José (54): “Dat onze zieke dochter nu al zo veel te verwerken krijgt, breekt mijn hart” Beeld Getty Images
José (54): “Dat onze zieke dochter nu al zo veel te verwerken krijgt, breekt mijn hart”Beeld Getty Images

PREMIUM

José (54): “Dat onze zieke dochter nu al zo veel te verwerken krijgt, breekt mijn hart”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Deze week vertelt José (54) over haar zieke dochter.

Tineke BeishuizenGetty Images

José (54): “Sinds kort weten wij dat onze enige dochter, ons enige kind, ernstig ziek is. De kans op genezing is er wel, maar die is niet groot. Ze gaat een zware tijd tegemoet met chemokuren en medicijnen. Zelfs als ze daarna beter is, blijft het de vraag of de ziekte niet op een dag zal terugkomen. Ze is pas eenendertig, moeder van twee zoons. Dat zij nu al zo veel te verwerken krijgt, breekt mijn hart. Maar ze is onwaarschijnlijk sterk. Soms kijk ik naar haar en denk: hoe speel je het klaar om een leuke, opgewekte moeder te zijn, terwijl je zo veel zorgen hebt? Maar ze kan het en ze doet het. Ze heeft gelukkig een fantastische man die haar met alles helpt en een onverwoestbaar goed humeur heeft. Dat is nu goud waard. ‘Mam, denk nou niet dat wij altijd zo sterk zijn’, heeft ze weleens tegen mij gezegd. ‘Leo en ik zitten regelmatig samen een potje te huilen. Daarna drogen we onze tranen en proberen we er weer iets van te maken. We hebben geen keus.’

Waarom zij niet

Terwijl mijn man en ik proberen om er iets gezelligs van te maken als we bij onze dochter zijn, is mijn moeder degene die dat verstoort. Op de meest ongelukkige momenten kan ze in snikken uitbarsten. Dan komt er een heel verhaal over onrechtvaardigheid en waarom zij niet ziek is, zij heeft toch haar leven al geleid, terwijl haar kleindochter jong is... Dat is nu een paar keer gebeurd. Ook voor mijn kleinkinderen was het naar om hun overgrootmoeder zo te zien. Mijn schoonzoon heeft nu gezegd dat ze voorlopig beter niet langs kan komen, omdat ze al genoeg aan hun hoofd hebben. Het klink misschien hard, maar mijn man en ik begrijpen het volkomen. Mijn moeder niet, zij belt mij om de haverklap en is boos en verdrietig. Ze huilt om haar zieke kleindochter en is woedend op ‘die vreselijke man’ met wie ze getrouwd is. Het liefst zou ik haar ook een tijdje niet zien. Maar dat vind ik ook weer zo zielig.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden