null Beeld

Jessica: “Ik kan in mijn eentje ook stabiliteit, liefde en geborgenheid bieden”

Jessica de Bresser (37) wilde heel graag een kind, maar kwam de juiste man maar niet tegen. Ze besloot een donor te zoeken en alleenstaande moeder te worden. Haar dochter Jill is twee jaar.

Online redactie Libelle

“Ik had veel liever samen met een man een kindje gekregen. Iemand die net zo veel van mijn dochter houdt als ik. Die ook staat te juichen als ze voor het eerst met een vork eet of voorzichtig los loopt. Maar ik kwam hem maar niet tegen, die ware Jacob. Ik heb me suf gedatet, maar altijd was er wel iets waardoor het niet helemaal klikte."

Donor

"Toen ik 30 werd, nam ik me voor dat als ik op mijn 35e de ware nog niet had gevonden, ik in mijn eentje voor een kindje zou gaan. Niet dat ik vijf jaar wachtte om er serieus voor te gaan. Dat deed ik al veel eerder. Zo ontdekte ik dat donoren via een spermabank anoniem blijven totdat een kind zestien is. Ik wilde niet dat mijn kind zich steeds moest afvragen waar de helft van zijn of haar genetische pakketje vandaan kwam. Ik kwam tot de conclusie dat ik een bekende donor wilde. Iemand die geen grote rol in het leven van mijn kind zou spelen, maar op de achtergrond aanwezig is.”

Rouwproces

“Mijn omgeving reageerde positief, zij wisten hoe graag ik moeder wilde worden. Zelf ging ik door een rouwproces waarin ik afstand moest nemen van mijn ideaalplaatje van huisje-boompje-beestje mét een man. Maar mijn kinderwens was groter dan het verdriet dat ik mijn leven niet zou kunnen delen met de vader van mijn kind. Sommige mensen vinden dat egoïstisch of vinden dat een kind een vader hoort te hebben. Maar kiezen voor een kind is altijd een egoïstische keuze, vind ik. Een kindje krijg je voor jezelf. Niet omdat je zo’n fantastische moeder bent. Een kind heeft vooral stabiliteit, liefde en geborgenheid nodig om zich te kunnen ontwikkelen. Die kon ik alleen beter bieden dan wanneer ik een relatie was aangegaan met een man die niet goed bij mij zou passen en alleen mijn kinderwens zou vervullen.”

''IK HEB HEEL BEWUST VOOR JILL GEKOZEN, MET MIJN HART ÉN VERSTAND''

Erfelijke ziektes

“Mijn donor vond ik via een forum op internet. Hij is homo en deed een oproep omdat hij graag zijn genen wilde doorgeven. Ik vertelde dat ik drie tot vier keer per jaar contact tussen hem en het kind fijn zou vinden. Daar ging hij mee akkoord, hij wilde geen actieve vaderrol. Dat sloot precies aan bij mijn ideeën. Hij liet onderzoeken of hij vruchtbaar was en deed een soa-test. Alles was oké en we besloten ervoor te gaan."

Trots

"Het insemineren kan zowel in het ziekenhuis als thuis. Het ziekenhuis vond ik erg klinisch, vandaar dat ik voor kunstmatige zelfinseminatie thuis heb gekozen. Het is jammer dat je een kind op zo’n manier verwekt, terwijl het juist een liefdevol en intiem moment hoort te zijn dat je samen beleeft. Na drie pogingen was ik zwanger. Fysiek ging het niet goed, want ik kreeg bekkeninstabiliteit. Mentaal voelde ik me echter supersterk. Ik had het gewoon gedaan en was heel trots op mezelf.”

Extra bijzonder

“Mijn moeder is bij de bevalling geweest. Dat was bijzonder en fijn. Zij heeft me tijdens het hele proces gesteund. Met haar heb ik dingen gedeeld die ik anders met een partner had gedeeld. Onze band is daardoor extra bijzonder. Het moederschap is mooier dan ik dacht. Jill maakt me ontzettend gelukkig. Haar blonde, vrolijke koppie, de snotkusjes, haar handjes om me heen, ze is geweldig!"

''IK KAN IN MIJN EENTJE OOK STABILITEIT, LIEFDE & GEBORGENHEID BIEDEN''

Eenzaam

"Maar het is niet allemaal even fantastisch, beken ik eerlijk. Mijn dagen beginnen om zes uur ‘s morgens en als ik Jill ‘s avonds welterusten heb geknuffeld, ben ik kapot. Ik werk vier dagen. Met de zorg voor Jill ernaast is dat best pittig. Elke avond zit ik alleen op de bank, te moe om met iemand af te spreken. Ik heb onderschat hoe eenzaam ik me soms zou voelen. Niet dat ik spijt heb, helemaal niet. Daarvoor is het moederschap te mooi en Jill te leuk.”

Geen papa

"Het contact met de donor is goed. Zoals afgesproken ziet hij Jill een paar keer per jaar. Dan komt hij met zijn partner bij ons thuis of we gaan naar een speeltuin. Nee, Jill noemt hem geen papa. Hij is de biologische vader, maar niet op emotioneel vlak.''

Niet het einde van de wereld

"Met mij gaat het goed: ik ben verliefd. In december heb ik tijdens de wintersport een leuke man ontmoet. Ik had niet durven dromen dat er een man zou zijn die mij, met Jill erbij, nu zo leuk zou vinden. Die samen mét mij van haar geniet. Het is nog vrij pril, maar wie weet is hij de man met wie Jill en ik samen een gezin gaan vormen. Dat lijkt me geweldig, want dat was en ís tenslotte nog steeds mijn droom. Als het niet zo mag zijn, dan is dat verdrietig, maar niet het einde van de wereld. Ik heb heel bewust voor Jill gekozen, met mijn hart én verstand. Zij en ik redden het samen wel.”

LEES OOK:

Tekst: Deborah Ligtenberg. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden