ziet dansen. We dansen de scherpe randjes van de dag. Ik weet dat hij ons ziet. Papa zit op de achterbank van mijn hart.

“Heb je mijn wandelstok nodig?” vraagt mijn zoon na tien minuten dansen. Hij ziet dat ik moe ben. De lieve kleine schat. Maar ik heb geen wandelstok nodig.

Hij is mijn wandelstok.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden