null Beeld

‘Je bent een sociale en lieve man geworden’

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

Kanjer

Mijn oudste zoon Ralph ging op zijn op zijn achttiende het huis uit. Maar hij zorgde slecht voor zichzelf, hij blowde en maakte schulden. Eindelijk kwam de diagnose: schizofrenie. De jaren die volgden waren vreselijk, met lange opnames in allerlei instellingen. Ralph, je bent nu veertig.

null Beeld

Je hebt veel bereikt: inzicht, maar vooral acceptatie van jouw ziekte en alles wat daarmee samenhangt, zoals de medicijnen en het omgaan met de stemmen in je hoofd. Je bent een sociale en lieve man geworden. Ook al ben je afgekeurd, je gaat toch elke dag een paar uur werken en doet vaak boodschappen en klusjes voor mij. Je hebt geen vriendenkring kunnen opbouwen en een relatie en een gezin zaten er voor jou niet in. Maar ook hiermee heb je je verzoend. Je geniet van de kindjes van jouw broer. Ik ben zo trots dat jij mijn zoon bent. Je moeder

Paniekaanval

Ik lig op mijn rug in de zon, de Libelle biedt mijn gezicht beschutting en zweetdruppeltjes lopen langs mijn lichaam. De bladzijdes waaien om door de zachte bries. Dan opeens een druk op mijn borst. Waarom voel ik dit nu? Adem in, adem uit. Als kind verkrampte ik ook vaak. Elke nacht, als ik wist dat alleen mijn moeder beneden was. Bang om ook haar kwijt te raken. Met z’n tweeën vormden we een gezin, het verdriet van verlies over ons verdeeld. De warmte van de zon laat me weer wat ontspannen. Lieve mama, het is niet jouw schuld. Je hebt gedaan wat je kon. En het is niet te laat, de warmte ligt ook weer voor jou klaar. We hebben elkaar. Ellen

Het is goed zo
De zon valt in het knusse zolderkamertje van het hospice. Als je niet beter weet, zou je denken dat je in een luxe pension bent waar de gasten op hun wenken worden bediend. Mam is wakker en kijkt me aan. Praten lukt niet meer. Haar ogen stralen rust uit. Zes dagen geleden kwam ze hier binnen en vandaag ben ik alleen met haar. Haar hand ligt in de mijne, maar de kracht is verdwenen. Ze beweegt amper. Meer dan een uur staren we in elkaars ogen. De stilte zorgt voor een bijna meditatieve sfeer, we hebben geen woorden meer nodig. Op dit moment laat ik haar los. “Het is goed zo, mam”, zeg ik. Of ze mij hoort, weet ik niet. Maar even later sluit ze haar ogen en valt in een diepe slaap. Drie dagen later is ze overleden.
Frouke

Dag beha

Wat een ellende is het toch om een beha aan te moeten, dacht ik laatst. Toen las ik de grappige column van Femke, waarin ze schrijft dat zij er net als ik óók de brui aan heeft gegeven. In coronatijd besloot ik om voortaan een stevig hemdje te dragen en de bustekiller achter in een la te stoppen. Ik zag toch bijna geen mensen. Alleen als ik ergens werd verwacht, viste ik het onding op en deed het braaf om. Dan stond ik ’s avonds de striemen van de beugels weg te wrijven. Wat doen we onszelf aan? De uitvinder van de beha zal iedereen die zo’n ding draagt vast besmuikt uitlachen.
Anoniem

null Beeld

Mijn stoere moeder

Mijn moeder is 88 en nog steeds jong van lijf en geest. Ze bracht tien kinderen groot, had een voltijdbaan toen mijn vader werkloos werd en deed de moedermavo na haar veertigste. Inmiddels zijn er 24 kleinkinderen en 20 achterkleinkinderen. Ze vergeet nooit een verjaardag. Mijn broers doen om en om boodschappen voor haar en ook de klusjes in huis zijn zo geregeld. Mijn oudste zus kookt elke dag en blijft dan een paar uurtjes. En ik ben het bloemenvrouwtje, want van bloemen wordt mijn moeder erg gelukkig. Mijn vader is drie jaar geleden overleden. De meubels herinnerden haar te veel aan hem, ze heeft ze weggedaan. Met haar nieuwe, moderne interieur is ze gelukkig heel blij en ze geniet van haar kroost. Ik hoop dat wij haar nog lang om ons heen mogen houden.
Dikke knuffel van het bloemenvrouwtje

De pijn blijft

Vijf jaar geleden heb ik de liefde van mijn leven begraven. We kenden elkaar vanaf de schoolbanken, ik was veertien en hij zestien. Een maand voor zijn tachtigste verjaardag moest hij ons, mij, de kinderen en kleinkinderen, loslaten. Dat was heel moeilijk. Hij was mijn maatje, we waren altijd samen. We hebben veel mooie dingen meegemaakt en downs kenden we natuurlijk ook. Vooral toen we in zestien maanden tijd twee kleinkinderen verloren. Mijn man heeft dat nooit een plaats kunnen geven. Ik hoop dat hij nu waakt over Anne en Thijs. Elke dag ben ik nog verdrietig om zijn afwezigheid. Gelukkig heb ik drie lieve dochters en schoonzoons om het verdriet mee te delen. Ik koester degenen die er nog zijn.
Bep Vos-Megens

HET KAN ANDERS

Ik ben diep geraakt door Laura, die de bonusmoeder van haar kinderen bedankt in ‘In gesprek met Libelle’. Zo kan het dus ook. En niet zoals in ons leven: een moeder die al bijna veertig jaar de boel dwarsboomt, waardoor haar kinderen en nu ook haar kleinkinderen geen ruimte krijgen om zichzelf te zijn.
Een bonusmoeder/-oma

Gevonden

In november 2019 was het ruim drie jaar geleden dat mijn man overleed aan kanker. Ik was al een beetje gewend aan alleen zijn en besloot om met een reisgezelschap mee te gaan naar Israël. Er was een man bij die ook alleen was, waardoor we vaak samen optrokken. We hadden veel te delen, want ook Ewouts vrouw was overleden aan kanker. De vonk sloeg over en op de terugreis hebben we elkaar niet meer losgelaten. Ik was verliefd, en hóe. Nooit gedacht dat ik ooit nog dat gevoel zou krijgen voor iemand. In juni 2020 zijn we getrouwd en we zijn heel gelukkig. Ook onze kinderen zijn blij dat wij elkaar hebben gevonden.
Michelle

Zelf bepalen

Mijn vader had de erfelijke vorm van Frontale temporale dementie en zijn zus is er ook aan overleden. Vijftig procent kans dat ik het niet krijg. Zo sta ik in het leven. Maar ik overlijd liever aan de hersentumor die mijn moeder velde dan aan de FTD van mijn vader. Ik weet al jaren dat áls ik die ziekte krijg, ik dood wil op het moment dat ik niet meer thuis kan wonen. Ik wil niet naar een verzorgingshuis. Al jaren stel ik om de twee jaar een verklaring op en breng deze naar de huisarts. Mijn vorige huisarts stond erachter, mijn nieuwe huisarts niet. Het is van de zotte dat euthanasie alleen kan als ik nog wilsbekwaam en gezond ben. Dat is dan nog helemaal niet aan de orde, ik wil pas dood als ik niet meer thuis kan leven. Schandalig dat de wet dit niet regelt. Anita Remmerswaal

null Beeld

Verhuizen

Eindelijk is het zover: over drie dagen gaan we verhuizen. Toen we hier een jaar geleden kwamen wonen, als tussenoplossing omdat ons huis al verkocht was, had ik nooit gedacht dat deze plek mij zo dierbaar zou worden. We vonden er van alles van: een te kleine keuken, met opgetrokken knieën in bad, krappe slaapkamers, ga zo maar door. Maar nu we er inmiddels wat langer wonen, weet ik zeker dat ik het hier echt ga missen. De buurt, de tuin die grenst aan het park. Het nestje in het vogelhuis waar pa en ma pimpelmees al dagen druk op en neer vliegen om hun kroost van eten te voorzien. De rust, geen inkijk van de buren en met vijf minuten lopen zit je midden in de bossen. Stiekem pink ik een traantje weg. Straks weer aan de slag en vanavond het nieuwe huis schoon-maken. Kortom: op naar een nieuw hoofdstuk, hopelijk vinden we daar dezelfde rust als hier.
Sas

  • Productie: Laura van der Meer
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden