PREMIUMInterview

Jim Bakkum: “Ik ben niet piepjong meer, maar ook niet oud-oud”

null Beeld Kiki Reijners
Beeld Kiki Reijners

Toen Jim Bakkum (34) in 2003 deelnam aan Idols en tweede werd, was hij in één klap een tieneridool. Inmiddels heeft hij een vrouw, drie kinderen en een flinke dosis levenservaring. Binnenkort verschijnt zijn autobiografie: “Het werd tijd om het prille begin en de overgang naar mijn volwassen leven af te sluiten.”

Kim HopmansKiki Reijners

Het is even zoeken naar een moment waarop Jim Bakkum kan afspreken, want zijn agenda staat bomvol deze dagen, zegt hij verontschuldigend. Gelukkig lukt het, ná de fotoshoot en vóór de zwemles van zijn dochter Posy. De drukte is ook begrijpelijk, met de theatershow Sinatra – under his skin voor de deur, drie kinderen thuis en natuurlijk de afronding van zijn biografie Jim. De weg naar Bakkum. Eh, biografie? Ik val maar meteen met de deur in huis: is Jim wel oud genoeg voor een autobiografie?

“Dat vroeg ik me ook af”, lacht hij. “Moet ik voor zo’n boek niet eerst dood of écht oud zijn? Maar toen ik erover nadacht, klopte het toch. Omdat de focus ligt op de beginperiode, het Idols-avontuur, nu bijna twintig jaar geleden. Voor mensen die dat bewust hebben meegemaakt ligt dat nog relatief vers in het geheugen, maar ook net lang genoeg voor nostalgische gevoelens. Bovendien, veel mensen weten nu nog wie ik ben. Over twintig jaar lig ik misschien wel in de goot en zegt iedereen: Jim wie?”

null Beeld

Dit is Jim

In 2002/2003 kreeg de toen vijftienjarige Jim Bakkum landelijke bekendheid door zijn deelname aan de talentenjacht Idols. Over deze periode en daarna schreef hij de biografie Jim. De weg naar Bakkum. Op dit moment is hij in de bioscoop te zien in de film Liefde zonder grenzen. In het najaar tourt Jim met First Dates-gastheer Sergio Vyent door het land met de muzikale theatervoorstelling Sinatra – under his skin. Jim is getrouwd met actrice Bettina Holwerda, samen hebben ze drie kinderen, zoon Lux (8), en dochters Posy (6) en Molly (2).

Wat kunnen we verwachten?

“Ik wil mensen vertellen wat er allemaal gebeurde met dat bleue, vijftienjarige jochie op tv. Achter de schermen, in zijn hoofd. En wat het effect was van die waanzinnige rollercoaster. Nu pas besef ik hoe jóng ik was. Misschien maar goed ook, want daardoor overkwam het me: het enige wat ik kon doen, was op die trein stappen en er volop van genieten. De trein denderde maar en er kwam ongelooflijk veel op me af. Geweldig natuurlijk, maar ook een valkuil. Ik vind namelijk veel dingen leuk. In zekere zin heb ik het boek vooral voor mezelf geschreven. Na twintig jaar nam ik eindelijk de tijd om alles te verwerken.”

null Beeld

Het klinkt bijna als een therapie...

“Ja, bijna wel. Het was ontzettend leuk om alle archieven en cd-roms vol foto’s door te nemen. Ik ben in zo veel vreemde situaties beland, heb zo veel mensen ontmoet… We zitten nu in de afrondende fase en dat is behoorlijk intensief voor een perfectionist zoals ik! Ik heb het boek zelf geschreven, een redacteur heeft er daarna een coherent verhaal van gemaakt. Ik lees nu alles superkritisch na, want elke zin moet kloppen. Als het straks écht af is, voel ik me waarschijnlijk enorm bevrijd.”

null Beeld

Waarom was die behoefte zo sterk?

“Het werd tijd om de fase van het prille begin en de overgang naar het volwassen leven af te sluiten. Alsof dat moest gebeuren om verder te kunnen. Ik ben nog jong, maar niet piepjong en ook nog niet oud-oud. Het gaat erom hoe ik mezelf blijf uitdagen. De rollen die ik tot nu toe heb gespeeld, ken ik nu wel. Ik wil niet mijn leven lang hetzelfde trucje herhalen. In de film Liefde zonder grenzen speel ik een getrouwde man met een dubbelleven. Een spannende, uitdagende rol, die kant wil ik op. Voor mijn gevoel heb ik mijn plek in de entertainmentindustrie veroverd, wat me de vrijheid geeft om mijn eigen pad te bepalen. Zo sta ik in het najaar in het theater met Sinatra – under his skin onder begeleiding van een bigband. Dat is een droom die uitkomt.”

Als vijftienjarige heb je de middelbare school niet afgemaakt. Snap je die beslissing nu je zelf vader bent?

“Ja, want het kon niet anders. Door die plotse bekendheid was het onhoudbaar. Al die meiden, al die gekte, ik kón gewoon niet meer naar school. Ook mijn ouders stonden erachter. Zulke extreme situaties zie je tegenwoordig niet meer, maar mocht ik voor zo’n beslissing komen te staan als ouder, dan sta ik daar open in. Ik motiveer mijn kinderen om te doen waar ze blij van worden. Hoe jong ze ook zijn, ik vraag regelmatig wat ze leuk vinden. Ik heb leeftijdsgenoten die dat nóg niet weten, dat kan toch niet? Probeer het in elk geval en lukt het niet, dan kun je altijd iets anders gaan doen.”

null Beeld

Je was in één klap een BN’er. Heb je het gevoel dat je iets hebt gemist?

“Ik heb inderdaad geen opleiding gehad, dus ik weet niet hoe het is om examen te doen of hoe het studentenleven eruitziet. Ik moest alles in de praktijk leren, maar ik was zo naïef. Ik weet nog dat een fotograaf uit Egmond overal opdook, op school, voor ons huis: ‘Hé Jim, fotootje?’ Ik vond dat alleen maar grappig, wist ik veel? Het was een amicale vent en werd zelfs een kennis van de familie. Toen wist ik niet dat hij na elk bezoekje zijn geld verdiende met de foto’s die hij van me maakte. Nu weet ik beter. Het leven was mijn opleiding. Ik zie mezelf nog staan als achttienjarige met Joost Prinsen, Gijs Scholten van Aschat. Stond ik daar gewoon tussen, beter kan niet! Het nadeel is dat ik keihard werd afgerekend op mijn kunnen. Ik kreeg die kansen wel, maar had nul ervaring.”

Maakte dat je onzeker?

“Ontzettend! Tijdens mijn allereerste acteerrol in Baantjer zei Gerard Cox tegen me: ‘Ben jij niet van een of ander talentenjachtje?’ Ik voelde me zo klein. Ik heb daar jarenlang last van gehad, dat gevoel dat de echte acteurs en artiesten op me neerkeken. Ik ben ook maar een jochie uit een talentenjacht, dacht ik steeds. Ik hoor hier niet. Dat zorgde wel voor de nodige bewijsdrang. Naarmate ik meer ervaring kreeg, ontdekte ik wat mijn krachten waren. Het was een eyeopener om op een gegeven moment te merken dat jonge mensen in het theater of op een set naar míj opkeken. Dat waren in het begin natuurlijk alleen maar jonge meisjes, en niet zozeer omdat ik iets goed kon. Als tieneridool kun je een scheet laten op het podium en nog wordt er hysterisch gegild.”

null Beeld

Van tieneridool naar vader van drie kinderen. Welke levensles geef je ze mee?

“Dat ze mogen zijn wie ze zijn. Ik weet als geen ander hoe het voelt om een ruimte binnen te komen en anders te zijn. Als kind was ik anders omdat ik andere interesses had. Ik hield van muziek en acteren. En daarna omdat ik opeens bekend was. Maar anders zijn is prima. Lux is bijvoorbeeld echt een jongetje-jongetje. Hij houdt van voetbal, autoracen, vissen. Maar op een dag wilde hij roze haar, net als zijn zus. Hij had geen enkele twijfel of angst voor reacties, dát vind ik cool. Hij doet wat híj leuk of mooi vindt.”

null Beeld

Drie jonge kinderen en twee ambitieuze ouders, dat klinkt niet als ontspannen achteroverleunen.

“Met twee kinderen had ik nog wel overzicht, maar met drie is dat compleet weg. Er is altijd wel íets met een van de drie. Maar als ik uit mijn ooghoek zie hoe Lux zijn zusje Molly een klapzoen geeft, dan smelt ik. In te drukke periodes vind ik het moeilijk om er echt voor ze te zijn. Dan zit mijn hoofd overvol en is het een continue race tegen de klok. Zodra ik merk dat ik niet meer blij word van wat ik doe, gaat het mis. Bettina voelt dat vaak al ver van tevoren aan, maar bij mij moet het echt tot een kookpunt komen voordat ik inzie dat ik echt moet schrappen in mijn agenda. Toen vanochtend een afspraak uitviel, kon ik voor het eerst sinds tijden rustig opstarten met Molly. Dat gebeurt nooit, ik moet altijd weg. Als het niet voor werk is, dan wel voor voetbal of zwemles. Dit wil ik vaker, dacht ik.”

Kun jij makkelijk dingen loslaten?

“Absoluut niet! Ik wil alles perfect doen, op het werk én thuis. Nu ben ik er heel erg mee bezig dat de kinderen ’s ochtends en ’s avonds aan tafel eten en hun eigen troep leren opruimen. Wat dat betreft ben ik behoorlijk streng. Bettina niet, zij is juist extreem makkelijk. Als het aan haar ligt, eten de kinderen elke dag op de bank, want ze heeft liever dat het relaxed is en geen strijd aan tafel. Het grappige is dat ik vroeger thuis de grootste chaotische flapdrol was. Ik ruimde niks op en zág mijn troep niet eens. Nu ik zelf drie kinderen heb, besef ik dat als ik het niet doe, niemand het doet.”

null Beeld

Zorgt dat voor onderlinge strijd?

“Soms. Ik vind het onzin om te doen alsof alles continu rozengeur, maneschijn en kaarslicht is. We zijn totaal verschillend, maar blijkbaar werkt dat. Het lijkt me wel heerlijk om wat meer van Bettina’s instelling te hebben. Misschien komt dat nog! Voor nu kan ik beter leren accepteren dat ik in een huis woon met drie kinderen en een vrouw die het allemaal wel prima vindt.”

Hebben jullie nog wel tijd voor elkaar?

“Op dit moment niet echt. De kinderen, Bettina’s werk en mijn werk hebben de afgelopen tijd voorrang gekregen. Voordat Molly er was en vóór corona gingen we vaak weekendjes weg of uit eten, maar dat is al tweeënhalf jaar geleden. Soms zet je elkaar door omstandigheden, kinderen en werk even op een lager pitje, maar dat betekent niet dat de liefde minder is. Het hoort erbij. Het zit pas echt goed als je weet dat die tijd daarna wel weer komt en daar ook allebei zin in hebt.”

null Beeld

Jullie zijn dit jaar vijftien jaar samen. Zie je nog steeds de vrouw op wie je zo verliefd werd?

“Zeker weten. Ook al zijn we niet meer dezelfde mensen als toen. Maar iedereen verandert zodra er kinderen komen. Op de momenten dat we met z’n tweeën zijn, zien we elkaar weer even als toen. Bettina en ik kunnen urenlang slenteren, lekker eten, ouwehoeren over dingen die nergens over gaan, lachen, muziek luisteren in de auto. Dat is in de basis wie wij zijn, maar waarvoor in het dagelijks leven geen tijd is. Ik kijk ernaar uit om weer even samen weg te gaan, gewoon als Jim en Bettina.” ■

Voor het laatst...

In het Libelle tv-programma Wanneer heb je voor het laatst… geeft Jim antwoord op prangende vragen.
Bekijk de video hieronder.

  • Styling: Tricja Styling. Ass. styling: Tanja van Roemburg. Haar en make-up: Astrid Mookhoek. Met dank aan: The Unbound Amsterdam, Samsøe Samsøe via About lifestyle for men (coltrui en kabeltrui), Uniqlo (chino, kasjmier trui, broek en sokken), Hul le Kes (jas), Dr. Martens via omoda.nl (boots), Arket (vest en muts)
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden