null Beeld

James Worthy stelt lockdowndoelen: “Vandaag moet ik olijven leren eten”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van zoon James. Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Dromen

Gedurende deze tweede lockdown ben ik erachter gekomen dat mijn dromen aanzienlijk zijn gekrompen. Ze zijn nu zo klein dat ik denk dat mijn zoon ze past. Ik heb ze maar op het voeteneind van zijn bed gelegd. In het verleden had ik de grootste dromen. Dromen over prijzen, faam en rijkdom. Ik wilde gezien en gehoord worden. Ik was een gulzige dromer. Mijn honger was vele malen groter dan mijn realiteitsbesef. De laatste tijd hebben mijn dromen plaatsgemaakt voor dagdoelen. Wat is een dagdoel? Nou, mijn dagdoel voor vandaag is dat ik olijven moet leren eten. Dat is alles. Meer hoef ik vandaag niet te doen. Ik ga met van die groene beginnen.

Gisteren was het mijn doel om backgammon te leren spelen. Dit, omdat ik op vakanties bijna altijd eenzame, oude mannen op een boulevard zie zitten met een backgammonkoffertje. En dan kijken ze naar mij met een twinkeling in de ogen. Want ze zien een man van de wereld. Een man die zonder enige twijfel backgammon kan spelen.

‘Speel even een potje tegen die man,’ zegt mijn vrouw dan, terwijl ze allemaal onnodige armbewegingen maakt. En ze bedoelt het vast goed, maar maakt het in feite enkel erger. Want door haar gedrag kan die oude man het idee krijgen dat ik het spel wel snap, maar dat ik gewoonweg niet tegen hem wil spelen. Maar ja, sinds gisteren hoeft dit dus nooit meer te gebeuren, want ik snap backgammon.

Fluiten

Morgen wil ik op mijn vingers leren fluiten. Ik ben een man van veertig jaar oud en ik kan alleen maar regulier fluiten. Vorig jaar zat ik in een voetbalstadion en iedereen om me heen was boos op de scheidsrechter. Het hele vak begon op de vingers te fluiten. En ik stond daar gewoon te fluiten. Met mijn lippen naar voren en deuken in mijn wangen floot ik de meest onhoorbare fluit ooit. Ik was een fietsbel in een orkaan.

Op eerste kerstdag wil ik leren hoe je een boemerang gooit. Ik probeer het al jaren. Hoe moeilijk kan het zijn? Een stuk hout zo liefdevol weggooien dat het heimwee krijgt en terugkomt. Het gaat met lukken.

Lockdowndoelen

Alle lockdown-doelen die ik mezelf stel zijn bovengemiddeld realiseerbaar. Ik heb al heel lang geen teleurstelling meer gevoeld.

Mijn allereerste doel had te maken met mijn zoon en de deurbel. Ik wilde dat hij aan zou kunnen bellen. Dus gingen we naar beneden. Hij ging op zijn tenen staan en maakte zijn wijsvinger zo lang mogelijk. Hij kon er net niet bij. Dus toen heb ik de bel maar verplaatst.

‘Waarom hangen deurbellen altijd zo hoog?’ vroeg mijn zoon. Ik wist het antwoord op zijn vraag niet. Ik wist het niet. Ik moest denken aan de woorden van mijn oud wiskundeleraar. Hij had geen hoge pet op van mij. ‘Wij mensen gebruiken maar 10% van onze hersenen, maar jij gebruikt nog geen 5%,’ zei hij een keer toen ik met een passer en een peer het verhaal van Willem Tell had nagespeeld.

Die dag was ik boos, maar vandaag voelt het als een compliment. We leren om alles uit het leven te halen en dat alleen het onderste uit de kan van waarde is, maar niets is minder waar. Geluk woont in het bovenste van de kan.

Mijn zoon belde net weer aan. Ik had tranen in mijn ogen. Ik drukte de deur open en daar stond hij. De enige mens op aarde die ik kan imponeren zonder te imponeren.

‘Ik ben weer thuis,’ zei hij.

‘Kom maar binnen, schat, ik heb verse olijven.’

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden