null Beeld

column

José: “De dochters vragen: ‘Mam, vertel eens, zijn dit de ergste tijden die je ooit hebt meegemaakt?’”

José Rozenbroek

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Terwijl de regen tegen de ramen klettert lees ik de krant. Over nationaal chagrijn, over doodmoe zorgpersoneel, over outbreak-management-team-leden die hun opgekropte woede niet meer willen of kunnen verhullen, over idioten bij Forum voor Democratie en PVV die Tweede Kamerleden en ministers voor ‘tribunalen’ willen slepen, over Black Friday dat hordes mensen de winkelstraten indrijft op jacht naar dingen die ze niet nodig hebben, over een mutatie van het virus in Zuid-Afrika dat zich razendsnel verspreidt.

Ook in mij verspreidt zich iets, namelijk een moedeloos gevoel. En dan is het ook nog november, de maand waarover J.C. Bloem (wie kent hem nog?) dichtte: “Het regent en het is november /Altijd november, altijd regen/ Altijd dit lege hart, altijd.”

Nee, het zijn geen tijden om Bloem te lezen, nog twee van zijn gedichten en je springt uit het raam. En dat is niet handig, want de ziekenhuizen en de dokters en de verpleegkundigen zijn al overbelast.

In plaats daarvan bak ik pannenkoeken voor de dochters en nichtje Stella, we drinken rode wijn en buiken daarna uit op de bank. Bij een kopje verveinethee vragen ze: “Mam/tante, vertel eens, zijn dit de ergste tijden die je ooit hebt meegemaakt?”

Ik moet even nadenken. Wat hebben wij, de naoorlogse generatie, meegemaakt dat net zo moedeloosmakend is als deze tijd? Ik herinner me uit mijn jeugd de angst voor zure regen en ozongaten. Aanslagen in Noord-Ierland en in Baskenland. Olietekorten en gedoe met OPEC-landen. Bewapeningswedlopen en demonstraties. Dictators en opstanden. Oorlogen en hongersnoden. Maar alles speelde zich altijd ver weg af, nooit in mijn achtertuin. Dat is misschien wel het grootste verschil tussen toen en nu: alles wat ons bedreigt, gaat de hele wereld aan: van klimaatverandering tot pandemie. We kunnen niet meer wegkijken, niet doen alsof het ons niet aangaat.

En tegelijk zijn de bedreigingen zo groot dat ze ook weer abstract lijken. In mijn eentje kan ik geen pandemie bestrijden, laat staan een op handen zijnde klimaatramp keren. Ik kan alleen een onnozel steentje bijdragen. Ik shop niet op Black Friday, ik probeer sowieso geen overbodige rotzooi te kopen, ik eet nauwelijks vlees en heb al in geen tijden gevlogen. Ik heb me laten vaccineren en als me straks een boosterprik wordt aangeboden ga ik die meteen laten zetten. Ik zal me morrend schikken als de theaters, de bioscopen en horeca weer moeten sluiten. En laten we ook niet overdrijven: ik ga niet dood, mijn kinderen gaan niet dood, we zullen het heus overleven. En ook al wordt ons leven aan banden gelegd, we leven nog steeds in een vrijheid die elders in de wereld ver te zoeken is.

Trouwens, Bloem heeft ongelijk: ook november gaat voorbij. En kijk eens naar buiten, het is opgehouden met regenen, tussen de wolken kiert het blauw.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden