Jankfilm

Silvie in de VS

Eindelijk was het gisterenavond om negen uur stil boven. Er zijn van die avonden dat ze ’t op hun heupen hebben en voor elk wissewasje uit bed komen. Maar nadat ik drie keer het licht uit had gedaan werd het rustig. Ik was wel toe aan wat ontspanning en ging twijfelend onze rij met DVD’s langs. Harro was niet thuis, ik kon zonder discussie een echte jankfilm uitkiezen.

Het belangrijkste aan een echte jankfilm vind ik de goede afloop. Pas als ik zeker weet dat hij aan het einde van de film toch in haar sprookje van de prinses die uit de toren gered wordt durft te geloven door de woorden I love you op de brandtrap van haar vervallen appartement uit te spreken, kan ik echt ontspannen kijken.

Een echt jankfilm is vooral ook niet al te ingewikkeld. Er is een duidelijk verdriet: er gaat iemand dood, waardoor levens op de kop gaan, of de hoofdpersoon trouwt bijna met de verkeerde. Als is het doofstomme broertje in de kerk eindelijk durft te gebaren dat ze niet de ware is voor hem, moet ik naar een zakdoekje grijpen.

In een echte jankfilm zijn de hoofdpersonen herkenbaar, maar niet te. Ze mogen wel een beetje over de top zijn. Wie in het echte leven is nu al 27 keer getuige geweest op een bruiloft?

Humor is ook een belangrijke voorwaarde, als tegenwicht tegen al die tranen moet er ook wel wat te lachen zijn. Bijvoorbeeld in de vorm van een sullige roommate met vlasbaard, verkeerde tshirts en een plattelandsaccent, die nietsvermoedend naakt de badkamer instapt en haar in bad vindt.

En natuurlijk zijn alle huizen op en top in gericht en hebben de personages altijd de juiste kleren aan, ook al is de koffer waar ze mee op stap zijn, heel erg klein. Zo kleedt de hoofdpersoon zich in de loop van het jaar waarin ze alle recepten uit een Frans kookboek kookt, steeds eleganter; ook als ze in de keuken staat.

Het werd gisterenavond In Her Shoes, met Cameron Diaz. Rose is een degelijke advocaat in Philadelphia, nogal ongelukkig in de liefde. Meggie is haar losbollige, werkloze zus die uit nood bij Rose intrekt en uiteraard de enige minnaar die Rose ooit had, inpikt. ’t Enige wat ze lijken te delen is een fascinatie voor schoenen.

Hun instabiele moeder is tijdens een auto-ongeluk overleden (of was het zelfmoord?), de vader is hertrouwd met een valse stiefmoeder en opeens blijken ze een grootmoeder te hebben. Heerlijke ingrediënten voor een avondje onderuitgezakt op de bank.

En ja, aan het eind van het verhaal vallen de zussen elkaar huilend in de armen, alles is vergeven en vergeten; ik ging opgewekt slapen.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden