PREMIUMNiet gevaccineerd

Joanna (53): “Het voelt naar om erover te liegen, maar ik kan niet anders”

null Beeld

Joanna (53) is niet gevaccineerd maar durft daar niet langer eerlijk over te zijn. Uit angst dat haar moeder in een verzorgingstehuis eenzaam wegkwijnt, liegt ze over haar vaccinatiestatus.

Eva Breda

“Liegen is niets voor mij. Ik vind het vreselijk. Toch heb ik de laatste maanden het gevoel dat ik niet anders kan. Mijn moeder heeft me nodig. Ze heeft Alzheimer, is 81 jaar en kwijnt haast weg in het verzorgingshuis waar ze woont. Haar enige lichtpuntjes zijn de momenten waarop ik dichtbij ben. Maar als de verzorgers zouden weten dat ik niet gevaccineerd ben, zal dat niet langer mogelijk zijn.

Mijn moedertje is mijn alles. Op haar 73e kreeg ze Alzheimer en nu, acht jaar later, is ze al ernstig achteruitgegaan. Ik ben het enige familielid dat ze nog heeft en bezoek haar om de dag. Ze denkt inmiddels dat ik haar moeder ben in plaats van haar dochter, maar dat is oké. Ik zie hoe erg ze geniet als ik dichtbij haar ben. Ze is eenzaam, oud, verward en heeft mijn aanrakingen nodig. We knuffelen veel en dan leeft ze helemaal op.

Mijn moeder herkende me niet meer

Zonder mij kwijnt ze weg. Dat ik tijdens de eerste lockdown dan ook niet naar haar toe mocht, was hartverscheurend. Ze begreep er niets van dat ik haar alleen op meters afstand, met het hek van de zorginstelling tussen ons in, kon bezoeken. “Waarom verlaat je me?”, huilde ze steeds. Ook ging ze in die periode hard achteruit. Ik zag haar letterlijk met de dag somberder en verwarder worden. Haar ogen waren leeg, ze raakte in een depressie.

Zelfs toen ik haar weer binnen mocht bezoeken – weliswaar met een mondkapje en anderhalve meter afstand – werd het niet beter. Ze werd boos, trok de mondkapjes van mijn gezicht en herkende me uiteindelijk zelfs niet meer.

Ik wilde geen risico vormen voor haar medebewoners en droeg in de gangen braaf mijn mondkapje. Bij haar op de kamer begon ik hem stiekem af te doen. Ineens kwam het af en toe weer: dat licht in haar ogen, de herkenning. Steeds weer wilde ze dan knuffelen en dat hebben we ook maar gedaan. Hoe kon ik anderhalve meter afstand houden en mijn moeder de laatste fase van haar leven zo verward en verdrietig te laten doorbrengen? Dat is toch onmenselijk?

Liegen voor de buitenwereld

Toen naar buiten kwam dat er een coronavaccin was ontwikkeld, twijfelde ik dan ook enorm. Ik ben absoluut geen anti-vaxxer en begrijp heel goed dat mensen zich laten vaccineren. Daar heb ik alleen maar respect voor. Maar de snelheid waarmee het vaccin op de markt kwam, het dwingende beleid... Noem het intuïtie, maar voor mij voelde het gewoon niet goed. Ik leef solitair, in een huis in het bos, heb een kleine vriendengroep en ben geen enorme feest- of horecaganger. Zonder vaccin vorm ik voor weinig mensen een risico, maar blijf ik wel mijn eigen gevoel trouw. Ik had slechts één grote twijfel: wat moest ik met mijn moeder?

null Beeld

Een ongevaccineerde verzorger in het verzorgingshuis van mijn moeder moet afstand houden van de bewoners en heeft altijd haar mondkapje op. Dat moet ik ook als ze horen dat ik niet ben gevaccineerd. Maar mijn moeder kan dat simpelweg niet aan. Ik ben een integer mens maar besloot toch, met pijn in mijn hart, om erover te liegen. Voor haar.

De zorg mag eigenlijk niet naar mijn vaccinatiestatus vragen. Maar in de periode dat mijn uitnodiging op de deurmat zou vallen, werd ik al voor het blok gezet. ‘Laat jij je vaccineren, Joanna? Jij hebt vast al je uitnodiging’, vroeg een verpleegster aan me. Ik kreeg het bloedheet, voelde mijn hart kloppen in mijn keel. Het voelde naar om te liegen, maar het is alsof je door het vuur gaat voor je kind. ‘Ja’, antwoordde ik dus. ‘Mijn vaccinatieafspraak staat ingepland.’

Verdeeldheid door vaccinaties

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en nog een paar keer werd er gevraagd naar mijn vaccinatiestatus. Telkens weer vind ik het spannend om te zeggen dat ik gevaccineerd ben. Ik zou willen dat ik gewoon eerlijk kon zeggen: ‘Nee, ik ben niet gevaccineerd. Maar ik neem mijn verantwoordelijkheid door gezond te leven en me continu te testen.’ Dat doe ik ook.

Ik geloof echt niet dat corona zomaar een griepje is en begrijp dat mensen het risicovol vinden dat ik me niet heb laten vaccineren. Ik heb dan ook een la vol zelftests die bij de kleinste snottebel opengaat. Maar er heerst zo’n verdeeldheid in de wereld. Mensen worden meteen boos als je niet gevaccineerd bent. Dat maakt me intens verdrietig. Het respect, het luisteren, de nuance - het is helemaal weg. Voor mij voelt dat als onrecht.

En dus lieg ik me er doorheen om mijn moeder in haar laatste levensfase nog wat kwaliteit van leven te kunnen geven. We zijn al zo veel tijd samen kwijtgeraakt tijdens die maandenlange lockdown van vorig jaar. Dat krijg je nooit meer terug. Ik wil er iets van maken nu het nog kan.

Grootste nachtmerrie

Het is dan ook mijn grote geluk dat QR-codes niet hoeven te worden gevraagd bij verzorgingshuizen. Wat als dat wel gebeurt? Ik durf daar bijna niet aan te denken. Het zou betekenen dat ik me dagelijks moet laten testen, wat praktisch onmogelijk is, of dat ik van mijn moeder wordt gescheiden. Dat is mijn grootste nachtmerrie. Ze heeft niet lang meer te leven. Ik wil gewoon aan haar sterfbed zitten, er voor haar zijn en haar handen vasthouden tot het einde. Misschien dat ik me dan toch maar zou laten vaccineren. Als ik écht geen keuze meer heb. Ik hoop van harte dat ik niet hoef mee te maken dat we naar zo’n wereld toegaan.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden