PREMIUMwaarom heb ik toen niks gezegd?

Joke (74): “De steward betastte me tijdens de vlucht”

Waarom heb ik toen niets gezegd?  Beeld Libelle
Waarom heb ik toen niets gezegd?Beeld Libelle

Grensoverschrijdend gedrag is – helaas – van alle tijden en daarom iets waar we het over moeten blijven hebben. Als les voor daders, als steun voor slachtoffers, en omdat victim blaming écht moet stoppen. In deze wekelijkse rubriek delen lezeressen grensoverschrijdende situaties waarin ze verstijfden of (onterecht) zichzelf iets kwalijk namen. Deze week Joke (74), die werd betast door een steward in het vliegtuig.

Eva BredaLibelle

“‘U mag meelopen naar de cockpit’, zegt de steward me een paar minuten nadat ik de crew erom heb gevraagd. Ik sta op, strijk mijn rok en top recht en loop door de donkere vliegtuigcabine. Ik kan niet wachten om de zon op te zien komen door de voorruit. Maar als ik eenmaal ga zitten op de klapstoel die de steward heeft klaargezet, ben ik die zonsopkomst alweer vergeten. Het enige wat ik voel is de hand die de onderkant van mijn top zoekt, eronder verdwijnt en vervolgens via mijn rug naar mijn borsten beweegt. Ik verstar. Moet ik van me afbijten? Weglopen? Maar er komt niets uit mijn lijf. Het idee dat de piloten in het ‘complot’ zitten en dat ik keihard word uitgelachen, neemt me over. Ik buig voorover, om mijn borsten zo ver mogelijk weg te houden van de grijpgrage handen van de steward. Laat die zonsopkomst maar gauw komen.

Betast in de cockpit

Ik was negentien toen dit gebeurde, maar gek genoeg herinner ik me ieder detail. Wat was ik opgetogen om te mogen vliegen, dat was in die tijd heel bijzonder. Ik had me mooi aangekleed. En dat de crew inging op mijn verzoek om in de cockpit de zonsopkomst te kijken, was helemaal een feest.

We lachten erom

Maar in de piepkleine cockpit met twee piloten en een steward die mijn lijf aanraakte, kon ik er niet van genieten. Bang was ik geen seconde, maar ik stroomde over van ongemak. Ik heb geen idee hoeveel later ik weer verbluft naar mijn stoel liep. Eenmaal daar verdoezelde ik mijn ongemak met hilariteit. Ik vertelde mijn vriend en andere reisgenoten wat er was gebeurd en samen lachten we er hartelijk om. Deels was het opluchting, de steward had mijn borsten niet aangeraakt. Het was hem mooi niet gelukt! Deels was het de tijdsgeest van de late jaren ‘60 waarin grensoverschrijdend gedrag absoluut geen ‘ding’ was. Maar deels was het ook juist mijn ongemak dat ervoor zorgde dat ik de betasting luchtig weglachte. Dat maakte het wegstoppen makkelijker.

Ik maakte er geen melding van

Het heeft me niet getekend, wel vertelde ik het regelmatig aan mensen. Ook aan een vriend die bij dezelfde vliegtuigmaatschappij werkte. Ondanks dat ik de betasting had weggelachen, zong het idee van melding maken toch door mijn hoofd. ‘Dat heeft geen zin’, zei hij. ‘Je wordt uitgelachen. Iedereen zal zeggen dat je het verzint. Begin er maar niet aan.’ Gek genoeg begreep ik het. En dat was dat.

In deze tijdsgeest was het anders geweest

Nog steeds lach ik wel eens om die vreemde zonsopkomst in de cockpit. Maar tegenwoordig staat grensoverschrijdend gedrag in een ander daglicht. Steeds vaker denk ik dan ook aan hoe anders ik het nu aan zou pakken. Ik zou de steward een klap verkopen. Ik zou melding maken bij de vliegmaatschappij. En ik zou niet enkel mijn ongemak weglachen. Door aanslagen en verhoogde beveiliging vlieg je tegenwoordig sowieso niet meer zo makkelijk mee in de cockpit. Dat heeft de tijdsgeest ons afgenomen. Als zoiets me nu zou overkomen, zou ik deze man er niet mee laten wegkomen. Grensoverschrijdend gedrag is niet grappig, het is not done. En dát heeft de tijdsgeest maar mooi gebracht.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden