null Beeld

PREMIUMColumn

James: “Ze harken en ze plukken en ze maaien en ze dromen”

James Worthy

De schoonmoeder van James woont in Portugal. Ze heeft een grote tuin en het is er heerlijk weer. Hij raakt aan de praat met de buren die dubbel zijn leeftijd zijn.

Mijn schoonmoeder woont sinds een jaar in een klein dorpje in het zuiden van Portugal. Het is drie uur vliegen, maar dan heb je ook wat. Haar tuin is bijna net zo groot als een voetbalveld. Er staat een mangoboom en naast de mangoboom staat een sinaasappelboom en tussen de twee bomen heeft ze een waslijn gespannen. Er hangt nooit winterkleding aan haar waslijn, omdat het hier vrijwel nooit kouder dan vijftien graden is.

Momenteel is het er 24 graden. Het is februari. Ik zit in een tuinstoel naast de mangoboom een boek te lezen. Er landt een vliegje op de bladzijde die ik aan het lezen ben. Vroeger had ik het vliegje weggeblazen of weg pogen te flikken met een wijsvinger, maar dit is juist precies wat vakantievieren is. Vakantie is wachten tot het vliegje uit zichzelf wegvliegt. Het boek wacht wel. De zinnen zullen nooit wegvliegen.

De buren van mijn schoonmoeder zijn een man en vrouw van 86 en 84 jaar oud. Ze schuifelen de hele dag door de tuin. Ook nu weer. Ze lopen niet. Ze schuifelen echt. De twee oudjes bewegen zich voort als schaakstukken. Het is prachtig om te zien. Ze harken en ze plukken en ze maaien en ze dromen. Een hond die groter dan de vrouw is, cirkelt braaf om hen heen. Aan hun waslijn zijn een tafelkleed en een badlaken een onnavolgbare dans aan het dansen.

Ik volg de man. Hij draagt een petje en een te grote broek. Hij is 86 jaar oud. Als ik hier zou wonen, zou ik ook 86 kunnen worden. Maar ik woon in Amsterdam. In Amsterdam staan geen mangobomen. In Amsterdam hebben maar weinig mensen een kruiwagen. En de honden zijn er klein. In Amsterdam is alleen de onrust groter dan iedereen.

De buurvrouw schuifelt langzaam mijn kant op. In haar hand heeft ze een plastic tasje vol sinaasappels. In haar beste Engels schreeuwt ze dat ik eruit zie alsof ik wel wat vitamientjes kan gebruiken. Ze heeft gelijk. Ik ben de laatste tijd flink aan het sukkelen. Ik drink niet meer, ik rook niet meer, ik sport veel, en toch heb ik me nog nooit zo lamlendig gevoeld.

Ik open het plastic tasje en zie allemaal gehavende sinaasappels liggen. In mijn supermarkt heb ik nog nooit zulke onooglijke sinaasappels zien liggen. In mijn supermarkt glimt al het fruit. Zoals ons bestek zou moeten glimmen, glimt ons supermarktfruit.

“Niet schrikken, jongen. Deze sinaasappels zien er misschien gek uit, maar dit zijn de lekkerste sinaasappels die je ooit zult proeven. Geloof mij. Ik ben 84 jaar oud. Je moet me geloven. Weet je wat het is, jongen? Deze hebben meer smaak. Ze hebben misschien pijn en littekens en blauwe plekken, maar dat is juist wat fruit smaak geeft. Begrijp je?” zegt ze, voordat ze een pijp van haar broek omhoogtrekt. Op haar scheenbeen zit een blauwe plek die bijna net zo groot als haar sinaasappels is.

“Een ongelukje in de tuin”, lacht ze.

“Ik zit al de hele ochtend naar jullie te kijken. Qua leeftijd ben ik de helft van u, maar qua kracht ben ik ook de helft van u. De stad geeft me heel veel, maar misschien neemt het wel meer”, zeg ik.

“Mijn man en ik hebben een paar jaar in New York gewoond. Ik werkte op een uitgeverij en had elke week wel een presentatie of een borrel. Ik kwam allemaal bekende mensen tegen. Maar die zijn allemaal dood. En wij zijn er nog. Terugtrekken loont. Er gebeurt hier niets en alle dagen lijken op elkaar, maar de dagen houden niet op. Nog niet in ieder geval”, zegt ze, terwijl ze een sinaasappel voor me pelt. Het is de lelijkste sinaasappel van het stel.

“Ik denk dat u gelijk heeft. In de stad krijg je een beurs hoofd en hier krijg je alleen maar een beurs lichaam. Een beurs hoofd is veel gevaarlijker.”

Ze legt de gepelde sinaasappel in mijn handen en zegt dat ik een hap moet nemen. Ik neem een hap. Alles is zoet en zuur en plakkerig. Mijn baard lijkt op een goedkope suikerspin. Maar de oude vrouw had gelijk. Dit is inderdaad de lekkerste sinaasappel die ik ooit heb gegeten.

De oude buurvrouw loopt tevreden terug haar tuin in. Nee, ze schuifelt haar tuin in. Als een schaakstuk. Deze oude vrouw heeft de dood schaakmat gezet.

James Worthy (41) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (8). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden