null Beeld

“Je leerde ons respect voor anderen te hebben en voor de natuur”

De mooiste verhalen, brieven & mailtjes: dit houdt ons bezig

WE ZIJN TROTS OP JOU

Lieve mama, je bent 95 geworden en blij dat je dit nog in goede gezondheid kan meemaken. Je trouwde in 1954 met papa. Hij begon een aannemersbedrijf en jij steunde hem. Dagelijks zorgde je voor de koffie, je was telefoonjuffrouw en in het uiterste geval riep je een klant die zijn rekening niet betaalde tot de orde. Zeven kinderen werden er geboren en jij gaf ons een geweldige jeugd. Je leerde ons respect voor anderen en voor de natuur te hebben. Zuinig was je ook. De hagelslag zat in een trommel waar een boterham in paste, zodat je je beleg kon dopen. De pot pindakaas werd leeggemaakt door er een boterham in stukken in te stoppen – iedereen wilde die boterham met de laatste pindakaas! Op zaterdag kregen we een taak, zo verdienden we ons zakgeld. Bovenal was je liefdevol. Je kleinkinderen zijn gek op jou en ook de achterkleinkinderen komen graag bij ‘oma oma’. We konden je verjaardag niet vieren zoals we graag wilden, maar in september organiseren we een familiedag zodat je al je nageslacht weer kunt ontmoeten. Intussen zoeken we alternatieven om jou blij te maken. Deze brief in Libelle, al zo lang jouw lijfblad, is daar een onderdeel van. Gefeliciteerd, we zijn trots op jou! Namens de familie Slot.
Margreet

null Beeld

Gewoon geluk
Er wordt veel geschreven over jonge ouders met autistische kinderen en hoe zij proberen hen op de goede plek te krijgen. Mijn volwassen autistische zoon met een lichte verstandelijke beperking heeft het ook zwaar. Twee jaar geleden leerde hij zijn vriendin kennen, eveneens met een lichte verstandelijke beperking. Zij was jonger en wilde een leven met alles wat jonge mensen willen: een huis, een gezin, een hond. Mijn zoon wilde dat ook, maar wist dat dit onmogelijk was. Hij kan geen mensen zo lang om zich heen hebben. Wij zagen twee mensen die veel van elkaar hielden, maar hun leven niet zo konden invullen dat ze ook in de toekomst beiden gelukkig zouden zijn. Het raakt mij dat er mensen zijn voor wie gewoon geluk zo moeilijk bereikbaar is.
Moeder van Bas

AANDACHTMOMENTJES

Al meer dan 40 jaar vormen wij een damesgymgroep, het oudste lid is 80+, het jongste net 60 jaar. Elk jaar organiseren we ook een reisje met elkaar. In de loop der jaren hebben we samen veel meegemaakt, fijne, maar ook verdrietige momenten. Elke week gaan we met onze juf fanatiek bewegen, maar tijdens de lockdown even niet. Gelukkig hielden we contact met elkaar via de gym-app met lieve berichtjes, en af en toe ligt er als verrassing wat leuks in de brievenbus: kaarten of wat snoepjes. Vorige week ontving iedereen een happy-stone, mooi beschilderd met een lieveheersbeestje. Bedankt voor deze aandachtmomentjes, lieve gymvriendinnen. Het zijn de kleine dingen die het doen, en straks komen we zeker weer met elkaar in beweging!
Gerrie van der Meulen, Gymgroep Joure

null Beeld

Dag depressie
Ik las de ingezonden brief ‘Ik ben er weer’ over een vrouw die kampte met een burn-out, en moest aan mijn eigen burn-out en depressie denken. Het was een langdurig proces, niets hielp, tot ik hoorde over rTMS (Repetitieve Transcraniële Magnetische Stimulatie). Ik ben gaan googelen, maakte een afspraak bij een neurocare-afdeling en eindelijk ben ik niet meer depressief. Ik geniet weer van alles, van het leven, als de zon opkomt, als ik een vogel hoor fluiten. Ik kan het iedereen aanraden die depressief is.
Anoniem

DANKBAAR

Ik ontwaak uit mijn narcose en kijk om me heen in de uitslaapzaal van het ziekenhuis. Wat ben ik blij dat de operatie achter de rug is! Een verpleegkundige komt naar me toe en merkt mijn tranen op. Ik zeg dat ik bang was voor de operatie. Bang dat ik niet meer wakker zou worden doordat mijn oudste dochter is overleden, mede aan de gevolgen van de ziekte anorexia. Ze zegt dat zij ook een dochter heeft met deze ziekte. Ik vertel over het Leon-tienhuis, dat ondersteuning en begeleiding biedt. Als vrijwilliger begeleid ik daar de nazorggroep van ouders van wie een kind is overleden aan een eetstoornis. Ik ben dankbaar dat ik in coronatijd zo professioneel en liefdevol geholpen ben, dat deze verpleegkundige er voor mij was en dat ik er ook een beetje voor haar kon zijn.
Marian

Femkes route
Een stapel Libelles lag nog te wachten om gelezen te worden. De column van Femke, waarin ze schrijft over haar fietstocht naar het werk vanaf Ouderkerk naar Amsterdam, zie ik helemaal voor me. Elke zomer pakken wij de auto (de fietsen achterop) naar Amsterdam en fietsen we dat stuk langs de Amstel. Amsterdam is fantastisch, maar richting Ouderkerk fietsen en lunchen in het centrum heeft ook wel wat. Wat een heerlijke omgeving is het toch. Ik ga gauw verder met lezen, ik heb nog wat Libelles te gaan…
Willeke

null Beeld

OMA’S KAART

Elke maand verrast mijn oma mij met een lieve kaart in de brievenbus. Er zit ook altijd een uitgescheurde pagina bij uit Libelle met een lekker recept of een inspirerend beeld. Hier ben ik mijn oma heel dankbaar voor. Zo blijven we op afstand in contact. Ik hoop dat ik nog vele jaren kaarten van u mag ontvangen, Oma. Tot snel!
Frederique

Altijd jouw moeder
Ik sta onder de douche en denk aan jou. In gedachten zie ik je staan, vrolijk dartelend in deze natte ruimte. Automatisch bewegen mijn vingers zich over het beslagen glas, hartjes achterlatend met jouw naam er krullerig bij geschreven. De glazen deur vult zich met liefde en geeft vorm aan het lege gevoel in mijn hart. Ik tel de uren, de tijd die verstrijkt tot ik weer moeder mag zijn.
C. Schouten

IN ÉÉN ADEM UIT

Al meer dan zestig jaar lees ik met tussenpozen Libelle. Met vier opgroeiende kinderen en een baan ontbrak me de tijd, maar nu ontvang ik het tijdschrift weer. Tot mijn grote vreugde vond ik nog iets moois. In mijn dorp op de Veluwe staan in sommige voortuinen kastjes met boeken om mee te nemen. Laat ik daar nou tegen boeken van Maria Oomkens aanlopen! Wat heb ik vroeger genoten van de stukjes die zij schreef in Libelle onder het pseudoniem Scheherazade. Haar boeken Mijn ei en ik, Het huis dat lachte en De drie zomers heb ik in één adem herlezen. Er zijn vast meer 80-jarige lezeressen die zich Maria Oomkens herinneren en met een glimlach aan haar terugdenken.
Ali Wiersma van Bockel

null Beeld

Kantje boord
In Libelle las ik de brief van een moeder wier dochter in het kraambed zwangerschapsvergiftiging kreeg. Zelf werd ik aan het eind van de middag na de geboorte van onze tweeling niet goed. Er werd een hartfilmpje en een longfoto gemaakt omdat ik een lage pols en een hoge bloeddruk had. Ook dachten ze aan een longembolie. Ten slotte werd ik op de intensive care aan toeters en bellen gelegd en ik kreeg een bloedverdunner. Het was kantje boord. De volgende morgen kon de arts mij vertellen wat er aan de hand was: zwangerschapsvergiftiging. Ik wist niet dat je dat zo lang na de bevalling ook nog kon krijgen. Later hoorde ik dat je hier met een tweelingzwangerschap een verhoogd risico op hebt.
Anoniem

  • Productie: Laura van der Meer. Denktank: Naomi Griep. Fotografie: Justina Blakeney, Bart Brussee, Nathan Dumloa/Unsplash, Sjoerd Eickmans, Esmée Franken, Peggy Janssen, Stan Koolen, Sigurd Kranendonk,Shutterstock. Styling: Hanna van den Bos, Sandra Kissels, Marit Saladini, Paula Schouten, Moniek Visser
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden